{{ message.message }}
{{ button.text }}

Pijntjes..pijntjes...pijntjes

In retrospect heb ik eigenlijk een soepele bevalling gehad. Binnen korte tijd, zonder complicaties, zeer beperkte schade achteraf..

Afbeelding blog 'Pijntjes..pijntjes...pijntjes'

Maar zo voelde het toch niet. Ja, het was heel onwerkelijk dat het al voorbij was. Het besef dat er geen pijnstilling aan te pas was gekomen, we niet naar het ziekenhuis hoefden.. allemaal heel onwerkelijk. Maar het moeten doorstaan van het hele gebeuren  was desondanks echt geen pretje. En ook mentaal had ik moeite met een aantal dingen. Dat er bijvoorbeeld een leerling VK was terwijl ik een paar maanden geleden had aangegeven dat ik met mijn moeder en man al wel genoeg mensen om me heen had. En dat deze leerling ook de taken van VK op zich op had genomen is niet met mij overlegd. Op zich allemaal niet zo erg. Maar op het moment dat ik na het breken van de vliezen binnen anderhalf uur van 4.5 cm ontsluiting naar uitdrijvingsfase ging had niemand door. En dat ik zogenaamd 'stiekem' mee aan het persen was gedurende een half uur of zo gaf me het gevoel dat ik het niet goed deed. Dat ik het wel eens helemaal kapot kon maken op deze manier.  En het gevoel dat dit echt niet nog een hele nacht vol te houden zou zijn was best beangstigend. Het had heel wat gescheeld als ik toen gewoon een GO had gehad. Ik weet nu dat ik ook dan niet voluit mee had mogen persen. Maar de wetenschap dat we in die laatste fase zaten had vast heel fijn kunnen zijn! 

En toen kwamen de naweeën.. na het doorstaan van alles kon ik denk ik gewoon niet zo veel meer hebben. Maar blijkbaar krijg je alsnog de weeën die je lichaam te goed heeft. En heb ik nog een paar dagen een paar weken per uur krampen weg mogen puffen. Daar voelde ik me zo chagrijnig door! 

Na de eerste week met de kraamzorg was het zo gek om niet meer alles bij te hoeven houden. Ergens deed ik het nog wel, tijd tussen de voedingen,  aantal luiers.. dat soort dingen. Maar er was niemand meer die er naar vroeg! Eigenlijk word je ineens helemaal.los gelaten. Gelukkig zijn mijn moeder en mijn zus veel in huis. Omdat het allemaal zo goed gaat heeft Arno het al over weer gaan werken.. de dagen dat er iemand is om Jasper op te vangen. En dan zal langzaam aan het echte leven weer gaan beginnen. Ik heb nog geen idee hoe ik 2 kinderen moet gaan combineren. Ik ben eigenlijk helemaal vol van Luuk en kan Jasper er steeds maar even bij hebben. Jasper doet super lief tegen Luuk maar ik moet me steeds inhouden om niet de hele tijd te zeggen dat hij zachtjes moet doen en het nu wel weer even klaar is. De lompe knuffels en klopjes.. heel vertederend allemaal maar ik zou Luuk het liefst voor mezelf houden! Het zelfde geldt een beetje voor alle lieve mensen om me heen. Ze staan geloof ik om me heen te dralen in de hoop dat ze ook even mogen..En als ze er dan om vragen sta ik met moeite mijn baby even af.. had ik dat met Jasper toen ook zo?

Als Luuk bijna 2 weken oud is hebben we een afspraak op de poli urologie. De arts geeft aan dat hij een hypospadie is. Een vrij veel voorkomende afwijking. Hij voert hier geen operaties aan uit. Dat gebeurt voornamelijk in academische ziekenhuizen door ervaren urologie.  We worden doorverwezen naar het WKZ en ontvangen een week later een afspraak voor ergens eind november. Geen haast, het gaat voornamelijk om een cosmetische aanpassing.  Functioneel gezin lijkt alles ok.

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je