{{ message.message }}
{{ button.text }}

Caught in a moment

Dat doet hij. Zo vlot dat ik zijn adem in mijn nek voel en hij de mijne even beneemt.

Afbeelding blog 'Caught in a moment'

Ik loop 2 stappen voor Sjors uit en voel zijn ogen in mijn rug branden. Toch doe ik alsof er niks aan de hand is. Alsof er niks gebeurt is tussen ons, alsof al die spanning, die ik door mijn hele lichaam voel, er gewoon niet is.
Zwijgend open ik de deur van het portiek en geef deze een extra zwaai om Sjors de mogelijkheid te geven er doorheen te piepen.
Dat doet hij. Zo vlot dat ik zijn adem in mijn nek voel en hij de mijne even beneemt.
Quasi nonchalant loop ik naar de lift en druk op de knop. Sjors gaat naast mij staan. Op exact hetzelfde moment kijken we elkaar aan en glimlachen wat ongemakkelijk. Zo'n glimlach waar van alles achter verschuilt. Terughoudendheid, gepast respect en stiekem een vleugje passie. Zo snel als onze blik elkaar ving, laten we m ook weer los.

Zodra de lift opent stappen we beiden in. Sjors gebaard mij voor te gaan. Mooie eigenschap. Hoffelijkheid. Sjors doorbreekt de stilte. “Hoe vond je het”? Een vraag waar ik wel duizend antwoorden op geven kan. “het”? Het moment tussen ons in de lift? Hoe heerlijk het was jouw lippen op de mijne te voelen en te lichaam tegen mij aan? Hoe goed ik met je praten kan, Hoe goed je mij aanvoelt? Of om mijn moeder weer ladderzat te zien? Om mijn nieuwe familie te ontmoeten? Om verraden te worden door je zusje en ex? Verward reageer ik met een wedervraag. “Welke HET bedoel je precies?” We kijken elkaar een fractie van een seconde aan en beginnen te lachen. Zo'n oncontroleerbare lach waar de tranen van over je wangen stromen. Al lachend verlaten we de lift op de begane grond . Al tranenwegvegend zeg ik “Eigenlijk is het helemaal niet grappig, maar GOD wat kunnen we anders dan dit alles weglachen”.

Sjors knikt en loopt met mij mee de schuur in. In de lange gang op weg naar de schuurdeur en komt terug op zijn oorspronkelijke vraag. “ In dit geval bedoelde ik hoe je het vond om ons te ontmoeten. Waarschijnlijk verliep de avond heel anders dan wat jij verwachtte” . Hij pauzeert even en pakt mijn hand waardoor hij mij tot stilstand dwingt. “ Ik heb geen verwachtingen van jou. Ik begrijp dat je veel aan je hoofd hebt. Aangezien we familie worden of zijn, hoop ik wel dat je weet dat ik er ook ben voor jou. Als familie zijnde”

Geen verwachtingen van mij. Die zin blijft hangen in mijn hoofd. Ik snap dat ik nu wat zeggen moet, maar ik voel zoveel tegelijk. Zijn aanraking voel ik door elk deel van mijn lichaam. Ook al is het te donker om in zijn ogen te kijken, ik voel ze. “Ik vind het fijn dat je dat zegt. De manier waarop jij hier tegen aankijkt waardeer ik heel erg ondanks de complexiteit van de situatie”.
En om antwoord te geven op je vraag. Ik vond de avond niet geheel tegenvallen. Het ene moment was beter van het andere. Ik ben veel dingen te weten gekomen. Veel geheimen zijn aan het licht gekomen. Ik ben dus ook een stuk wijzer geworden"

Langzaam laat ik zijn hand los en loop verder.
Nadat we mijn fiets uit de schuur hebben gehaald lopen we terug door de gang naar zijn fiets. Eenmaal op de fiets praten we verder. We lachen om de rare situatie, maar praten ook over de serieuze kant ervan. Hoe het moet met Renate en Marieke. Wat hij wilt. Wat ik wil met Ronald en hoe ik het gesprek met mijn zusje aan wil gaan. Ik voel me een stuk sterker wetende dat ik iemand heb waarmee ik dit bespreken kan. Iemand naast Kyra die mij begrijpt en zelf ook in een lastig pakket zit. Hoe onze levens in elkaar verwikkeld zijn door simpel toeval.
Ondanks de donkere wolk zie ik ook in hoe uniek de situatie is en dat geeft mij kracht.

Langzaam fietsen we de straat in waar mijn vader woont. Terwijl we de kerkklok passeren zie ik dat het bijna 12 uur is. Sjors fiets mee tot aan de deur. Ik maak mijn fiets vast aan de lantaarnpaal en wil me omdraaien om Sjors te bedanken. In mijn draai voel ik zijn handen op mijn middel. Hij draai mij naar zich toe en kust me. Daar onder de lantaarnpaal. Het voelt alsof de hele wereld even wegvalt. De kerkklok begint te slaan. Een oorverdovend geluid dat ik zo gewend ben, dat ik het vaak niet eens meer hoor. Terwijl de klok verder slaat, sla ik mijn armen om Sjors zijn nek en verlies mezelf in het moment. Totdat ik een stem hoor zeggen: “ Wat ben je VERDOMME aan het doen” ! En die stem herken ik uit duizenden...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je