{{ message.message }}
{{ button.text }}

Maud: liefhebben of weg duwen.

Afbeelding blog 'Maud: liefhebben of weg duwen.' Achtergrond blur afbeelding

Het is altijd fijn om de juiste connecties te hebben, alleen het feit dat je ze nodig hebt is dubbel. 
Vrij snel werd het scala aan onderzoeken op mij uitgevoerd. Ik kende alle procedures van de andere kant. De kant die zorgt voor geruststelling, afleiding en het medeleven. Dit keer was het anders, ik stond aan de andere kant. De kant die de geruststelling, afleiding en medeleven nodig had om erdoorheen te komen. De onderzoeken vonden allemaal op dezelfde dag plaats, ik had niemand ingelicht, zelfs mijn ouders die altijd voor mij en Sybil klaar staan niet. Ik wilde niemand ongerust maken want ergens hoopte ik vurig dat het allemaal niet was zoals het leek. 
Sybil voelde haarfijn aan dat er iets was waardoor ik me niet goed voelde, maar ik kon mijn meisje toch niets vertellen? Daarnaast was er nog Robert, ik sloot hem compleet buiten want wat zou hij aan een vrouw, een nieuwe liefde hebben als het niet goed gaat? Dan maar negeren en laten gaan. Maar Robert dacht daar anders over. 
Ik kijk op mijn horloge als ik aankom bij school om Sybil op te halen. Ik probeer me te herinneren of het de week van Robert was of van z’n ex. Voordat ik het uitgevogeld had zie ik hem op de fiets de bocht door komen. Zijn gezicht licht op en ik wordt zenuwachtig. Hij verwacht natuurlijk een uitleg, misschien is hij boos of.. ik weet het eigenlijk niet. Ik kan me niet eeuwig blijven verstoppen en zeg tegen mezelf dat ik hem onder ogen moet komen. Ik voel hoe mijn handen beginnen te trillen en ik stop ze in mijn zakken zodat het niet opvalt. “Hey!” klinkt het naast me. “Hey..” zeg ik zachtjes terug. Ik kijk voor me uit naar de deur van de kleuters in de hoop dat hij direct open gaat en de kinderen naar buiten rennen als een kudde koeien die voor het eerst naar buiten mogen na een lange winter. “Maud, ik probeer je te bereiken. Je reageert niet, kun je me vertellen wat er aan de hand is?” Hij tikt me aan met zijn schouder tegen die van mij en dan durf ik hem aan te kijken. “Niets, er is niets. Het is gewoon...” “Het is niet gewoon.” Zijn doordringende blik zorgt ervoor dat er tranen prikken. “Shit.. nee, gewoon is.. anders, ofzo. Ik weet het niet en ik vind dit niet de juiste plek.” “Gun mij dan op z’n minst de juiste plek en tijd om met mij te praten. Je duwt me weg, zo ineens. Daar moet een reden voor zijn.” Ik doe een stap opzij en kijk weer naar de deur als er meer vaders en moeder om ons heen komen staan maar zijn ogen blijven prikken. Hij is een volhouder, net als Etienne was. “Maud? Wanneer kan ik bij je langs komen?” Resoluut, net als Etienne was. Ik haal mijn schouders op en mompel iets over een agenda als dan eindelijk de deur van de kleuters opent. Ik zwaai naar Sybil die er aan komt rennen. “Ik geef niet op Maud.” Zegt Robert en ik kijk hem nog een keer aan voordat Sybil bij me is. Ik knik en dan richt ik me op haar, het kind waarvan ik hoop dat haar zo veel meer ellende bespaard mag worden. 
Die avond als ik Sybil naar bed gebracht heb en nog even een paar uur voor mezelf heb voordat ik ook moet gaan slapen, ga ik stilletjes naar beneden. Zonder enig vermoeden dat er iemand mijn huis binnen gegaan is, loop ik de keuken in. Ik schrik ontzettend erg als daar iemand aan mijn tafel zit, Robert. Hij staat meteen op om zich te verontschuldigen dat hij mij heeft laten schrikken. Ik wuif het weg en loop naar de kraan om een glas met water te vullen. “Die ga je niet in mijn gezicht gooien, toch?” Zegt hij speels om het ijs te breken. “Wat doe je hier? Heb jij de kinderen niet thuis?” Robert zijn kleine glimlach verdwijnt als hij merkt dat ik totaal niet in ben voor een grapje. “Hun moeder zat vast op het werk, ik heb ze voor haar opgehaald.” Met mijn armen over elkaar sta ik tegen het aanrecht geleund. “Maud, je negeert me. Ik dacht dat het goed zat tussen ons? Of was mijn prestatie zo vreselijk slecht dat..” “Het zat en zit goed tussen ons, maar ik heb ruimte nodig Robert.” “Er is een verschil tussen ruimte nodig hebben en iemand volledig uit je leven duwen.” Ik knik en ik weet dat hij gelijk heeft. “Waarom duw je me weg, Maud?” Ik draai me om en kijk naar mijn reflectie in het raam. In mijn hoofd spookt de vraag rond of ik het hem wel moet vertellen? Hij komt er toch eens achter als het wel mis is.. moet ik nu? Moet ik niet? “Maud? Wat gaat er toch om in dat mooie koppie van je? Ik zie toch dat er iets is, je kan mij alles vertellen. Dat heb ik je beloofd.” Ik draai me weer om als ik wat gestommel van boven hoor. “Sybil, ga slapen!” Roep ik en dan gebaar ik hem mij te volgen, naar buiten. “Ik wil niet dat Sybil jou, ons hoort.” Vertwijfeld kijkt Robert me aan als ik op het bankje ga zitten. Ik zucht diep, verzamel al mijn moed en vertel het hem. “Ik heb een aantal lichamelijke klachten die nogal ernstig kunnen zijn, ik heb de nodige onderzoeken gekregen en wacht nu op het moment van de uitslagen.” Ik kijk omhoog, naar Robert. Zijn ogen zijn groot van ongeloof, z’n uitdrukking is vlak en hij komt naast me zitten met zijn gezicht begraven in zijn handen. “Maar er is nog niets zeker?” Stamelt hij. Ik veeg een traan van mijn wang af als ik mijn hoofd schud. “Ik vind je een geweldige man Robert, maar als ik ziek ben wat ontneem ik jou dan wel niet? Dan heb ik liever dat we elkaar niet meer zien en jij verder gaat met een gelukkig leven.” Robert gaat rechtop zitten, slaat een arm om mij heen en met zijn hand van zijn andere arm draait hij mijn gezicht naar hem toe. “Ziek of gezond, ik wil jou Maud. Als je mij jou ontneem, ontneem je mijn kans op geluk. Geluk dat ik met jou wil, het hoeft niet groots te zijn. Het zit toch in allemaal kleine dingen? Opeenstapelingen?” Ik knik, want het is waar wat hij zegt. “Maar ik wil je geen pijn doen als ik...” Hij sust me en drukt mij tegen zich aan. “Maud, hou op. Wat er ook op ons, op jouw pad komt, ik zal er zijn of je dat nu wil of niet. Je kan tegen me vechten, me weg duwen, wat dan ook. We doen dit samen.” Ik kijk hem aan en besef dat hij oprecht is. “Beloofd?” Vraag ik hem. “Beloofd.” 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je