{{ message.message }}
{{ button.text }}

De zoektocht (20.2)

Afbeelding blog 'De zoektocht (20.2)'

David en Raymond hadden ervoor gezorgd dat George kon eten.
Het was nu afwachten tot de commissaris er was.
Raymond stelde voor om ook even bij het zwembad te rusten.
Dus toen ze even later bij het zwembad kwamen was het een verrassing dat de dames er ook lagen. Zo lagen met z’n vieren op de bedjes naast het zwembad.
David keek naar Robyn, ze zag er eindelijk een beetje bijgekomen uit.
Ze was door de zon al aardig bruin geworden zins ze in Mexico was.
Nu hij haar goed bekeek moest hij bekennen dat ze echt een mooie vrouw was, Elena was misschien qua uiterlijk mooier, maar Robyn was door zowel haar uiterlijk als innerlijk veel mooier dan Elena ooit zou kunnen zijn.
Hij sprak zichzelf toe, dat ondanks zijn slechte verleden hij haar niet mocht laten lopen.
Hij haar zolang zij het wilde, dichtbij zich moest houden, als dat betekende dat hij moest vertrekken uit Mexico dan was dat maar zo, eigenlijk had hij nu ook geen reden meer om hier te blijven.
Hij wilde meer over haar leven weten, het enige wat hij wist was dat ze bij haar echt vader werkte als een weddingplanner en dat ze een beste vriendin had die Lisa heette.
Hopelijk hadden ze nog meer tijd samen, dat hij meer over haar te weten kon komen.
Opeens dacht hij eraan dat hij haar had verboden om haar vader of vriendin mocht bellen.
“Uh Robyn, als je wil kan je nu wel Dean bellen of je vriendin.”
Robyn keek hem aan, even leek het of ze zich schuldig voelde, maar snel kwam er een glimlach op haar gezicht,
“Ja, ik wil graag Dean bellen, even zijn stem horen.”
Robyn was al gelijk opgestaan, “Ik ga hem meteen bellen.”
Ze liep al weg, richting haar kamer.
Terwijl ze naar haar kamer liep moest ze denken aan de keer dat ze Lisa al een berichtje had gestuurd, dat wist David helemaal niet.
Nou ja er was blijkbaar niks erg aan, want ze kon nu wel weer gewoon Dean bellen.
Ze hoorde voetstappen achter zich, ze keek om en zag David aankomen lopen, ze wachtte even op hem.
“Oh sorry, ik wilde nog wel even zeggen dat je alleen niet kan vertellen waar we nu zijn.
Ik geloof zelf niet dat Dean hier iets mee te maken heeft maar we mogen aan niemand laten weten waar we zijn.
Mocht iemand de telefoons afluisteren dan horen ze in ieder geval niet waar we zijn.”
Robyn knikte en zei dat ze het begreep, dat ze al blij was dat ze even mocht bellen.
Toen Robyn op haar kamer was, dacht ze nog even na over de woorden van David.
Zou iemand echt zover gaan om hun gesprekken af te luisteren, zo belangrijk waren ze ook weer niet, maar ze zou inderdaad niks vertellen wat kon zorgen dat ze hier gevonden werden.

Dean zat achter zijn bureau, de laatste dagen ging het niet zo goed met hem.
Hij miste Robyn, hij wist niet waar ze was, hij wist niet hoeveel ze al te weten was gekomen, hij maakte zich erge zorgen om haar.
Het enige teken van leven van haar kant was een berichtje naar Lisa.
Daaruit maakte hij op dat ze er nog niet achter was gekomen dat hij haar vader was.
Hij wist ook niet precies hoe hij daarover dacht.
Hij nam zich voor als ze terug was en hij hoopte met heel zijn wezen dat ze terug zou komen, hij het nu wel tijd vond dat ze het wist.
Precies op dat moment ging zijn telefoon, hij keek op zijn telefoon en zag Robyns gezicht verschijnen op het scherm van zijn telefoon.
Hij nam meteen op.
“Robyn?? Ben je dat echt?”
“Dean, oh Dean, eindelijk hoor ik je stem weer.”
Dean hoorde dat Robyn huilde, hij voelde ook dat de tranen over zijn gezicht rollen.
“Dean, ik heb je zoveel te vertellen, ik weet het. Waarom heb je niks gezegd?”
Hij kreeg geen kans om te antwoorden van ze sprak snel weer verder, Dean moest erom lachen, om haar enthousiaste stem te horen.
“Maar dat komt allemaal nog wel, zodra ik we terug zijn, dan hebben we alle tijd om erover te praten, ik wil alleen je wel laten weten dat ik daar erg blij om ben.”
Dean was blijven steken op het woordje we, zodra we terug zijn, had ze gezegd.
“Robyn? Wie is we?”
Nu was het Robyns beurt om te lachen,
“Sorry dat ik zo druk ben, ben gewoon zo blij om je te horen.”
“Robyn, wie is we?” vroeg Dean nogmaals.
De telefoon begon te kraken,
“Dean hoor je me nog? De lijn is heel slecht, maar ik heb mam gevonden, hoor je me Dean?
Ik kom naar huis met mam.” Toen was de lijn dood.
Dean voelde een warme gloed door zich heen gaan.
Zijn grote meid had het geflikt, ze hadden gewoon Penny gevonden.
Terwijl Dean nog aan het bijkomen was van het telefoongesprek kwam Kelly zijn kantoor binnen gelopen.
“Sorry dat ik je moet storen, maar nu Robyn ook weg is, hebben we het zo druk.
Ik heb wat gegevens nodig, maar die kan ik nergens vinden, al een paar dagen probeer ik Lisa al te pakken te krijgen, zij moet wel weten waar die gegevens zijn, maar ze neemt niet op.
Omdat ik me zorgen begon te maken ben ik gister na het werk naar haar huis toe gegaan, maar daar was ze ook niet.
Toen ik door het raam probeerde te kijken, leek het net of haar huis leeg was.
Ze is toch niet verhuisd?”

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je