{{ message.message }}
{{ button.text }}

Opvoeden met demonen - deel 2

Het opvoeden van je kinderen kan een uitdaging zijn wanneer je zelf niet het goede voorbeeld hebt gehad. Hier mijn wekelijkse blog...

Afbeelding blog 'Opvoeden met demonen - deel 2' Achtergrond blur afbeelding

Vorige week heb ik een introductie geschreven over het onderwerp van mijn blogs als themablogger. Hetgeen gebeurd is, niet alleen in Parijs maar op verschillende plekken in de wereld heeft natuurlijk ook voor mij dingen weer in perspectief gezet. Ik realiseer me dat ik het goed heb. Ik heb drie gezonde kinderen, een liefhebbende man, een baan, een dak boven ons hoofd en nog genoeg geld elke maand om eten op de tafel te zetten voor ons gezin en zo af en toe iets leuks te doen.

Om nu te praten over mijn jeugd zal wellicht zeurderig overkomen en zo is het zeker niet bedoeld. Terwijl ik hier zit te typen met onze jongste op mijn schoot (die verwoede pogingen doet zijn eigen verhaal te typen) begrijp ik mijn rijkdom. Tóch wil ik het verhaal van mijn begin nog delen omdat ik denk (en hoop) dat ik mensen kan helpen met mijn verhaal. En misschien hoop ik ook dat mensen mij kunnen helpen. Dat we elkaar tips kunnen geven over hoe we omgaan met de geesten uit onze jeugd.

Om mijn verhaal beter te kunnen begrijpen moet je misschien ook mijn ouders leren kennen. En een beetje familie geschiedenis. Hier het verhaal van mijn moeder:

Geboren in 1935 als een 'vervangingskindje', heeft mijn moeder (dit weet ik alleen uit verhalen van anderen, zij sprak hier zelf vrijwel nooit over) geen gemakkelijke jeugd gehad. Van wat ik begrijp is een dochtertje van haar ouders overleden aan wiegendood. Mijn moeder was letterlijk een vervangingskind, inclusief het krijgen van de naam van haar overleden zusje. Blijkbaar had haar vader het overleden meisje gevonden en was hier zó door aangedaan dat hij de eerste 8 jaar van mijn moeder's leven niet tegen haar heeft willen spreken uit angst dat mijn moeder ook zou overlijden.

Je kan je voorstellen wat een enorme klap dit geweest is voor mijn moeder in haar vormende jaren. Als ze nou verder een 'normale' jeugd gehad zou hebben dan zou die schade misschien beperkt gebleven zijn, maar dat was helaas niet zo. Zelf was ze niet gezond en werd met grote regelmaat voor  langere periodes naar familie gestuurd die 'op het platteland' woonden omdat dat 'gezond' voor haar was. Daarnaast werd haar moeder ziek (leukemie) en werd zij ook daardoor vaak weggestuurd.

Neem daarbij ook nog in acht dat ze de oorlogsjaren heeft meegemaakt en haar moeder ook inderdaad uiteindelijk is overleden aan leukemie en je hebt een beetje een beeld van mijn moeder's geschiedenis. Zoals ik al zei, zij sprak hier zelf alleen fragmentarisch over, en dan meestal over 'de omgeving'. Ze sprak bijvoorbeeld over het feit dat ze zich kon herinneren hoe de vliegtuigen klonken die overkwamen om elders het land in puin te leggen. Of dat ze zich een bepaalde jurk kon herinneren, of een pop waar ze aan gehecht was. Maar ze sprak nooit over haar ouders of broers. Niet over de familie waar ze grote delen van haar jeugd had doorgebracht. En vooral niet, nóóít, over haar gevoelens.

Ik weet dat ze naar de 'Huishoudschool' is geweest en dat ze daarna de opleiding heeft gevolgd tot verpleegster. Over haar relaties weet ik vrijwel niets. Ze is uiteindelijk getrouwd en kreeg op haar 23e haar eerste kind, mijn zus. Mijn broers volgden en van wat ik begrijp heeft ze zich enige tijd gelukkig gevoeld. Of heeft ze zich in elk geval een tijdje bezig gehouden met het gezinsleven. Het opvoeden van haar kinderen. Hoewel er tekenen waren dat ook dit haar niet goed afging. Mijn zus kan zich herinneren dat zij en haar broers weggestuurd werden naar van die kolonies om 'aan te sterken' hoewel ze niet echt zwak waren. Volgens mijn zus was dit meer om mijn moeder te 'ontzien' die haar kinderen moeilijk aankon. Ze voelde zich uiteindelijk ook niet gelukkig met haar echtgenoot en is op klaarlichte dag, terwijl haar man aan het werk was en de kinderen op school, met het hele hebben en houwen (inclusief de bedden van de kinderen) vertrokken. Mijn zus kan zich herinneren dat ze thuiskwam in een leeg huis. 

Hierna wordt mijn informatie nog slechter. De timing van alles weet ik al helemaal niet, maar ik weet dat ze uiteindelijk mijn vader heeft ontmoet, met hem is gaan samenwonen en ik ben geboren (mijn broers en zus zijn dus mijn half-broers en half-zus). Op een gegeven moment heeft ze besloten dat ze één van mijn broers terug wilde maar werd toen door haar ex-man geïnformeerd dat hij de broers niet wilde scheiden en zo zijn mijn beide broers bij ons komen wonen. Mijn zus was een 'persona non grata' en over haar werd totaal niet gesproken. 

Waar het mij betrof was ze kil. Ik noem haar altijd 'klinisch zorgzaam'. Ze zorgde dat ik een sjaal omhad wanneer het koud was en ze zorgde dat ik eten en drinken kreeg. Maar er was geen warmte. Nou ja, weinig, en dan meer voor de vorm. Voornamelijk had ik altijd het gevoel dat ik haar in de weg zat. Vooral als het ging om de aandacht van mijn vader. Ze kon het niet uitstaan wanneer ik aandacht kreeg. Ze voelde zich dan gepasseerd en dat moest ik dan later ontgelden. 

Ze was de koningin van de 'steken onder water'. Van die opmerkingen die je volledig onderuit konden halen; en dan bij voorkeur in het bijzijn van anderen. Alles om jou er maar zo slecht mogelijk uit te laten zien. Ze was gemeen en driftig. Zo kan ik me bijvoorbeeld herinneren dat ze een steen door het raam van de buren heeft gegooid. Het was een steen die ik had beschilderd en waarvan zij zich had ingebeeld dat de buren die hadden gestolen. 

Dat waren wel twee grote 'rode draden' in mijn leven met mijn moeder. Ze verbeelde zich altijd dat mensen van haar aan het stelen waren (ook haar kinderen) en ze had altijd ruzie met iemand. Vaak waren dat mensen waar ze de week ervoor nog de beste vrienden mee was geweest maar nu opeens niet meer. Waar het dan om ging was altijd vaag. En één van de dingen waar ik mij vreselijk over kon opwinden is dat ze jouw verhaal van je kon afnemen. Als jij bijvoorbeeld iets grappigs had gezegd of iets leuks had meegemaakt en je was vervolgens ergens op visite, dan vertelde zij dat verhaal alsof het háár was overkomen.

Om eerlijk te zijn heb ik mijn moeder nooit echt begrepen. Ik heb me altijd zoveel mogelijk aan haar invloed onttrokken. Ze maakte me dat in mijn tienerjaren gemakkelijk door als verpleegster te gaan werken waarbij ze week op, week af diensten werkte. Helaas voor mij liet mij dat alleen thuis met mijn vader....

Wordt vervolgd.....

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je