{{ message.message }}
{{ button.text }}

Sometimes you can't make it on your own. (2)

​Ik hoop dat we dit vast kunnen houden, want ik zie mijn partner weer lachend thuiskomen uit zijn werk. ​En dat geeft me een goed gevoel.

Afbeelding blog 'Sometimes you can't make it on your own. (2)'

Deel 1 kun je hier lezen. 

Ik wilde (nog) geen professionele hulp. Dat vond ik een laatste stap in het proces. 
Ik had nog niet het gevoel dat ik me in een stadium bevond dat er geen andere uitweg was dan dat.
Dus heb ik de hulp van een kennis ingeschakeld. Zij heeft mij ooit gezegd,
dat als wij het nodig mochten hebben, zij er voor ons zou zijn. 

Man, wat was het moeilijk om die stap te nemen. 
Gelukkig kon ik goed naar mezelf kijken, en weet ik precies wat mn fouten zijn.
Ik appte haar. Ze vroeg mij wat er precies aan de hand was.
Met tegenzin en in alle eerlijkheid begon ik te typen, ik moest dit doen.
Ik kon het niet meer alleen.

''Ik moet zeggen dat ik ook vooral aan mezelf wil werken. Maar een psycholoog vind ik net een stap te ver gaan. Ook omdat ik geen goede ervaringen heb (uit mijn verleden). Vind dat gewoon onnodig. Ik heb door dat hele longembolie verhaal een enorme angst over gehouden. Die ik redelijk onder controle heb gekregen, maar af en toe is het nog aanwezig. Zoals nu. Heb ik een zere kuit, en het weer ontzettend benauwd. (De klachten die ik toen had, heb ik nu nog steeds. Al meerdere malen voor bij de dokter geweest, en die zegt dat dit ook wel over zal gaan.. Daar vertrouw ik dan op, zover ben ik al wel..) Toch houdt het me soms bezig. Daarnaast heb ik denk ik NA mijn bevalling ontzettend last gekregen van mijn hormoonhuishouding die overhoop lag. Ik ben echt een onuitstaanbaar kreng geworden. Dit durf ik best van mezelf te zeggen. Ik kan niks meer hebben, schiet snel uit mijn slof, etc. Vooral tegenover mijn partner, en dit verdiend hij natuurlijk niet. (Niet waar Quentin bij is overigens..) Het is gelukkig al een stuk minder. Ik mis mezelf! En mijn partner mist mij ook. Ik wil dat onder controle zien te krijgen. En nu kan ik die hormonen niet wegjagen en mn angsten ook niet. Dus een manier vinden om er goed mee om te gaan tot de tijd dat mijn lichaam weer echt ECHT van mij is. :)''

Ze stelde voor om de dag erna al met ons te komen praten.
Mijn partner wist niets van mijn angsten. Ik heb alles eruit gegooid.
Hij schrok ervan. En was blij dat ik het eindelijk met hem deelde.
Waarom heb ik hier toch zolang mee gewacht?

We zijn nu een week verder. Een week zonder al teveel spanningen. Een week zonder ruzies.
Ik heb het gevoel dat er meer wederzijds begrip is. Dat ik minder snel geïrriteerd ben.
En als ik toch één van mijn buien heb, dan kan ik op een rustige manier zeggen dat ik even naar boven ga.
Dan durf ik naar mezelf te kijken en het te benoemen dat ik geïrriteerd ben en dat ik niet weet waarom.
Ik hoop echt dat we dit vast kunnen houden, want ik zie mijn partner weer lachend thuiskomen uit zijn werk.
En dat geeft me een goed gevoel. We zijn er nog lang niet,
maar we zijn (eindelijk) op de goede weg!

Ik zal er voorlopig geen nieuwe blog meer aan wijden, maar wil er over een tijdje wel nog een keer op terug komen.
Ik ben namelijk benieuwd waar ik over een paar maanden zal staan t.o.z. van mijn angsten.

Nog even een note aan alle mama´s die op mijn voorgaande blog hierover hebben gereageerd:
HEEL ERG BEDANKT! Echt hartverwarmend.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je