{{ message.message }}
{{ button.text }}

Vermoedelijk PTSS, hoe dan??

Het is alweer 3 maanden geleden. 7 augustus 2016. Een gitzwarte dag uit mijn leven.....

Afbeelding blog 'Vermoedelijk PTSS, hoe dan??'

Ik kan de depressie voorblijven. Het is een heel gevecht, maar ik heb dan ook wat om voor te vechten! Mijn beide schatjes kan ik dagelijks knuffelen. Ze horen meermaals per dag hoeveel ik van ze hou.
Iedere dag weer besef ik mij meermaals wat ik bijna kwijt was geweest. Wat een klap was dat! Maar het water rimpelt nog altijd, ook al voelt het ongeluk als uit een vorig leven. (lees mijn eerste blog voor de bijzonderheden) Al 3 maanden lang word ik iedere nacht geteisterd door nachtmerries. In de eerste paar weken ging het altijd alleen over mijn dochter. Ik heb haar niet gezien in het water, ik was er immers niet bij. Maar als ik mijn ogen sloot, zag ik haar dáár liggen, op de bodem van het zwembad. Míjn meisje! Wat ontzettend heftig, ook al waren de beelden door mijn eigen verbeeldingskracht gegenereerd.... Daarna over iemand uit mijn gezinnetje, ik verloor er telkens één, of twee, of allemaal. Iedere nacht weer wakker worden met het verdriet, de angst, soms doodsangst want ik werd dan opgejaagd door moordenaars. Het houdt maar niet op. Ik ben uitgeput, de gebroken nachten, vaak weet ik maar 4 uurtjes per nacht bij elkaar te sprokkelen....
Dus ik ben af en toe echt onredelijk, flap er iets venijnigs uit naar mijn man waar ik dan meteen spijt van heb. Of ben ik onterecht boos op hem. Of gewoon, boos op alles in het algemeen.... Naar de kinderen toe kan ik nog steeds het geduld opbrengen wat ze verdienen. Want ik ben zo opgelucht dat ik ze nog allebei heb, wat was de dood dichtbij mijn gezinnetje gekomen! En wat machteloos ben ik als moeder. Nee, niet machteloos. Kwetsbaar. Dat is een beter woord. Want dat ben ik: mijn geluk hangt letterlijk af van de kinderen! Is toch niet te geloven? Eén vingerknip en het kan weg zijn. En wat voor zin heeft mijn leven dan nog? Mijn kinderen zijn mijn leven, mijn alles, mijn zonnetjes, mijn bestaan!

Na een hard gevecht met de huisarts, heb ik eindelijk een verwijzing gekregen naar een instantie waar ze bekend zijn met PsychoTrauma. Want het is heel waarschijnlijk dat ik PTSS heb. Mijn lijf en geest blijven in de vecht- of vluchtmodus, dat vreet enorm veel energie. Terwijl ik snachts niet kan bijtanken, want dan heb ik steevast de nachtmerries.
Morgen twee weken geleden heb ik het eerste gesprek gehad, het zogenaamde beoordelingsgesprek. Nou ja, die man was enorm onder de indruk van het gebeurde en vindt het een heel normale reactie van mijn lichaam en geest. Zo werkt dat voor een moeder, je was bijna je kind kwijt. Sterker nog, in je hoofd was je haar kwijt! Het is voor een moeder niet te verkroppen dat een dochter of zoon zoiets ernstigs overkomt waar ze niet bij is! 
Hij wilde ook graag alles weten van mijn jeugd. Daar is een boek over te schrijven... Ook wilde hij weten waarom ik al eens eerder bij de specialiteit psychotrauma was geweest. Hij ging daar best over door, ik heb daar dan ook weer nachtmerries over gekregen. Een wond waarvan ik dacht dat die dicht was is weer geopend. Fijn, net wat ik nodig had!

Maar het komt er dus op neer dat ik -as we speak- zit te wachten op de oproep van de betreffende specialiteit.
Ik voel mezelf iedere dag een stukje verder afdrijven, maar ik weet dat de voor mij goede therapie er aan gaat komen. Dat houd mij op de been, maar voor hoe lang??

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je