{{ message.message }}
{{ button.text }}

Start revalidatie en ons zoontje brandwonden.

Mijn revalidatietraject start gelukkig en we gaan naar huis! En ons zoontje krijgt hete thee over zich heen..

Afbeelding blog 'Start revalidatie en ons zoontje brandwonden.'

Begin januari mag ik starten met revalideren op dinsdag en donderdagochtend. Bij fysiotherapie is het eerst kleine stukjes wandelen en hierin leren mijn grens aan te geven tot hoever ik kan, even later mag ik op fitness apparaten gaan fietsen, wandelen en lichte krachttraining doen. Bij ergo leer ik om bewuster huishoudelijke dingen op te pakken. Bijvoorbeeld dat niet alles in één keer hoeft maar ik ook gerust de tafel kan dekken in 3 keer met pauzes. Bij de psycholoog is het voornamelijk praten en kijken of deze klachten ergens psychisch vandaan kunnen komen. Na een aantal gesprekken zegt de psycholoog dat het niet psychisch is en zij vrij weinig voor mij kan betekenen. Aan het eind van het revalidatietraject hebben we nog een gesprek en dan is het klaar. Ik merk tijdens het revalideren dat het langzaamaan wel wat beter gaat, ik leer bewuster met mijn lichaam om gaan en knap een beetje op. In april is het revalidatietraject afgelopen en Piet is dan twee weken vrij. Dan gaan we weer naar huis!! Wat een heerlijk vooruitzicht. Want hoe super iedereen het ook voor ons doet en hoe fijn het is dat we bij mijn ouders in kunnen, we zijn het liefste thuis. Eindelijk kunnen we naar huis, als Piet thuis is gaat het niet heel slecht maar ook niet goed. Ik kijk er tegenop om Roan straks zelf te moeten verzorgen. Wel komt mijn moeder vaak en mijn broer komt 1 keer in de week eten en te helpen, dit hebben we al afgesproken. Na twee lekkere weken met ons gezin moet Piet weer aan het werk en dan begint het voor mij. Ik weet niet eens meer precies hoe het allemaal gegaan is maar ik weet wel dat ik hier achteraf gezien nog niet klaar voor was. We komen in een periode dat mijn moeder en vriendinnen veel bij ons zijn om te helpen omdat een hele dag alleen met Roan eigenlijk nog teveel is. Ik weet nog dat een vriendin van mij haar vrijgezellenfeestje in mei was. Ik ben wel heen gegaan, maar ik kan me nog goed naar voren halen hoe ik me voelde. Ik kon elk moment een aanval krijgen dat ik weg zou vallen maar ik heb er tegen gevochten en ben er bij geweest. Begin juni kreeg ik weer een fikse terugval en hebben we zes weken weer bij mijn ouders in gezeten. Hierdoor helaas ook niet naar de bruiloft kunnen gaan, ook toen weet ik nog dat ik 19.00 al op bed lag en ik de trap kruipend op ben gekomen. Toen kwam ik in aanraking met een product boordevol vitamines, mineralen anti oxidanten en weet ik veel wat meer. In elk geval met goede resultaten. Dus dit gaan proberen en in het begin had het zeker resultaat. Maar het gaf even een boost en daar was het mee gezegd helaas. Een week voor onze vakantie waren hier twee vriendinnen om mij te helpen, ik was aan het praten en lette niet op. Toen pakte Roan (toen anderhalf) mijn thee en zou een slokje nemen maar het was nog kokend heet. Altijd lette ik erop en net toen even aan het praten. Ik heb hem opgepakt en gelijk onder de kraan gezet, we hebben zijn kleertjes uitgedaan en mijn vriendin heeft 112 gebeld. De ambulance was er zomaar. Ik had al een tas ingepakt met ruimere kleren, knuffels, speen etc. Gelukkig hoefden we niet te blijven en mochten we na het verband naar huis. Wat voelde ik me schuldig! We moesten eerst elke dag komen om het te laten beoordelen. De volgende dag dus weer heen, mevrouw had een verband eromheen gedaan zodat het er vanzelf af zou vallen als het weer opnieuw moest worden verbonden, dus dan hoefden we over een paar dagen pas weer te komen. Die avond kreeg Roan koorts, dus belde ik naar de dokterswacht en moesten we komen. Het was vreselijk, 7 uur waren we er en om 9 uur werden we pas geholpen. Arme jongen. De arts van toen gaf ons de keus of daar een nachtje blijven ter observatie of doorgestuurd worden naar het brandwondencentrum. Wij gingen naar het brandwondencentrum en wat zijn we daar achteraf blij om geweest! Het was een half uurtje rijden en we hadden geen kleding en niks bij ons. Dus mijn ouders langs ons huis, kleren ophalen en ook die kant op rijden. Toen we daar kwamen, zo’n verschil met in het ziekenhuis. We kregen een schort voor, haarnetje in. De artsen waren helemaal steriel en deden het super leuk met Roan. Ze hebben de brandwonden goed schoongemaakt, zalf erop en verband erom. Je kon echt zien dat dit professioneel was en in het ziekenhuis niet. Dus ook gezegd hoe het er daar gebeurde en dit kon echt niet. Sowieso moet de wond elke dag schoongemaakt worden. We hoefden gelukkig geen nachtje te blijven en mochten weer naar huis. Wel elke dag dus laten beoordelen en schoonmaken. Toen we hier weer in het ziekenhuis kwamen de volgende dag dit dus gemeld en dat we het zo graag wouden hebben. Anders zouden we elke dag wel naar het brandwondencentrum gaan maar het moet wel goed gebeuren. Maar ze deden er gelukkig wel wat mee en hebben het zo gedaan zoals wij graag wilden. Onze vriendinnen zijn een nachtje bij ons gebleven en hebben ons super geholpen!!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je