{{ message.message }}
{{ button.text }}

Schijn een lichtje op mij

Derde advent en tegelijk ook Wereldlichtjesdag. Een moment stilte past daarbij. En een lichtje in de duisternis.

Afbeelding blog 'Schijn een lichtje op mij' Achtergrond blur afbeelding

Wereldlichtjesdag 2015

Het is Wereldlichtjesdag 2015. In de ochtend zeg ik het tegen Dunya: “Vandaag is het Wereldlichtjesdag. Als je vanavond thuiskomt gaan we daar even een momentje voor stil zijn, oké?” Ze knikt. Goed idee. Het gaat niet alleen om mijn kindje. Natuurlijk, dat komt het dichtstbij. Maar we herdenken ook alle andere kinderen die er niet meer zijn. Dat doen we elk jaar. “Zoals Ellivrio!” zegt Dunya. “Precies!” zeg ik. Ellivrio, ook bijna een jaar geleden dat hij overleed. Hij zat maar zo kort bij Dunya in de klas, dat ze nauwelijks herinneringen aan hem heeft. Maar het heeft er bij ons flink ingehakt. Thuis valt zijn naam nog regelmatig. Op school wordt er eigenlijk niet meer over gesproken. Wij denken nog vaak aan hem, zo terloops noemen we zijn naam in gesprekken. Over de begrafenis vooral, maar ook over zijn ouders en zijn zusje.

Ik zal je missen

Af en toe zoek ik het lied op dat gedraaid werd op de begrafenis. “Ik zal je missen, een leven lang”. Dan krijg ik opnieuw tranen in mijn ogen. Die tekst is zo treffend voor verdriet. Het is zelfs van toepassing op mijn eerste kindje, dat al vroeg in de zwangerschap in alle stilte is overleden. Natuurlijk is dat verdriet erg verzacht door de komst van Dunya. Zoals we vorig jaar ook bespraken is het zo dubbel als je dat gaat analyseren. Dat doe ik dan ook niet. Toch is het waar, ondanks dat Dunya er is en ik verschrikkelijk gelukkig ben met haar, blijft er altijd een beetje verdriet op de achtergrond. Ik zal je missen, een leven lang.

Derde advent

Het is niet alleen Wereldlichtjesdag, het is ook derde advent. In de kerk wijst Dunya naar de kaarsen op het podium. “Mam, denk je dat ik de derde kaars aan mag steken?” Ik schokschouder. “Geen idee of dat mag. Dat kun je beter aan iemand van de kindernevendienst vragen” zeg ik. Als ik opkijk is ze weg, op zoek naar iemand die ze kan bewerken. Ik kijk haar na. Het zou mij verbazen als het niet lukt. Als ik haar op de trappen zie praten met iemand van de werkgroep kind weet ik al dat ze het voor elkaar krijgt. Na de repetitie loop ik naar haar toe. Ik heb een paar minuutjes voordat de dienst begint en dus besluit ik even te gaan vragen of het gelukt is. Ze ziet me aankomen en steekt haar duim op. “Geregeld?” vraag ik. Tevreden knikt ze. Tijdens de dienst gaat ze op de eerste rij zitten, waar ook de mensen van het liturgisch team zitten. Ze is zenuwachtig zegt ze nog even. “Rustig blijven. Je hoeft alleen maar een kaars aan te steken, dat is alles!” Adem in, adem uit. Als het eerste lied geweest is, steek ik mijn duim op naar Dunya. Je kunt het.

Kaars aansteken

“Dunya zal vandaag de kaars aansteken!” zegt de voorganger. Dunya klimt de trap op en steekt de kaars aan. Ze straalt bijna net zo als de kaars in haar hand. “Dat ging goed toch?” vraag ik haar later. Ze knikt. “Alleen moest ik het kaarsje ook uitblazen en dat was ik vergeten...” Ach, wat maakt het uit. Ik vertel dat ik vroeger ook vaak de adventskaarsen aan mocht steken. “We deden het met twee kinderen. De ene stak de kaarsen aan, de ander mocht een gedichtje opzeggen!” vertel ik. “En wat deed jij?” vraagt Dunya. “De ene keer de kaarsen en de andere keer het gedichtje” lach ik. “En soms stond ik ineens alleen op het podium omdat een ander het vergeten was. Dan deed ik het allebei!”

Spaarndammersouk

Op de Spaarndammersouk, een markt voor en door buurtbewoners, kan Dunya die middag een potje verven. Haar jas zit onder de verf als ze bij haar vader in de auto stapt, maar de verf op haar gezicht zit inmiddels verstopt onder de schmink. Het is een mooi potje geworden en ze krijgt er een waxinelichtje bij. Vanavond is de verf wel droog, dan steken we het kaarsje aan en zingen een liedje voor de kinderen die er niet meer zijn. Voor mijn kindje, voor het kindje van mijn vriendin, voor alle andere mensen die een kind verloren zijn, hoe klein of groot het ook was. Voor Ellivrio en voor Ferdyan, voor Puk. Voor de kinderen die niet geboren zijn, zoals mijn kindje en voor alle kinderen die zijn omgekomen door oorlog of geweld. Voor alle kinderen die gemist worden. Voor alle ouders die dit verdriet hun leven lang mee moeten dragen.

Als alles duister is

Ik steek om zeven uur een kaarsje aan. Dat is het moment waarop overal ter wereld kaarsjes branden voor deze kinderen, engeltjes, vlindertjes, iedereen heeft er een ander woord voor. Dunya is er nog niet, dus ik steek alleen de kaarsjes aan. Als ze thuiskomt doen we het nog even over. Zij wil ook graag een kaarsje aansteken en dat mag natuurlijk. We zijn even stil, samen. Ieder met onze eigen gedachten. Dan zingen we nog een lied samen. Het lied dat ook op het doek staat dat achter het altaar hangt in de kerk. “Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft. Een vuur dat nooit meer dooft!” Ik vind het wel mooi, derde advent en Wereldlichtjesdag tegelijk. Een lichtje dat brandt in donkere dagen, een lichtje vol hoop en herinnering.

Tags: #Kids & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je