{{ message.message }}
{{ button.text }}

Politiek en oorlog door de ogen van een kind

Wij volwassenen denken dat we het allemaal zo goed weten. Kinderen lijken soms toch heel anders tegen de wereld aan te kijken, vaak beter.

Afbeelding blog 'Politiek en oorlog door de ogen van een kind'

Ze zijn nog zo klein, nog zo jong, zo onbevangen. En dat is heerlijk. Jonge kinderen zien de wereld immers veel mooier dan dat wij doen. Door de ogen van een kind naar alles kijken. Konden wij volwassenen dat nog maar. En die prachtige gave wil je zo lang mogelijk koesteren. Zoonlief snapt inmiddels wel dat er meer is dan eenhoorns en regenbogen in de wereld. Er zijn ook boeven en geweren. Maar daar lijkt hij juist nog een beetje stoer tegen aan te kijken, boys will be boys. Het echte kwaad in de wereld is in ieder geval nog niet aangekomen. Toch zijn er van die momenten dat je denkt 'moet ik dit nu uitleggen of niet?'. Nu wil het dat ik nogal een vrager heb hier. Een wijsneus die overal het fijne van wil weten. Als hij ergens iets van op pikt, geloof me dat er een overhoring komt. En de simpele, korte versie wordt per definitie niet geaccepteerd als antwoord. Details graag en snel een beetje. 

Zo waren er deze week de Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. Twee dagen waarop we stil staan bij een heel belangrijk stuk geschiedenis. Ik twijfelde er over, maar had besloten er toch iets van te vertellen. Nu zou Max zichzelf niet zijn als hij niet héél lang en héél veel zou doorvragen. Ik begon over de Dodenherdenking en waarom we ieder jaar even stil staan hier bij. Dus ik vertelde iets over die oorlog die 76 jaar geleden startte in ons land. Dat die ene stoute, gekke meneer ons land wilde inpikken, maar ook vele andere landen. Hij wilde één groot land voor zichzelf maken. De vragen begonnen. Uiteindelijk gingen we zelfs door op hoe die gekke meneer Hitler vond dat sommige mensen er op een bepaalde manier moesten uit zien en dat hij bepaalde mensen niet goed genoeg vond. Gauw kwam het verterende antwoord: 'Maar mama, hij kende die mensen toch helemaal niet? Dan weet hij toch niet hoe ze zijn?'. Precies, daarom was het zo'n gekke meneer. 'Jij bent veel slimmer dan die meneer Max, jij weet dat je mensen niet kunt beoordelen op uiterlijk of afkomst. '

Zonder het al te zwaar te maken, hebben we het er toch lang over gehad. En zo kwamen we bij de Dodenherdenking. Daar staan we stil bij al die mensen die heel hard hun best hebben gedaan om ons vrij te krijgen. Mensen die tegen die gekke meneer en zijn leger hebben gevochten. Mensen die slachtoffer werden van die domme oorlog. Al gauw gingen we over op de Bevrijdingsdag. Je snapt, dit was weer een uitvoerig gesprek. Maar Max vond het in eigen woorden toch wel 'gagantisch gaaf'  dat ze uit andere landen ook hier kwamen helpen om ons vrij te krijgen. 'Want nu kunnen we alles doen wat we willen hè mama, en die gekke meneer is lekker weg nu'. Precies knul.  Het was een latertje aan het worden die avond. 

En toen kwam de vraag of er nu nog ergens op de wereld oorlog is. Tja, ik kon er niet over liegen. Dus vertelde ik hem dat er heel ver hier vandaan nog wel oorlog is. En zo hop, gingen we naar het vluchtelingen-vraagstuk toe. Max pakte gauw zijn globe er bij. Ik moest maar eens aanwijzen waar Syrië lag. Ik vroeg me al af waarom hij dat wilde weten. Maar die vraag werd spoedig beantwoord. Meneer ging wel eens even kijken welke landen er allemaal in de buurt lagen en waar de mensen die wilden vluchten allemaal heen konden. China zag hij ook als goede oplossing (dat land kan hij het makkelijkst aanwijzen op die globe, dus ik snapte zijn keuze). Even was het stil, duidelijk was hij aan het nadenken. 'Nou,' zei hij op wijze toon 'dan kunnen die mensen toch gewoon naar alle landen toe waar geen oorlog is? Als iedereen een paar mensen een huisje geeft, dan is er plek genoeg voor iedereen'. Geef hem eens ongelijk. En tja, het klinkt zo simpel, maar misschien maken wij volwassenen alles ook wel veel moeilijker dan nodig is. Misschien moeten we wat meer van onze politiek aan kinderen over laten. Niet alles dood bespreken, niet alles door trots, megalomaan gedrag, hebzucht en egoïsme laten leiden. Maar soms gewoon voor de simpele, kinderoplossingen gaan. Immers, ruzie tussen kindjes duurt vaak niet langer dan 3 minuten. Waarom moeten wij het dan zo complex maken? Waarom kunnen we onze trots niet opzij zetten en volwassen ruzies wat sneller oplossen. Waarom kunnen wij verschillen tussen culturen, religies beleid en landsbelangen niet wat makkelijker opzij zetten, of gewoon van elkaar accepteren en een compromis sluiten? 

Laten we stoppen met de arrogantie om te denken dat kinderen alles van ons moeten leren. Laten we eens beginnen met weer wat meer van kinderen te leren. Want vaak zijn ze veel slimmer dan wij volwassenen...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je