{{ message.message }}
{{ button.text }}

Trouble in Paradise #1.2

Het vervolg op mijn vorige blog: wat als de 20 weken echo niet goed is.

Afbeelding blog 'Trouble in Paradise #1.2'

De 20 weken echo. Een echo waar menig aanstaande moeders naar uitkijken. Maar soms is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. 

Eindelijk is het dan zover. Na een week lang in spanning te hebben gezeten over wat er nou in hemelsnaam aan de hand is hopen we eigenlijk vandaag dat we in ieder geval iets van antwoord gaan krijgen op de oh zo prangende vraag: Wat is er met ons kindje? De exacte datum weet ik niet meer maar ik weer nog wel dat het op een dinsdag was.  Ik weet nog precies hoe de praktijk eruit zag. We kwamen nog bijna te laat omdat het erg goed 'verstopt' zat. 

Daar zaten we weer in de wachtkamer, wachten tot we naar binnen worden geroep. Ik merk dat ik wat rustiger ben dit keer. Mijn zoontje is flink aan het schoppen. Ik voelde hem ook met 17 weken voor het eerst en sindsdien is hij steeds harder gaan schoppen. Dat stelt me gerust. Er zit in ieder geval flink wat kracht in mijn kleine mannetje die ik overigens nog steeds "It" noem ondanks dat ik weet dat hij een hij is. Mijn man, moeder en schoonmoeder zijn weer mee. Er hangt een tv. Ik kijk maar sla het niet echt op. Er zit nog een stelletje in de wachtkamer. De moeder in spe kijkt ook een beetje gespannen. Ik vraag me af wat er met haar kindje is. Dan word ik uit mijn gedachten getrokken door een stem die me roept. "Mevrouw Sanchez? Komt u maar." Toch enigszins enthousiast dat ik mijn baby weer kan zien sta ik op en loop ik achter die mevrouw aan.

We komen de kamer binnen en ik mag plaatsnemen op het bed. Er wordt weinig gesproken. Ze had me verteld dat dat te maken heeft met het feit dat ze zich moet concentreren. Het zal allemaal wel. Ik ben niet echt in de stemming om te praten. Vol spanning kijk ik naar mijn veel te drukke hummeltje. "goh" zegt ze, "de baby is wel bewegelijk!" Dat maakt me eigenlijk wel trots! Na een tijdje gekeken te hebben naar zijn voetjes besluit ze om ons toch maar door te sturen naar het Erasmus ziekenhuis. Om daar nog een echo te maken. Op de echo zie je dat zijn voeten niet goed op zijn onderbeen staan zeg maar en hij beweegt zijn benen ook niet los van elkaar. Wel krijg ik nog wat leuke foto's mee van onze kleine man. Dat kon gelukkig snel. Een paar dagen later zat ik vol spanning te wachten in het Erasmus ziekenhuis. 

Daar zaten we eerst voor een echo. Er werden foto's gemaakt en er werd van alles gemeten en vastgelegd. Ze gooien met de term Rocker bottom feet. Na het zien van de echo, raden ze me met klem aan om toch een vruchtwaterpunctie te doen. Ik huil weer. Ik weiger in de eerste instantie maar mijn man, moeder en schoonmoeder en arts raden me toch aan om het te overwegen. Na even wikken en wegen besluit ik dat ik het wel wil maar dan moet het ook gelijk gebeuren. Anders kom ik mooi niet want ik ben eigenlijk best wel bang. Dat was ook de bedoeling, dus niet veel later wacht ik totdat ik weer naar binnen word geroepen, alleen nu niet voor een echo maar een vruchtwaterpunctie. Ben trouwens nog steeds 21 weken. 

12919460_220414671647732_1178475379_o_14

Ik mag naar binnen. Mijn moeder en schoonmoeder blijven achter en mijn man gaat mee naar binnen. Ik zie veel te veel mensen in de kamer en dat maakt me zenuwachtig. Ik mag liggen en ze leggen me uit wat ze gaan doen. Iemand houd de baby in de gaten met een echo apparaat en de ander prikt. Het is van belang dat ik stil zou liggen anders zou het nogal vervelende gevolgen kunnen hebben. "Op drie gaan we prikken hoor" zegt ze. "Nou, prik maar gewoon en niet aftellen want tegen de tijd dat u bij 3 bent, lig ik niet meer hier." Ze schoot in de lach. "geen probleem" antwoordt ze. Ze prikt. Au. Doet nog best zeer. Ik probeer stil te liggen en houd in een reflex mijn adem in. Ondertussen knijp ik in mijn mans hand. "Doorademen" hoor ik naast me. Oh ja! Dat was ik bijna vergeten. Ze is bijna klaar. Er lekt een beetje vruchtwater over mijn buik. Ik weet nog dat ik dat erg vreemd vond voelen. Heel warm en oh zo raar want dat hoort in mijn buik te zitten bij mijn kindje. Ze is klaar. "neem je tijd met opstaan, het kan namelijk zijn dat je je wat duizelig voelt." Ik kan niet wachten om de kamer uit te gaan en ga zitten en vraag gelijk of ik alsjeblieft weg mag. Dat mag en ik word doorgestuurd naar de uitrustkamer. Dat vond ik niks dus ik ben in de wachtkamer gaan zitten. 10 minuten later moest ik nog even bloedprikken. Er werd me wel geadviseerd om de komende dagen rustig aan te doen. 

Nu alleen nog even een gesprekje met de Klinische Geneticus die ons vertelt wat we kunnen verwachten van de uitslag en hoelang het kan duren. Zijn vader heeft Nail-Patella dus ze gaan gelijk kijken of ons kindje dat ook heeft.(https://www.nvn.nl/nierziekten-en-behandeling/nierziekten/nail-patella-syndroom-(nps) ) Ze vertelt ons ook dat het een dusdanige ernstige afwijking kan zijn dat hij geen normaal leven zou kunnen leven en dat wij nu al moeten bedenken wat we willen mocht de uitslag niet goed zijn. Wat is voor ons de grens zeg maar. Zo zou ons kind bijvoorbeeld Trisomie 18 kunnen hebben. Die kinderen worden meestal niet eens geboren en als ze dat wel overleven, overlijden ze vlak na de geboorte. De levensverwachting voor een kindje met Trisomie 18 is minder dan 1 jaar. Soms gebeurt het dat ze wel ouder worden maar dan blijken ze ernstig verstandelijk gehandicapt. (https://www.amc.nl/web/Zorg/Patient/Zoek-op-specialisme/Klinische-Genetica/Patientenfolders/Informatie-over-trisomie-18-Edwardssyndroom-na-prenataal-onderzoek.htm) Bij mij slaat de blinde paniek toe. Moeten wij misschien beslissen over of we ons kindje geboren laten worden?! Dit komt echt hard binnen. Ze raadt ons aan niet te gaan googlen (wat ik uiteraard wel deed). Over 1 week krijg ik de uitslag of het kindje syndroom van down heeft en dan weer een week later de uitslag van de overige ziektes. 

Verslagen en verdrietig komen we uit het ziekenhuis. Mijn moeder vraagt of ik nog ergens een broodje wil eten. Dat wil ik wel maar eenmaal bijna aangekomen wil ik gewoon naar mijn moeders huis en in haar bed liggen en slapen. Hopen dat dit allemaal snel voorbij is. Ik huil mezelf in slaap en mijn man doet wat hij kan om me te steunen en te troosten. Nu maar afwachten.

(Dit was trouwens allemaal in 2012/2013, ondertussen is mijn zoontje alweer bijna 3)

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je