{{ message.message }}
{{ button.text }}

Roze jurkjes? No way!

Toen de echoscopist mij vertelde dat ik in verwachting van een meisje was, maakte het vreugde gevoel snel plaats voor twijfel...

Afbeelding blog 'Roze jurkjes? No way!'

"Nu we vast gesteld hebben dat hij/zij helemaal gezond is, zullen we eens even kijken of we kunnen zien wat het geslacht is van uw kindje, mevrouw Fuchten. Even de beentjes zoeken... draaien en ja... Nee hoor; daar zit niets tussen!". Verbaasd keek ik in de ogen van de glimlachende echoscopiste. Even slikken en toen mijn reactie: "Wat is er mis met zijn dingetje dan?"

Vaak heb ik dat moment in mijn hoofd afgespeeld. Woord voor woord kan ik me het gesprek herinneren. Het proesten van mijn aanwezige moeder en de aardige vrouw naast me die haar best deed haar lachen in te houden om mijn bezorgde gezicht. Pas toen mijn moeder de woorden: "je krijgt een dochter, schat", sprak, drong het tot me door. 

De gedachte dat mijn tweede kindje een meisje zou kunnen zijn, was niet bij me op gekomen. Waarheid? Ik had er stiekem een beetje (oke, heel erg) op gehoopt. Maar goed dat mag je als vrouw zijnde niet toegeven (iets met als het maar gezond is) dus vergeet maar even dat ik dat gezegd heb.

Mijn oudste is een jongen. Een heerlijk ventje dat zoveel op mij lijkt dat het bijna eng is. Hij heeft een geweldige, zachte en creatieve kant. Daarbuiten vinden we het heerlijk om naar buiten te gaan en lekker vies te worden. Rollen in het zand, achter vlinders aan rennen en dan met kapotte broek weer richting huis. Hoe vaak ik een gat bij de knie heb moeten repareren....

Zelf ben ik niet bepaald een "meisjes meisje". Ik hoor wel eens  dat de mensen bij ons in de buurt tot mijn vijfde jaar er stellig van overtuigd zijn geweest dat ik een jongen was. Tuin broeken, spelen met auto's en samen met de hond door de modder rollen. De eerste keer dat ik make-up op deed, was ik al volwassen.

De voornemens kwamen dan ook snel, naarmate mijn zwangerschap vorderde. Die roze petti-coats en strikjes op die kale koppies... waarom? Totaal niet comfortabel toch? Die eerste maanden draagt ze toch alleen jogging broekjes. De garderobe van mijn kleine spruit bestond in eerste instantie dan ook enkel uit 'oude' kleding van mijn zoon.

Opeens betrapte ik mezelf erop dat ik tussen wel erg veel 'roze' snuffelde. Uitverkoop bij de V&D. Al goed 7 maand zwanger. Daar stond ik oog in eh... zoom(?) met het meest schattige, adorabele jurkje dat ik ooit gezien had! Zo'n exemplaar dat van alles te veel had: pofmouwen, ruches, strikjes en nog veel meer. Natuurlijk knal roze. Misschien waren het de hormonen op dat punt of misschien was ik gewoon tijdelijk ontoerekeningsvatbaar (lees: gestoord) maar ik smolt. Barstte in huilen uit en riep keihard door de winkel "IK KRIJG EEN MEISJE!!!!".

Sindsdien heb ik nog veel meer jurkjes, haarbandjes, poppen en zelfs schoentjes voor mijn kleine prinses gekocht. Niet meer bij V&D, daar durf ik me niet meer te vertonen....(oeps). Vanaf dat moment en helemaal sinds de geboorte van Charlotte, zweef ik op een gigantische roze wolk het leven door. Ineens merk ik dat ik WEL uber girly kan zijn. Alles is roze, paars met stippen of hartjes. Ik heb leren haken (voor haar!!) en maak zelf de schattigste mutsjes en haar frutsels. Haar kamer is gevuld met echte meiden dingen en haar bedje is niet compleet zonder haar favoriete knuffel: Minnie Mouse.

Charlotte is een heerlijke jonge dame en ik had me geen grotere rijkdom kunnen voorstellen. Ik ben trotse moeder van een jongen, en een meid!

IMG_9033749957128_1.jpeg

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je