{{ message.message }}
{{ button.text }}

De zoektocht (26)

Afbeelding blog 'De zoektocht (26)'

Bruce had net het gesprek tussen Penny en Dean gehoord.
“Je heb geen idee hoe fijn het is om je stem te horen”,
Bah bah. Bruce voelde zich misselijk worden, hij hoopte dat ze in elkaar stikte.
Hoe konden die twee na al die jaren nog naar elkaar verlangen.
Hij haatte ze uit de grond van zijn hart. Hij was zoveel beter dan Dean.
Dean met zijn weddingplanners bedrijfje. Pff.
Hij was de koning, waarom kon Penny niet gewoon van hem houden.
Michael die voor zijn bureau stond zei, “We hebben niet de juiste gereedschap om ook het berichtje te kunnen inzien, maar denkt u niet dat ze naar uw zoons zullen gaan?”
“Laat ze maar gaan, laat iedereen elkaar maar zien, dan zullen ze zo gelukkig zijn.”
“Weet u dat zeker?” Michael werkte nu al jaren voor Bruce, hij kende hem beter dan iemand anders, maar Bruce zou nooit dit laten gaan. Michael schudde zijn hoofd, het kwam zeker door die andere vrouw, die had Bruce soft gemaakt. Nu hij eraan dacht.
“We moeten zo wel gaan, anders komen we te laat.”
Bruce knikte en terwijl hij opstond zei hij, “We geven ze drie dagen en dan gaan wij we opzoeken. Dan zal ik Dean even laten zien hoeveel Penny wel niet van hem houdt, ik zal ze allemaal persoonlijk vermoorden en ik zal ervan genieten om de pijn in ieders ogen te zien.
Daarna hoeven we ons nooit meer zorgen te maken over ze. Kan ik eindelijk met mijn nieuwe gezin gaan genieten.”
Terwijl ze de kamer uitliepen dacht Michael lachend, Ahh daar is de Bruce weer die ik ken.

Ze waren op het vliegveld in Mexico-stad aangekomen.
Robyn bleef maar naar haar moeder kijken, na de nieuwe kleding en de beauty behandeling zag haar moeder er een stuk beter uit dan vanmorgen, ze was weer de moeder zoals ze haar herinnerde. Haar moeder straalde gewoon weer.
Na het afscheid met Diego liepen ze met z’n vieren richting de douane. Natalia had een nieuw paspoort voor Clark geregeld, zodat hij ook met ze mee kon naar Boston.
Opeens bleef Penny staan, “Robyn kijk dat meisje lijkt volop op Lisa toch. Tenminste zo zou ik haar nu voor me halen haha. Oh zei je niet dat ze zwanger was? Die vrouw is ook zwanger.”
Robyn keek de kant op waar haar moeder naar keek.
Ja hoor dat was Lisa, Robyn pakte de hand van haar moeder en begon de kant van Lisa op te lopen.
Robyn was zo blij om haar vriendin te zien, ze was gewoon naar Mexico gekomen om haar te helpen.
David en Clark wisten niet wat eraan de hand was, dus volgende ze de dames maar.
Opeens bleef Robyn staan. De rest botste bijna op haar.
Penny was de eerste die door had waarom Robyn stopte.
“Bruce..”
David en Clark zagen het nu ook.

Lisa was het zat, die vlucht was niet ideaal geweest, ze was nu gewoon veel te dik, de luchtvaartmaatschappij had moeilijk gedaan, die wilde haar eerst niet meenemen, stel je voor dat ze in het vliegtuig zou bevallen, na veel stampij had ze toch mee gemogen.
En nu was ze eindelijk hier, was hij gewoon te laat, hoe durfde hij haar zo te laten wachten.
Oh daar kwam hij al aan. Boos keek ze Bruce aan.
“Had je niet even op tijd kunnen komen? Zo moeilijk is dat toch niet.”
Bruce nam Lisa in zijn armen, “Liefje sorry dat we laat zijn, er waren een paar dingen die we nog moesten afhandelen voor wij eindelijk samen kunnen genieten van ons gezinnetje.”
Lisa keek hem boos aan.
“Ik hoop dat je de situatie Robyn en Penny heb opgelost?”
“Ja dat is bijna afgerond, we zullen geen last meer van ze hebben.”
“Hoe bedoel je bijna??”
“Maak je nou maar geen zorgen schatje, al die stress is niet goed voor je.”
Michael die eerst op een afstand had gestaan, was hij hun komen staan.
“Sorry baas, maar het is beter als we nu vertrekken.”
Michael had het nog niet gezegd, of commissaris Alvares en Diaz kwamen met een stuk of vijftig andere agenten aangelopen.
Bruce, Lisa en Michael werden omsingeld en gearresteerd.
Lisa stond te gillen als een viswijf, hoe durfde ze haar aan te raken.
Ondertussen waren Robyn en Penny dichterbij komen staan.
Lisa zag ze als eerst en begon te schreeuwen naar Robyn.
“Dit is allemaal jouw schuld, als jij niet was gaan zoeken was alles volgens plan verlopen.
Al die jaren heb ik moeten wachten op Bruce en lief tegen jou moeten doen. En nu we eindelijk samen kunnen zijn, moet jij het weer verpesten, je wil ook altijd alles hebben.”

David was bij Robyn komen staan en hield haar stevig vast. Deze scenario had hij ook niet kunnen verzinnen. Robyn was in tranen.
De agenten namen Bruce, Lisa en Michael mee. Natalia en Garcia kwamen de hun kant op.
 Alle mensen die waren blijven staan om naar de arrestatie van Bruce te kijken, gingen weer verder met wat ze aan het doen waren.
Natalia pakte de handen van Robyn vast, “Sorry we hadden geen tijd meer om jullie in te lichten, dat we Bruce zouden oppakken, het is allemaal zo snel gegaan, de rechter is geen grote fan van Bruce, dus die gaf meteen toestemming om hem op te pakken. Dat de rechter hem niet mag is erg in het voordeel van ons. Deze hele zaak zal snel afgerond kunnen worden.”
Garcia gaf een briefje aan Penny, “Hier staat het telefoonnummer op van de kamer van je zoons, dan kunnen jullie ze vast bellen dat jullie eraan komen. Wat zie je er trouwens goed uit.”
Penny keek heel erg dankbaar naar Garcia en Natalia, “Ik ben jullie zo dankbaar, als ik jullie ooit iets terug zou kunnen doen, dan moeten jullie maar roepen.”
Natalia gaf een grote envelop aan David, “Hier zitten jullie nieuwe paspoorten in, deze kunnen jullie hier bij de douane gebruiken. Er zit ook een nieuwe mobiel in, mijn nummer staat er al in. Wij nemen via die telefoon contact met jullie op als de rechtszaak gaat beginnen.
Heel veel succes allemaal.”
Nadat iedereen gedag had gezegd, konden ze eindelijk richting het vliegtuig, weg hier uit Mexico.


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je