{{ message.message }}
{{ button.text }}

Veranderingen, emoties en schuldgevoelens wordt ik gek?

Na het krijgen van een prachtige dochter kom je opeens te staan voor enorme veranderingen. Dit gaat met ups en downs.

Afbeelding blog 'Veranderingen, emoties en schuldgevoelens wordt ik gek?' Achtergrond blur afbeelding

Emoties & hormonen of een combinatie van beide kunnen rare dingen doen met een mens. Daar ben ik nu wel achter. Eerlijk gezegd had ik nooit verwacht dat het krijgen van een kleintje zo'n enorme impact zou hebben op mijn leven. naïveteit?  Zeg het maar. Misschien is het ook erg moeilijk om een realistische beeld te vormen van het geheel.

Wat heb ik me enorm vergist in de herstel periode, nu 5 maanden later loop ik nog rond met zware bloedarmoede wat weer resulteert tot enorme vermoeidheid, en dit toch ook weer een enorm effect heeft op de psyche, 

Het gewoel in mijn hoofd is iets waar ik niets aan doen kan: doe ik het wel goed als moeder? geef ik haar genoeg liefde? ook het gevoel van angst bevliegt me, wat als er iets gebeurd? heb ik alle telefoonnummers wel doorgegeven? Zal ik haar wel kunnen beschermen? zal ik het me er wel goed aan doen om haar 2 dagen in de week naar de opvang te brengen? Zo ook vandaag weer een moment.

Door mijn werk in de geestelijke gezondheidszorg heb ik te kampen met veel onregelmatigheid qua diensten. Zo had ik afgelopen dagen een laat, vroeg dienst. Dit betekent voor mij om 14:30 beginnen en om 23:30 thuis om vervolgens om 07:30 weer op mijn werk te verschijnen. Nou is het goed geregeld en is onze kleine dochter niet deze gehele tijd op de opvang te vinden maar het betekend wel dat de dag voor mij om 05:15 begint.

Mezelf klaar maken, Noa (onze dochter) klaar maken, flesje geven, nog even een laatste check of ik alles wel ingepakt heb, haar naar de opvang brengen. Een huilend meisje omdat ze nog moe is en liever in haar warme bedje blijft liggen (neem ik haar niet kwalijk) en gelijk een enorm schuldgevoel. Het moment dat ik de opvang binnenwandel gelukkig een enorme big smile op  het gezicht van Noa die het toch allemaal wel interessant vindt al die speeltjes en andere kindjes. Een kleine opluchting, maar na de kus op haar voorhoofd en een tot vanmiddag kon ik het op de weg terug naar de auto toch niet droog houden, tranen met tuiten heb ik gehuild op weg naar mijn werk. Het enorme schuldgevoel bevliegt me.

Stomme werk! waarom doe ik dit toch, dit is het toch helemaal niet waard. Werken kan altijd nog, een kindje op de wereld zetten en zien opgroeien is daar in tegen het meest bijzondere en waardevolste ervaring van mijn leven.

Soms twijfel ik wel eens, zal dit normaal zijn? Ervaren andere moeders dit ook zo? Word ik ook nog wel weer "normaal" de oude zonder al dit gepieker?

De tijd zal het leren. op het moment is het toch constant relativeren en al de mooie dingen afwegen tegen de wat minder mooie dingen.

Ik kwam een mooie quote tegen:

Everybody wants to be happy

nobody wants the pain

but there can't be a Rainbow

without a little rain.

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je