{{ message.message }}
{{ button.text }}

Verlamd door perfectionisme

Tot voor kort wist ik niet eens dat ik het was, perfectionistisch. Maar het is een belemmering waar ik dagelijks tegenaan loopt.

Afbeelding blog 'Verlamd door perfectionisme ' Achtergrond blur afbeelding

Perfectionisme is opzich niets mis mee, maar als je zulke hoge eisen stelt dat er niets meer uit je handen komt wordt het een belemmering. 

Natuurlijk heb ik hier al mijn hele leven last van, maar tijdens de zwangerschap kwam het echt naar voren. Ik was als de dood dat er iets met mijn baby zou gebeuren in mijn buik. Ik vond de verantwoordelijkheid loodzwaar. Waar andere vrouwen het heerlijk vinden om de enige te zijn die de baby voelen voelde ik het als een last. Wat als er iets was met de baby? Ik was de enige die kon voelen of er iets mis was. Wat als ik niet optijd zou zijn? Dit was mijn verantwoordelijkheid. Ik kon de laatste weken niet meer slapen van deze gedachten. 

Toen Elfa eenmaal geboren was vond ik het een opluchting. Eindelijk was ik niet meer de enige die de verantwoording droeg. Vaak hoor je dat kersverse moeders hun baby niet uit handen willen geven. Ik vond het heel fijn om anderen voor haar te laten zorgen. Dit waren de eerste tekenen van mijn postpartum depressie. 

In het begin had ik nog steeds dat gevoel, wat als er iets mis is en ik zie het over het hoofd? Elke keer als ze sliep hing ik boven haar wiegje waardoor ik tijdens haar slaap ook nergens anders aan toe kwam. Het huishouden bleef liggen en ik at zelfs niet of laat omdat ik mijn baby niet alleen kon laten. Gelukkig kwam er hulp om me te ondersteunen in de huishouding, met eten en boodschappen. Mijn enige verantwoordelijkheid was de baby. In het begin vond ik dat zelfs best veel, maar het ging beter. Zeker toen ik ook psychische hulp kreeg. Ik begon aan het moederschap te wennen en ze werd minder hulpeloos. Hierdoor kreeg ik vertrouwen in mijn kunde in het moederschap. 

Na anderhalf jaar twijfel ik er echt niet aan of ik het wel goed doe als moeder. Ik weet namelijk dat ik het goed doe en ik een goede moeder ben. Het is op persoonlijk vlak dat ik mezelf tegen houd. 

Het kan zo simpel zijn als een felicitatie. Als een vriendin jarig is, wil ik origineel uit de hoek komen. Geen loos Facebook berichtje met gefeliciteerd. Maar doordat ik de hele dag denk, hoe kan ik een zo leuk mogelijk bericht sturen wordt de drempel hoger en uiteindelijk komt het er niet eens van. En zo gaat het met alles in mijn leven. 

Werk zoeken is van grotere orde. Ik ben al jaren op zoek naar ander werk. Ik werk zwaar onder mijn niveau maar heb niet het zelfvertrouwen om te solliciteren op een hogere functie. Ik heb verdomme hbo gedaan, deze studie heb ik wel afgebroken. Maar ik had in 1 jaar mijn propedeuse. Een teken aan de wand dat ik het niveau makkelijk aan kan. Maar als ik dan een mbo plus functie zie, komt er weer die twijfel. Kan ik dat wel? Met als resultaat dat ik maar niet reageer. 

Ik moet aan de slag met mezelf, want ik houd mezelf ontzettend tegen. Ik sta stil en ik ben zelf verantwoordelijk. De vraag is nu alleen, welke vorm van hulp kies ik? Ga ik weer naar de psycholoog, een faalangst training of zijn er andere vormen van therapie die beter bij me passen? 

Ik wil vooruit dus die knoop gaat doorgehakt worden. Ik ben niet perfect, tijd om dat te accepteren. 

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je