{{ message.message }}
{{ button.text }}

Puberruil Zapp: Wie mag er naar de hemel?

Dunya kijkt een oude aflevering van Puberruil Zapp. Twee pubers die elkaar niet kennen ruilen een paar dagen van gezin.

Afbeelding blog 'Puberruil Zapp: Wie mag er naar de hemel?'

Naar de kerk was geen hobby

Deze aflevering draait om de islamitische Sara en de christelijke Gaike. Ik herken wel wat dingen in Gaike, maar het is toch een andere wereld dan die van mij, ook vroeger ging het er bij mij thuis anders aan toe. Al van kinds af aan ging ik mee naar de kerk. Het was voor mij geen hobby, hoewel ik ook niet echt een weerstand had tegen kerk in het algemeen. Het was een Gereformeerde kerk waar veel oudere mensen waren en steeds minder kinderen. Wij moesten altijd mee, want op zondag ga je naar de kerk, hoe dan ook. Dat was overigens niet alleen bij ons zo, maar bij de meeste kinderen die naar de kerk gingen. Als je mag kiezen tussen uitslapen en naar de kerk, dan weet je het wel. Die keuze hadden wij dan ook niet. “Voor de gezelligheid” was altijd de reden die ik hoorde. Alsof het gezellig is om met onwillige kinderen, naar de kerk te gaan. Maar het pakte bij mij uiteindelijk positief uit. Ik deed belijdenis op mijn veertiende en werd al snel actief in de kerk.

De Rode Hoed

Gelukkig werd er in onze kerk niet gepreekt over hel en verdoemenis zoals je over sommige kerken hoort en ook waren de dominees altijd heel vriendelijk. Ook ben ik nooit opgevoed met de boodschap dat onze kerk de beste was en ons geloof het enige goede geloof. Toen ik in Amsterdam kwam wonen zwierf ik wat rond. Er was een Samen op Weg kerk, hervormd en gereformeerd samen, maar dat was een kerk waar ze elkaar grotendeels kenden en waar ik moeilijk tussenkwam. Ik probeerde het wel, met allerlei gespreksgroepen, maar ik voelde me er niet thuis. Uiteindelijk kwam ik terecht in de Rode Hoed in Amsterdam, met Huub Oosterhuis. Kijk, dat klonk mij bijna letterlijk als muziek in de oren. Ik bleef zo’n dertien jaar hangen. Na lange tijd werd ik gevraagd voor de kinderkring en nog later sloot ik me aan bij het koor. Vorig jaar verhuisden wij naar een andere kerk. Onze kerk is oecumenisch: plaats voor alle meningen en geloven, aandacht voor elkaar en het maatschappelijk debat. Dat spreekt me aan en dat is wat geloof voor mij betekent. Dat wil ik mijn dochter ook meegeven.

De grote kaars

Dunya gaat sinds haar vierde ongeveer, elke week mee naar de kerk. In het begin was dat moeilijk met stilzitten, maar gaandeweg ging dat veel beter. Bij ons in de kerk is er elk jaar een twaalfjarigen dienst. Dit is een dienst waarin de kinderen die naar het voortgezet onderwijs gaan in het zonnetje gezet worden. Ik gun het Dunya enorm om daar over een paar jaar tussen te staan. Regelmatig komt ze na de kindernevendienst weer de kerk binnen met de grote kaars in haar handen. Het licht van de Paaskaars gaat ook met de kinderen mee naar achter. Dit is de kerk waar wij ons nu thuisvoelen. Dat vind ik niet alleen belangrijk omdat het leuk voor haar en voor mij is, maar omdat ze op deze manier meer oppikt van het geloof dan wanneer ze ergens alleen gedoogd wordt. Niet overal zijn kinderen even welkom in de kerk, maar ze zijn wel de toekomst. Als je ze wegjaagt uit de kerk ben je ze kwijt, voor altijd! Investeren in kinderen is investeren in de toekomst van de kerk.

Oecumenisch of niet?

Ik denk dat het goed is dat iedereen zijn eigen weg kiest in wat voor geloof dan ook. Of je wel of niet in God gelooft of in Allah of in Boeddha of wie dan ook, dat maakt voor mij geen verschil. Het gaat erom hoe je met elkaar omgaat en wat je maakt van het leven. “Onze kerk is helemaal niet oecumenisch!” roept Dunya een keer in een boze bui. “Zie jij weleens iemand met een hoofddoek? Wordt er weleens uit de Koran gelezen? Niks oecumenisch, gewoon christelijk!” Pfff.....daar stond ik toch mooi even met mijn mond vol tanden. “Je hebt gelijk. Misschien moet je dat eens bij de kindernevendienst bespreken!” opper ik dan. Ze haalt haar schouders op. Ze is het alweer kwijt.

