{{ message.message }}
{{ button.text }}

Opvoeden met demonen

Mijn man en ik hebben geen fijne jeugd gehad. Nu we zelf kinderen hebben, lopen we daar tegenaan. Hoe ga je om met die demonen? Een intro...

Afbeelding blog 'Opvoeden met demonen' Achtergrond blur afbeelding

Het is voor mij soms vreemd om terug te denken aan mijn jeugd. Er is mij ooit verteld door een psycholoog dat ik als kind geestelijk mishandeld ben; daar moest ik erg om lachen. Zelfs als je weet dat wat er met jou vroeger gebeurd is eigenlijk niet door de beugel kan, denk je er zelf niet aan dat het mishandeling is geweest. 

Je leeft het; of eigenlijk overleef je het, en het is wat het is. Ik wist niet beter. Andere kinderen spijbelden, zagen uit naar vakantie en deden leuke dingen met hun ouders. Ik vond het heerlijk op school (daar kon ik een andere versie van mezelf zijn), zag op tegen vakanties (verplicht thuis zijn) en zodra ik thuis kwam ging ik naar mijn kamer om 'huiswerk' te maken (of ik het nou had of niet). Alles om maar zo weinig mogelijk tijd met mijn ouders door te brengen. 

Het gekke is dat ik dat dolgraag wílde, Ik droomde wel eens van een liefhebbende moeder of een vader die met me ging schaatsen ofzo. Maar ik sloot mezelf op in mijn kamer om maar zo veel mogelijk 'onder de radar' te blijven. Bij mijn ouders zijn betekende voor mij dat ik moest luisteren naar hoe slecht ik was, wat ik allemaal fout deed, wat ik allemaal beter moest doen om minder teleurstellend te zijn in hun ogen. 

Gelukkig is je geest een bijzonder ding, het heeft een oneindig zelf-helend vermogen. Het is mij over de jaren gelukt om de dingen die ik heb meegemaakt een plaats te geven. Zelf dacht ik dat ik goed functioneerde (afgezien van mijn gefaalde relaties) en dat negatieve zelfbeeld, ach, dat heeft toch iedereen?

Toen ik mijn huidige man (en de liefde van mijn leven!) ontmoette hebben wij ook besproken wat er met ons in onze jeugd is gebeurd. Over zijn jeugd wil ik weinig zeggen behalve dat hij een ouder had met losse handjes en dat er veel ruzie in zijn familie was (en is). Zijn ouders leven nog en ik wil de bestaande 'vrede' (altijd relatief) niet verstoren. 

Wij hebben er voor gekozen om samen kinderen te krijgen en dat is ons ook gelukt. Wij zijn daar enorm dankbaar voor en wij zijn stapeldol op onze kinderen. Er is geen gebrek aan liefde, tussen ons en met onze kinderen, maar wij merken toch dat wat er met ons gebeurd is in onze vormende jaren een enorme weerslag heeft op ons dagelijks leven. 

Want hoe ga je er mee om als je eigen voorbeeld negatief was? Wat doet het met je als je van je eigen ouders geen onvoorwaardelijke liefde kreeg? Hoe kun je je eigen opvoeding te boven komen en de fouten die je ouders maakten niet herhalen? Het is moeilijker dan je denkt...

Het is een lang verhaal maar ik wil graag dit forum gebruiken om het te delen (in etappes) en hopelijk ook jullie verhalen te horen. Misschien kunnen we elkaar helpen onze demonen eindelijk te verbannen.....

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je