{{ message.message }}
{{ button.text }}

verslaafd aan een goed einde

Ik wil nog een keer zwanger worden... Of toch liever niet... Waarom.... Omdat mijn 2de bevalling een regelrechte ramp was misschien

Afbeelding blog 'verslaafd aan een goed einde '

Noem het verslaafd aan een happy end.

Noem het schuldgevoel.

Noem het bevallings-obsessie.

Ik hoor mijn mental coach het nu al zeggen....

Wat als het de 3de keer nog erger mis gaat dan de 2de bevalling, hoe sta je dan in je schoenen. Is dat niet ontzettend egoïstisch om de gezondheid van een baby op het spel te zetten voor jou mentale gemoeds-stand? 

Gelukkig is dat ook mijn mening die hier spreekt, en niet die man mijn mental coach.

Die weet niet eens dat ik daar nog steeds mee zit na 10 maanden, hij weet ook niet dat ik moeite heb met de relatie tussen mij en mijn zoontje. De relatie met mijn dochtertje is prima, maar mijn zoontje.... 

Die relatie gaat gepaard met heel veel schuldgevoel, omdat ik hem eruit wilde hebben (sambal gegeten zodra vliezen plots gebroken waren) en hem niet accepteerde in mijn buik als ongelukje in nog zwaardere ongelukkige tijden. Zwangerschapsdiabetes, strakke buik door teveel vruchtwater, veel ziekenhuis omdat hij te lui was om regelmatig te bewegen, ik was in shock toen ik zijn geslacht kreeg te horen vanwege de financiële tegenslag die dat zou zijn, 3 dagen met gebroken vliezen in ziekenhuis vanaf 36 weken (inclusief niet slapen), pijnlijke bekkeninstabiliteit, dieet, familieruzie, negatieve reacties, en boven alles die traumatische bevalling en neonatologie erna, te vroeg naar gestuurd, niet terug naar ziekenhuis mogen, 3 weken niet warm kunnen houden, borstvoeding-geelzucht, huilbaby 6 weken, pepti, trage ontwikkeling, en zijn wisselende dagritmes (nachtritmes).

Mijn vriend mag hem ook niet echt....

Vanwege zijn vele en zeer schelle gehuil, hij jankt echt om alles. Geen geintje.

Ik hou zielsveel van mijn kleine mannetje, en mijn vriend gaat nu meer een band met hem aanleggen.

Maar soms wil ik dat ik het allemaal over kon doen.

Zou een derde kindje over een jaar of 5/8 daar aan meehelpen denk je...? 

Of moet ik hiermee leren leven en de fouten accepteren.

35% van mij zegt dat een 3de kind daar verandering in brengt.

65% van mij zegt dat het niet gaat helpen.

Ik wou dat onze band beter was dan nu, ik kan niet eens uit zijn beeld stappen zonder gejank, al 3 maanden... ik krijg die band maar niet goed of recht ondanks dat ik alles over heb voor mijn kleine manneke en zielsveel van hem hou. Ik knuffel veel, draagdoek word regelmatig gebruikt, spelen veel, en hij vertrouwd mij 200% maar er blijft iets... iets wat niet helemaal goed zit.

Iemand tips? 

Tags: #Mom to be

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je