Rituelen

Op het familieweekend van de kerk ging het over rituelen. Ik hoor van anderen dat ze een spreuk of een lied doen voor het eten, al dan niet religieus. Wij doen dat nooit. Vroeger, thuis, gingen we bidden voor het eten. Toen ik alleen was deed ik dat niet meer. Wel zingen we af en toe liedjes voor het slapengaan. Het laatste lied is dan wel een liedje dat gerelateerd is aan het geloof, de rest niet. Ik ben opgegroeid met “Ik ga slapen, ik ben moe”. Dat zong ik de eerste dagen ook voor Dunya, maar ik vond het te ouderwets en te moeilijk taalgebruik. Daarom ben ik een iets moderner liedje gaan zingen. Maar gisteravond vroeg Dunya om nòg een liedje en toen zong ik het toch. Met het verhaal dat ik dit altijd zong. Het derde couplet was weggezakt, maar dat zou ik opzoeken voor de volgende keer.

Islamitisch bidden

Ik wil graag dat Dunya met alles in aanraking komt. Vorig jaar leerde Dunya liedjes op een kinderclub in de buurtkerk. Liedjes die ik vroeger zong maar die niet meer passen bij mijn manier van geloven. Maar Dunya moet zelf uitzoeken wat bij haar past, dan moet ik haar daarin de ruimte geven. Ook leert ze bidden bij een islamitisch buurmeisje en ik vind dat allemaal heel positief. Het verbreedt haar blik en dat hoort bij een wereldkind. Mijn slimme dochter wil ook dingen uitzoeken over het geloof van haar vader. Dat is ook de reden dat ze af en toe een hoofddoek draagt. Dit is dus een heel interessante aflevering voor haar, omdat ze van beide kanten wat herkent. 

Niet naar de hemel

Aan het eind van de aflevering Puberruil Zapp, vertelt Gaike aan Ajouad El Miloudi, de presentator, dat ze het leuk vond om te ervaren hoe het is in een moslimgezin. Maar dat ze toch hoopt dat iedereen christelijk wordt. Niet alleen moslims, ook alle andere geloven. “Waarom?” vraagt hij. “Omdat ze anders niet naar de hemel kunnen!” zegt ze. Ik slaak een kreet. Dunya kijkt me verbaasd aan. De boodschap drong bij haar niet door blijkbaar. “Ze zegt dat alleen christelijke mensen naar de hemel gaan!” zeg ik geschrokken. “Is dat zo?” Dunya schudt haar hoofd. Ik ook. Iets verderop in het gesprek raakt Gaike toch een beetje in de knoop met die uitspraak, want er zijn ook kinderen die niet weten wat het ware geloof is en dat nooit geleerd hebben. Dan zegt ze dat zij niet kan beoordelen wie naar de hemel mag, want dat kan alleen God.

Vragen blijven bestaan

Natuurlijk weet ik dat er kerken zijn waar mensen geloven dat zij de ware kerk zijn. En dat hun geloof het enige juiste is. Ik weet dat het bestaat. Toch is deze confrontatie met een meisje dat zoiets op tv zegt, wel heftig. Wel vind ik het mooi om te zien dat ze open staat voor anderen en bereid is om zich heen te kijken. Er zijn genoeg mensen die dat niet kunnen en die alles wat anders is maar het liefst zo ver mogelijk op afstand houden. Anders is bedreigend. Maar dit meisje probeert zich wel in een ander te verplaatsen en wie weet wat dat uiteindelijk oplevert. Sara heeft ook dingen geleerd over het christelijk geloof. Allen het Onze Vader zingen wil nog niet zo lukken. Grappig dat ik deze versie ook zo meezing, al werden er bij ons in de kerk de afgelopen jaren heel veel andere versies gezongen. Al met al productief deze puberruil, maar wat betekent dit voor de komende tijd? Wat doet het met hen en hoe gaat het in de praktijk? Kijken ze anders naar het geloof of naar mensen met een ander geloof? De aflevering is een herhaling uit 2014. Ik ben benieuwd hoe het Sara en Gaike nu vergaat. Hebben ze elkaar nog eens teruggezien? En denken ze nog wel eens aan de ervaringen van toen? Is het gewoon een leuke logeerpartij geweest of heeft het ze aan het denken gezet? Daar ben ik nieuwsgierig naar.

Een engeltje

En wat Dunya betreft: ze gaat mee naar de kerk omdat ik het belangrijk vind dat ze een basis heeft voor het geloof. Niet omdat ik vind dat ze dit moet geloven of dat. De Bijbel speelt een grote rol in onze geschiedenis, in onze taal, in onze maatschappij. Ik vind daarom dat alle kinderen op school iets moeten leren over dit boek en over het geloof. Om dingen te begrijpen, om dingen te kunnen plaatsen. Niet omdat ze moeten geloven. Dat moeten ze lekker zelf bepalen. Net als ik. Uiteindelijk zal ook Dunya haar eigen weg kiezen en dat is vast niet de weg die ik het liefst voor haar zou kiezen. Maar daar kan ik mee leven. Ze is toch een engeltje, dus ze komt vast wel in de hemel. Als die bestaat.....

Wil je de aflevering bekijken van Puberruil Zapp? Dat kan hier. Laat vooral even weten wat je ervan vond en hoe jij er tegenaan kijkt!

Op mijn Facebookpagina kun je mijn blogs nog beter volgen!

Tags: #Mom to be

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je