{{ message.message }}
{{ button.text }}

afsluiten hoe doe je dat?

Hoe sluit je iets af waarvan je hart roept dat dat niet kan?... Hoe sluit je iets af waarvan je weet dat het moet, maar het idee zoveel pijn doet?.... Hoe sluit je iets af wat je helemaal niet af wil sluiten?...

Afbeelding blog 'afsluiten hoe doe je dat?' Achtergrond blur afbeelding

Afsluiten, hoe doe je dat?...

Hoe sluit je iets af waarvan je hart roept dat dat niet kan?...
Hoe sluit je iets af waarvan je weet dat het moet maar het idee zoveel pijn doet?....
Hoe sluit je iets af wat je helemaal niet af sluiten?...

Huisje boompje beestje.De droom van vele vrouwen en zo ook die van mij.
Ik was net 16 en mijn man 20 toen we bij elkaar kwamen. Toen ik bijna 18 was kregen wij uit onverwachtse hoek de kans om te gaan samenwonen.
Angstaanjagend maar super stoer natuurlijk. We hebben het echt moeten overwegen want we hadden het beide super goed thuis en ik was natuurlijk nog erg jong.
Maar de nieuwsgierigheid won en we namen de stap en daar begon ons samenwoon avontuur. 2 jaar later besloten we onze eerste woning te kopen en een half jaar daarna 
zijn we in het huwelijksbootje gestapt. Een prachtige dag en het startsein van ons hobbelige huwelijk. 
Dan heb ik het niet over de liefde voor elkaar maar over de bergen die we samen hebben moeten verzetten,
en de  gevechten die we hebben moeten overwinnen. 

Een aantal maanden voor onze trouwdag besloten we voor een babytje te willen gaan.
Ik was met de pil gestopt en we grapten nog dat als het direct raak zou zijn ik gelukkig nog geen bolle buik zou hebben op onze trouwdag.
Dat was namelijk iets wat ik echt niet wou, we gingen trouwen om de liefde en ik wou niet dat het een "moetje" zou lijken.
Maar de maanden gingen voorbij en een zwangerschap bleef uit.
Na meer dan een jaar toch maar naar de huisarts want het duurde wel lang.
Toch hadden we beide het gevoel dat dat niet nodig was want alles zou gewoon goed zijn en het kan nou eenmaal even duren dat hoor je zo vaak.
Des te harder was de klap toen we hoorden dat mijn man zo goed als onvruchtbaar bleek te zijn.
Onze (voormalige) huisarts bleek hierin een onsympathieke !3#&:< te zijn want hij startte met de zin;
"jullie gaan nooit geen kinderen samen krijgen, je hebt verschillende soorten zaad en die van jou valt onder kneuzenzaad" 
Schandalig natuurlijk!
We gaven aan graag door verwezen te worden naar het ziekenhuis.
Hierop kregen we te horen dat dit compleet zinloos zou zijn want met zulk zaad zal er echt niks meer mogelijk zijn en onvruchtbaarder dan dit kon niet.
Gelukkig zijn we op onze strepen blijven staan en hebben we ons toch laten door verwijzen

In het ziekenhuis kregen we te horen dat het er inderdaad slecht uit zag maar dat er wel mogelijkheden waren.
De kans van slagen was super klein, maar er was een kans.
En elke kans voor een kindje van ons samen pakten we met beide handen aan.
En daar begon onze zware,lange weg vol hormonen, behandelingen en het ergste de teleurstellingen.
Wat was het een verschrikkelijk zware tijd en wat werd het met de keer moeilijker om teleurstellingen te boven te komen.
Maar daar was ineens de dag....twee streepjes!!!!Yes ook ons is een kindje gegund.
Nog nooit waren we zo blij en wat hebben we samen door de kamer gesprongen van blijdschap.
Het heeft een aantal jaren geduurd maar dit werd beloond.

Fluitend ging ik door mijn zwangerschap,kwaaltjes had niet en ik voelde me fantastisch.
Ik heb alleen een extreme bloeding gehad met drie maanden.
We waren bij mijn broer en zwager en ineens ging het helemaal mis.
De krampen waren zo heftig dat ik ervan moest overgeven en het bloedverlies zo heftig dat we direct het ziekenhuis hebben gebeld.
Daar kregen we te horen dat het waarschijnlijk een miskraam was en we naar huis moesten gaan zodat het thuis zou gebeuren.
Langskomen had geen zin want als een miskraam is begonnen kunnen ze niks meer doen.

Onze wereld verging, mijn hart was in stukken gescheurd....
We zijn naar mijn ouders gegaan en ik kon niks anders dan huilen en gieren.
Daar hebben we onze verloskundige gebeld en uitgelegd wat er speelde en wat het ziekenhuis had gezegd.
Ze zei dat ik direct mocht komen dat ze zou gaan kijken.
Dat het wel vaker gebeurt dat het zo heftig is maar dat het wel gewoon goed gaat.

Toen we ineens een krachtig hartje hoorden stond mijn wereld letterlijk even stil....Wat een opluchting....
Ze vertelde dat er op dit moment geen miskraam gaande was maar er was natuurlijk geen garantie dat het goed zou blijven gaan.
Op dat moment maakte me het niks meer uit.Ons kindje was er nog gewoon en alles zou goed komen.
Wat de reden is geweest dat is gebeurt zullen we nooit weten.
We hebben twee embryo's teruggeplaatst gehad waarvan 1tje is blijven plakken maar ze vertelden dat het kan dat
mijn baarmoeder met de ander wel iets is gaan doen en dit er alsnog eruit wou werken.
Het lichaam blijft sowieso een mysterieus iets , we weten de reden niet en we waren allang blij dat het hierbij is gebleven....
Ons kindje gaat er toch komen!!!



Ik ben begonnen met deze blog omdat ik graag van me af wil schrijven juist over het punt aflsuiten
Dit hele punt van "afsluiten" heb ik met deze blog nog niet bereikt maar dat komt omdat ik graag een beeld wil schetsen van onze situatie.
En ik het fijn vind ons verhaal eens te schrijven en in mijn volgende blog(s) kom ik uiteindelijk daar waar ik eigenlijk niet wil komen "afsluiten" of niet....




*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je