{{ message.message }}
{{ button.text }}

Schoonzuster leed, deel 3.

Wanneer de kinderen naar bed zijn verteld mijn man wat hij heeft gehoord op school over mijn schoonzusje...

Afbeelding blog 'Schoonzuster leed, deel 3.'

Deel 3 over mijn schoonzusje. Mijn schoonzusje die zichzelf waarschijnlijk als slachtoffer ziet in het hele gebeuren met de zedenpolitie. Toch blijkt haar verhaal op whats app niet te corresponderen met het verhaal dat school ons vertelt.

Mijn man begint...

"Ik heb de directrice van de school gesproken. Ik kon het niet laten. Ik moest weten wat er allemaal van het verhaal van Trudy klopte en waarom juf Mariëlle niets wilde zeggen over de situatie. Nu blijkt dat juf Mariëlle meteen na jullie telefoongesprek naar de directrice is gestapt." Ik kijk mijn man verbaast aan. "Waarom meteen naar de directrice gaan? Ik heb haar toch nog nooit iets gevraagd?" Mijn man vertelt verder...

"Klopt, maar ik denk dat Trudy misschien vaak genoeg bij de juf is wezen klagen en jij was met jouw telefoontje waarschijnlijk de druppel. Ze is er helemaal flauw van. Maar goed.... De directrice snapt er allemaal niks van. School heeft een rechtstreekse verbinding met psychologen en dergelijk. Als een kind daar heen moet vanwege dat het op school wordt gepest, dan is school daar van op de hoogte. School weet helemaal niet dat Anne naar een psycholoog gaat door het pestgedrag van Jaap en Demiën. En als dat een rede is om naar de psycholoog te moeten, dan weet school daar uiteraard ook graag van, want zo kunnen zij wat aan de situatie doen. Maar er is hun niets bekend over een dergelijke situatie. Trudy is één maal op school geweest om te praten met juf, omdat er één keer een ruzie is geweest en dit is in oktober gebeurd. Daarna was er niets meer aan de hand. Ze hebben Trudy toen nog gevraagd of ze graag wilde dat school met ons in gesprek zou gaan, maar dat vond ze niet nodig. Het was uitgepraat en daarna is er niets meer op school gebeurd. School weet dus nergens wat van..."

Ik blijf verbaasd kijken. Ik denk dat school niet de enige is die er niets meer van snapt. Wij snappen het ook niet meer. Hier kan ik alleen maar uit opmaken dat Trudy keihard staat te liegen of de boel aan het opblazen is.

Hoe is het toch mogelijk dat mensen zo raar kunnen zijn...

"Goed, wat moeten we nu? Het zo laten rusten?" Ik kijk mijn man vragend aan. "We gaan in ieder geval overmorgen naar de wijkagent en hem dit voorleggen. Hij heeft niet voor niets gezegd dat we gelijk contact op moesten nemen als er weer wat aan de hand lijkt te zijn."

Een dag voordat we naar het spreekuur van de wijkagent wilden gaan, nam hij al contact met ons op. Ik was op dat moment aan het werk, helaas, maar mijn man heeft hem alles prima uitgelegd per telefoon. De agent snapt niet dat ze om zoiets lulligs berichten naar ons stuurt. Hij gaf zelfs aan het niet te snappen dat mijn kinderen, die haar kinderen zo vreselijk pesten en misbruiken (want zo ziet zij dat), daar dan nog überhaupt binnen mogen komen. Daar kan hij met zijn verstand niet bij, want zeg nou zelf, de grootste pestkop van jou kind laat je toch niet binnen in je huis? Ik tenminste niet. Ze mogen blij zijn dat wij dan maar die keuze voor hun hebben gemaakt. Ik vind in ieder geval dat mijn kinderen niet bij die leugenaars in huis hoeven te zijn. Ik wil ze daar gewoon niet hebben. De politie zou contact met hun opnemen over dit hele voorval.

Afgelopen dinsdag kreeg mijn man telefoon. Het was de wijkagent. Hij vroeg hoe het was en of we nog weer last van mijn schoonzusje hadden gehad. Mijn man gaf aan dat ik afgelopen zondag tot de ontdekking was gekomen dat ze mij van facebook hadden verwijderd en op whats app hadden geblokkeerd. Dit gaf mij overigens wel een stukje rust toen ik dit had ontdekt. Ik heb toen ook meteen haar zus verwijderd, want anders konden ze mij alsnog in de gaten houden. Afijn, dit had mijn man dus aangegeven bij de agent. "Okee, dan hebben ze zich toch aan hun woord gehouden," was zijn antwoord. "Ik ben daar laatst geweest en heb gezegd dat ze geen contact meer met jullie mochten zoeken en zo hebben we ook overlegd dat, wanneer Jan en Jaap daar aan de deur komen, zij hun niet binnen mogen laten en desnoods maar weg moeten sturen naar de speeltuin. Ik denk dat het zo opgelost is."

Zal het dan nu echt klaar zijn? Ik hoop het. Ik vind het jammer dat het allemaal zo heeft moeten gaan. We zijn familie van elkaar en in plaats van lijnrecht tegenover elkaar te staan, hadden we naast elkaar moeten staan. Want dat hoort familie te doen. Soms twijfel ik wel eens aan mezelf en vraag ik me af of ik het niet allemaal verkeerd opgevat heb en het me verbeeld heb. Misschien is ze inderdaad een slachtoffer. Ik weet alleen niet op welke manier. Ik zie mijn kinderen juist als slachtoffer van haar rare verhalen. Uiteindelijk zal dit allemaal het beste zijn. Wel jammer, want de kinderen hadden hier nooit onder mogen lijden. Ze hadden lekker met elkaar moeten spelen en het gezellig moeten hebben. Maar aan de andere kant, als alle buurtkinderen al zeggen dat Anne altijd liegt, weet ik niet of ik dit op de langere termijn nog wel had gewild.

Jammer dat het zo heeft moeten gaan...


Hier lijkt het verhaal eindelijk tot een einde te komen. Lees voor het complete verhaal ook mijn blogs over de zedenpolitie. Klik hier om te lezen hoe het allemaal begon.

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je