{{ message.message }}
{{ button.text }}

Op vakantie met pré puber, gehandicapt meisje én een baby…wat doen we onszelf aan?!

Afbeelding blog 'Op vakantie met pré puber, gehandicapt meisje én een baby…wat doen we onszelf aan?!' Achtergrond blur afbeelding
 

Opgeladen?

 

Net weer thuis van een heerlijk ontspannend weekje weg. Een week naar Ameland, een heuse wellnessboerderij, want ontspannen zouden we. Hadden we verdiend dus dat gingen we doen…

En laat het nou niet een volledig klaagverhaal worden, want we hebben echt wel genoten, al was het maar omdat het stralend mooi weer was! Je krijgt wat je toekomt zeg ik wel eens voor de grap, nou laat het weer dan genoeg zeggen in ons geval (al hebben we tijdens andere vakanties ook wel heel vaak regen en kou gehad hoor). Volop zonneschijn, en zelfs buiten zitten zonder jas in het zonnetje was heerlijk. Ook het niet hebben van de afspraken, het niet op tijd opstaan, en geen geregel voor van alles en nog wat, maakte dat we toch zeker wel ontspanden.  Maar toch….

Het is niet zomaar iets met 2 autistische kinderen op vakantie gaan. Dat begint thuis al. Danique is geobsedeerd door knuffels. Laat haar hele (hoog-laag bed mét spijlen dus erg makkelijk “knuffelinklembaar”) bed nou bezaaid zijn met knuffels, allemaal hun vaste plekje en allemaal hun vaste rol in haar leven. Ik gok dat het er zomaar wel eens 100 zouden kunnen zijn, waaronder 3 hélé grote honden, één hele grote leeuw, een groot paard, nijlpaard en ijsbeer, haar “Lenteliedje” (little pony paard, groot formaat) en dan dus nog de tig kleintjes…….Ik mag graag overdrijven, maar in dit geval toch echt niet, zie foto.

Ze liggen klaar op een hoop, klaar om mee te gaan op vakantie. Nu hebben we al geen kinderachtig autootje qua formaat, (SEAT Alhambra) maar zelfs mét dakkoffer van 450 liter, voelden we aan dat dit wel eens krapjes kon gaan worden.  Een rolstoel, kinderwagen en campingbedje alleen vulden al een groot gedeelte van de auto. Op het moment dat Otto de 5 vuiliniszakken met knuffels in de dakkoffer plaatste werd hem duidelijk dat dit hem niet ging worden. Dakkoffer vol, met alleen knuffels. Want niet alleen Danique, maar ook ons Wouter is toch wel van de knuffels. En het oude vertrouwde dat laat je niet zomaar thuis natuurlijk. Dus ook Wouter zijn knuffels, fors minder in aantal dan die van zijn zusje, maar toch zeker wel goed voor een stuk of 40, waaronder een bijna levensgrote haai (alles voor de veiligheid in bed hè?!) moesten mee. Ook goed voor zo’n 2 vuilniszakken! Dus dakkoffer vol, nog geen kind in de auto, bagage stond ook nog in de gang, maar nu aan ruimte al ernstig gebrek. Er leek niets anders op te zitten, knuffels er weer uit, en ernstig gesprekje met onze kinderen aangaan…

Nou probeer dat maar eens, 2 autistische kinderen uitleggen dat dit toch echt niet gaat passen, dat papa en mama het fijn vinden als alle knuffels mee gaan, maar nog veel fijner als ook de kindjes mee kunnen, en kleren voor de kindjes, en oh ja de baby ook nog, met al zijn luiers, potjes voeding, slabbetjes en wat een baby al niet meer nodig heeft……..We konden op onze kop gaan staan, maar het enige wat het opleverde was een tweetal dat overstuur was. De één schoot bijna in de aanvallen van de stress en kon al geen adem meer krijgen, de ander verstopte zich achter de kussens van de bank om keihard te huilen. Wouter nog proberen om te kopen, want knuffels zijn leuk, maar het blijft toch ook een puber, dus met een “als jouw knuffels nou thuis kunnen blijven mag jij daar ter plekke WI-FI van ons” nog een poging gewaagd, maar “neeheeee dan maar geen WI-FI, mijn knuffels moeten mee”.  Laatste poging gewaagd, beiden mochten één vuilniszak vullen, met hun állerliefste knuffels,  de rest bleef dan thuis. Resulteerde niet in minder gehuil, integendeel, hóe ik dit nou voor kon stellen, want dat was zooohoooo zielig voor die andere knuffels en wélke moesten ze dan kiezen???!!!

