{{ message.message }}
{{ button.text }}

Nadine #06

Afbeelding blog 'Nadine #06' Achtergrond blur afbeelding

Wie belt mij midden in de nacht met een fucking privénummer?!
Verward neemt ze op...

Hallo met Nadine, zeg ik slaapdronken. 
Het schiet nog door mijn hoofd dat het het ziekenhuis kan zijn die belt. Als alles maar oké is met mama, fuck ...

Er klinkt gestommel aan de andere kant van de lijn en na nog een keer vragen met wie ik het genoegen heb klinkt er een mannenstem, gehaast en vlug ademend.

‘Nadine! Ik ben het, Niels! Sorry dat ik je wakker bel. Kun je me je adres geven?’.
Mijn adres? What the .... Niels waar ben je? Waarom bel je me? 
‘Ik sta voor de deur van je salon, maar bedenk me net dat je hier werkt en natuurlijk niet woont. Vertel, dan kom ik eraan. Ik moet je zien’.

Ik spring m’n bed uit en ren naar de badkamer. Schiet in de badjas die aan het haakje aan de deur hangt en kijk in de spiegel. Ik had mijn mascara eraf moeten halen voor ik naar bed ging. Vlug een nat wattenschijfje langs mijn ogen om de zwarte vegen te verwijderen. Een slok mondwater en even flink spoelen. Haar in een rommelige knot, hier moet Niels het maar mee doen. Ik vraag me nog steeds af wat hij komt doen.

Ik loop de trap af naar beneden en zet de waterkoker aan. Met mijn handen leun ik op het koude aanrecht en droom weg over hoe de rest van deze nacht zal verlopen. 
Kriebels schieten door mijn buik en ik word spontaan misselijk als ik de bel van de voordeur hoor gaan. Ik loop naar de deur en haal ‘m van het slot. Als ik de deur open kijk ik in de mooie warme ogen die ik ontmoette in de kroeg, de held die mij hielp en die ik sindsdien geen dag uit mijn gedachten kon houden.

Niels en ik staren elkaar een aantal seconden aan. ‘Nadine, mag ik binnen komen?’. Zonder iets te zeggen open ik de deur en gebaar dat hij verder mag komen. 
Theetje? vraag ik. Niels knikt en ik schenk twee koppen rooibos thee in.
Ik gebaar naar de bank en zet onze kopjes op tafel. ‘Jou had ik hier niet verwacht, midden in de nacht. Jezus, het is 03.15 uur Niels! Het is zondag, ik moet morgen om 10.30 uur in de salon zijn.’

‘Het spijt me Nadine, ik had hier nooit zomaar mogen komen zonder aankondiging. Het is alleen....’
Niels kijkt van me weg en bijt op zijn onderlip. ‘Het is alleen wat?!’ 
Hij moet echt niet denken dat ik het eerste beste mokkel ben waar hij langs kan fietsen als hij zin heeft ik een wilde nacht.
Seconden kijken we elkaar aan en ik besterf het bijna. De kriebels vliegen door mijn buik, maken salto’s en zorgen ervoor dat iedere kleine beweging van Niels me doet sidderen van binnen. 
Ok, skip wat ik zojuist dacht.

‘Vertel het me Niels, wat is er aan de hand? Wat is de reden dat je hier bent midden in de nacht?’. Ik merk dat ik mijn stem verhef en lichtelijke irritatie voel.
Niels wrijft met zijn vingers een plukje haar van mijn gezicht en streelt het voorzichtig achter mijn oor. ‘Nadine, ik denk al dagen alleen aan jou’. 

Ik zie hoe zijn hand zich verschuift van het plukje haar achter mijn oor in de richting van mijn nek en zijn hoofd komt langzaam dichterbij. Mijn hart bonst alsof het mijn lichaam uit zal kloppen en mijn handen worden klem. Mijn ademhaling versnelt.
Fuck! Had ik nu maar mijn tanden gepoetst in plaats van die slok mondwater!

Ik voel hoe zijn lippen zachtjes de mijne raken, mijn reactie aftastend. Ik geef toe door zijn zoen te beantwoorden en raak in de zevende hemel. Deze man is niet alleen knap, goddelijk, heerlijk, hij zoent me zoals ik nog nooit gezoend ben.
Abrupt wordt onze kus onderbroken als opnieuw mijn telefoon gaat. 
Ik verontschuldig me en grijp naar mijn mobiel die in de zak van mijn badjas zit. 

In het schermpje staat ‘PAPA’.
De kriebels slaan over in angst en bang kijk ik Niels aan. Ik neem de telefoon op.  
‘Pap?’ ...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je