{{ message.message }}
{{ button.text }}

Tijdelijk "thuis" op de NICU

Totaal onverwachts kwamen we terecht op de NICU met onze pasgeboren tweede zoon. Na de rollercoaster zitten we nu in een ritme, hoe gek ook.

Afbeelding blog 'Tijdelijk "thuis" op de NICU' Achtergrond blur afbeelding

Totaal onverwachts kwamen we drie dagen na de bevalling terecht op de NICU met onze pasgeboren tweede zoon. In de vorige acht blogs een uitgebreid verslag van die hectische drie dagen. Na een rollercoaster zijn we nu in rustiger vaarwater, en is het vooral wachten.

Omdat we niet vlakbij de NICU wonen, namelijk 50 km verder, kunnen we in het RonaldMcDonald huis verblijven. Vroeger als klein kind kwam ik uiteraard bij de McDonalds en zag ik de donatiepotjes staan. Ik dacht toen dat dit was voor Ronald de Clown die geen eigen huis kon betalen en we hem zo konden helpen. Later leerde ik het juiste verhaal, en dat was altijd een ver van mijn bed show. Nooit had ik gedacht dat ik ooit in zo'n huis zou verblijven, en het daadwerkelijk fijn zou vinden.

We hebben een ruime kamer met eigen badkamer, groot bed, tv en zitruimte gekregen. Omdat ik net bevallen ben krijgen we een kamer op de begane grond, en grenzen we aan de gemeenschappelijke huiskamer. De kamer is ruim, modern en vooral rustig. De rest van het huis ademt een sfeer van modern landelijk met veel speelgoed en speelruimte. Er zijn 12 kamers, en gelukkig zijn ze niet allemaal bezet dus druk is het niet. Iedereen die er verblijft heeft een ziek kindje, en dat schept een band. Al snel hebben we contact met twee andere gezinnen die ook een oudere zoon hebben die gezond is, en een ziek kindje in het ziekenhuis. Al zitten deze gezinnen in medisch totaal verschillende scenario's schept dezelfde samenstelling toch een tijdelijke band. Samen kunnen we praten over de onzekere tijd, onzekere toekomst en onzekere gevoelens. Maar ook lachen om een dronken moeder, rare uitspraken van de kinderen en andere onzinnige dingen. En die verbondenheid die je voelt, dat maakt het huis een geweldige uitvinding. Mocht je ooit bij de McDonalds staan en je eten hebben besteld, gooi dan iets in het donatiepotje. Want uit ervaring spreek ik dat het RonaldMcDonaldhuis een onbetaalbare noodzaak is voor ouders met een ziek kindje.

Ook op de NICU voel ik me snel thuis, hoe gek dat eigenlijk klinkt. Na enkele dagen snap je hoe de afdeling werkt. Je kent de uren van de verpleegkundige, de structuur in de dag en wanneer de artsen hun rondes doen. Je snapt welke piepjes voor de beademing, hartmonitor en saturatie zijn. Je leert hoe je een infuus afleest, welke alarmen echte paniek veroorzaken en welke bij voorbaat te streng staan afgesteld. Elke ochtend om 8 en 11 uur zijn de verzorgingsrondes en kun je helpen met het wassen van je kindje. De voedingen gaan op tijd, dus plan je je eigen schema om die voedingen heen. Tussen 9 en 12 zijn de artsenrondes en de onderzoeken, en daar wilde ik altijd graag bij zijn. Na twee weken mag ik ook mijn baby weer uit bed halen, en de voedingen op schoot geven. Nog een week later mag hij af en toe in bad. Die momenten voelen als een overwinning, want dit betekent een stapje dichter bij huis.

Gelukkig heeft onze zoon maar 4 weken op de NICU gelegen, waarvan 2 weken op de IC en 2 weken op de HC. Maar toch worden de verpleegkundigen een soort familie. En met familie kun je lachen, huilen en vooral grapjes mee maken. Ik was als enigste ouder al aanwezig bij de verzorging van 8 uur, en je merkt dan echt de goede sfeer en liefde die er hangt op de afdeling. De vrouwen (er waren geen mannelijke verpleegkundigen) zijn een goed team met erg scherpe humor. Af en toe moest ik zo hard lachen dat de tranen over mijn wangen rolde, maar altijd bleven ze professioneel gezellig. Ik ben ze eeuwig dankbaar voor die goede sfeer, het maakt dat ik positief terug kan kijken op die heftige vier weken.

Maar bij een thuis horen ook opmerkelijke zaken, zoals je die in je eigen huis ook wel eens hebt. En bij mij zat de opmerkelijkheid in de ouders van de andere kindjes. Nooit heb ik dit uitgesproken en laten blijken naar die andere ouders toe, maar als je op een afdeling bent waar kinderen op zaal liggen, en de enigste scheiding een dun gordijntje is, dan hoor je nog wel eens wat. Na ruim een week op de NICU kwam er een nieuw kindje binnengebracht, onverwacht veelte te vroeg geboren hoorde ik. Op zich niet zo schokkend, daar ligt de NICU voornamelijk mee vol. Maar de ouders waren op z'n zachts gezegd nogal opmerkelijk, en lieten mij merken hoe goed mijn man en ik op elkaar zijn ingespeeld. De man was in complete ontkenning dat er iets niet goed kon gaan, en had het alleen maar over de uiterlijke kenmerken van zijn kindje, en dat dit eventueel met laseren nog wel te verhelpen was (er was blijkbaar sprake van haar op verkeerde plekken). Stel je dit voor met de tongval van Javier Guzman, en je snapt dat dit enige verbazing bij mij opwekte. Zijn vriendin was in complete shock van de hele bevalling en kon alleen maar huilen, en kreeg niet echt steun van haar "Javier" die alleen maar over lasertherapie en uiterlijke kenmerken kon praten. Mijn man zei achteraf, gelukkig lagen we maar een paar dagen naast hun, want anders had ik Javier toch echt op zijn nummer gezet dat hij zijn vrouw moet steunen. Achteraf heb ik ze nog gezien en gesproken, en het gaat gelukkig erg goed met ze. En zo waren er nog meer opmerkelijke dingen, wie weet deel ik dit ook nog wel eens.

Gelukkig zijn we inmiddels weer zeven weken in ons eigen huis, en zijn we echt thuis. Ondertussen moeten we twee keer per week terug naar het ziekenhuis, en volgt volgende week de volgende operatie. Maar daarna wordt de frequentie hopelijk minder, maar daar zal ik uiteraard nog meer over bloggen. Voor nu home sweet home..  

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je