{{ message.message }}
{{ button.text }}

Vakantie in Marokko...

Een inkijkje in onze vakantie met jonge kinderen in Marokko, Waarin we gewoon genieten van wat op ons pad komt.

Afbeelding blog 'Vakantie in Marokko...' Achtergrond blur afbeelding

Aan de muur hangt een foto met erop onze 3 jongens, ze juigen. Meerdere keren per week wijst onze jongste zoon, 3 jaar, naar deze foto, dan zegt hij: daar wil ik nog een keer heen! 

In februari landen we in Essaouira, kustplaatsje in Marokko. We zijn de luchthaven nog niet uit of het genieten begint. Een oudere meneer wil ons graag naar ons huisje brengen voor een redelijke prijs. Hij puzzelt samen met ons al bagage in zijn Mercedes die letterlijk met touwtjes aan elkaar zit. We genieten van de warmte, de relaxtheid en de ja rust die we al meteen voelen bij de eerste paar meters in de taxi. Voor onze jongens is dit een van de hoogte punten van de vakantie. Met mama op de achterbank van een auto zonder gordels... Ze kunnen zich omdraaien, overal kijken en mij een knuffel geven terwijl papa een gesprek aanknoopt met de lieve taxi chauffeur. Na 20 min kunnen we uitstappen bij de poort, waar als het goed is onze huisjes man staat. De taxichauffeur is er niet gerust op en regelt iemand anders voor ons, ook goed. Hij geeft me ook een briefje met zijn naam en nummer, voor de terug reis zegt hij. We lopen door de wirwar van straatjes, onze bagage op een mooie handkar. Bij "ons" huis gaat de deur open en we zijn zo verrast hoe mooi het is dat ik bijna vergeet de handkarman te betalen. We krijgen een rondleiding door het huis en vallen van de ene in de andere verbazing. Daarna lekker op pad voor diner. De kinderen zijn uitgelaten, ze rennen door de straatjes. We hebben een huis gehuurd middenin de oude binnenstad van Essaouira. Aangekomen bij een heerlijk restaurant bedenk ik me dat deze plek te netjes voor deze 3 uitgelaten jongens, ik leg de man van het restaurant uit dat we een andere avond terugkomen, de jongens willen rennen leg ik hem uit... Tja ik had het kunnen weten, dit is Marokko, en ik EN de kinderen zijn welkom. Oke, met twijfel ga ik zitten. De sfeer is geweldig er klinkt zachte muziek en op de menu kaart groente couscous dat vind onze oudste zoon zo lekker. We bestellen 3 borden lekkers met z'n 5-en en dat snapt de ober volledig. Binnen een mum komt er een man aan onze tafel, hij blijkt een goochelaar.... De kinderen zitten muisstil en ademloos te kijken. Bij het afrekenen bedankt ik nogmaals de man bij de ingang van het restaurant, dit was inderdaad een fijne plek voor deze avond. De stemming is gezet en we zijn echt vakantie aan het vieren. Onderweg kopen we nog wat drinken en water. Bij "thuiskomst" kiezen de kinderen waar te slapen, ze rennen de trappen op en af en beslissen met z'n alle op 1 kamer kamer te willen slapen.

De volgende morgen halen we broodjes bij de plaatselijke bakker, het brood is nog warm. De jongens beginnen al te eten, we halen op de terug weg nog wat yogurt, thee en jam en we hebben en top ontbijt. De volgende ochtenden worden we herkent door buurtbewoners en de bakker, het lijkt wel of we hier wonen.

Hierboven een blik over hoe wij reizen met onze kinderen. Een vlucht, een huisje en de rest zien we wel. Deze week zijn we in Essaouira gebleven genoten van het plaatsje, het strand en alle mensen die we hebben ontmoet. De kinderen vonden het geweldig! Waarom? Er is plek voor kinderen in Marokko, ze kunnen zijn wie ze zijn, ze hebben genoten van het zand, de zee, het strand, de kleuren in de straat, de banannenshakes en de muziek. Het was een week onthaasten met het hele gezin. Wil je dit ook een keer? DOEN! Tips over hoe dit te regelen geef ik graag. 

Denk je na het leven dat lijkt me heerlijk, maar vast onbetaalbaar dan heb je het mis. Deze week vliegen, huis en uit eten was in prijs vergelijkbaar met een week in goed bungalow park in NL. 

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je