Oké dan, dit was heel duidelijk, ook dit ging hem niet worden.  Hoe dan wel wisten we niet, maar eerst maar eens bagage die volgens ons ouders, echt mee moest, in gaan laden. Ondertussen kreeg mama een idee, als ze nou een paar vuilniszakken op schoot kon houden met knuffels, dan ging ze er wel niet uit op de boot (ja je moet wat over hebben voor je kinderen) en bleef wel zitten waar ze zat, Ameland was zo ver immers niet?!  Toch?! Gelukkig (voor mama) hoorden we papa al snel juichen, alles zat er in, en het goede nieuws; wanneer we alles in wat kleinere minder volle zakken (beter “wegpropbaar”) stopten, dan kon papa de knuffels er nog wel in kwijt!  Het resultaat? 2 zielsgelukkige kinderen die dan toch nog wel zin hadden in de vakantie……

Voor iemand die géén autistisch kind heeft lijkt dit misschien zéér verwend gedrag,  mensen mét autistisch kind daarentegen zullen na één zin al gevoeld hebben waar dit toe ging leiden….

Dus nog niet eens onderweg en de eerste stressvolle situaties zijn al een feit, en dan niet even hoor, nee hier hikken we gerust nog dagenlang tegenaan, want al zijn ze dan allemaal mee, het was toch wat hoor…met die knuffels…dat is niet zomaar uit die koppies te krijgen. Onderweg de volgende uitdaging, want een baby huilt wel eens, en sommige baby’s wel vaker dan “eens” , en laat dat nou voor onze baby opgaan. Hij huilde wat af, krijste wat af kan ik gerust zeggen. De raampjes moesten open anders waren we met geknapte trommelvliezen op Ameland aangekomen. Niet té ver open, want stel dat we knuffels verliezen?! En Danique werd almaar paarser en paarser, die kon er nu echt niet meer tegen! De spanning van het op vakantie gaan, het wel of niet knuffels mee, een broertje dat zo hard krijst en dan tot slot ook nog die grote spannende boot op! Laat het duidelijk zijn, dat op het moment dat wij om ongeveer 16.30 de deur van onze wellnessboerderij openden, het zweet nog net niet van ons afdroop, en we ons al wel tig keer afgevraagd hadden waarom we nou toch zo nodig op vakantie moesten? Ontspanning? Oh ja…..

Op naar ontspanning dus! Maar ja, het hele zooitje wat thuis ingeladen is, moet eerst nog uitgeladen en geïnstalleerd worden. En het was niet te weinig, dus tot ver in de avond waren we bezig om alles en iedereen een plekje te geven, ook nog ergens een hapje te eten, bedden op te maken, boodschapjes te doen  etc. Toen het tijd was voor ons glaasje wijn, lagen wij dus op één oor, niet meer vooruit te branden, en de eerste vakantiedag zat er al op, dat was het ergste…

De rest van de vakantie hebben we af en aan zulke stress situaties gehad, want tja, die heb je nou eenmaal met een autistisch gehandicapte kind (eren).  De één krijste soms nog harder dan de ander, en neem van mij aan dat ze hard moesten krijsen om boven Fabian (dé beruchte baby) uit te komen.  Want oh die veranderingen en oh die prikkels die je niet kent, en die toch allemaal ongevraagd en ongefilterd je hoofd binnen komen. Dat wordt je soms, en soms vaker nog dan soms, teveel, heel veel teveel….

Gelukkig voor ons als papa en mama zijnde, zagen we ook een meisje hand in hand met haar broer in het licht van de ondergaande zon staan. Even uit de rolstoel, even genieten van het zand onder haar voetjes, even schelpjes zoeken op het strand. Lekker in het inpandige zwembad, “zwemmen” met zijn allen, spelen op de “berg” voor ons huis, lange strandwandelingen maken……

Een oudere jongen lekker spelend in het zwembad, voetballen in de tuin, genietend van zijn WI-FI (ja ja, ook die had hij gekregen) internettend op zijn mobiel, héél ver de zee in golven trotserend, midgetgolfen met papa en mama…..

En een kleine baby jongen die zomaar in de vakantie bedacht dat hij toch best wel zelf kon gaan staan. Tot grote dankbaarheid en trots van zijn ouders! Die lekker door het huis heen schuifelde op zoek naar uitdaging, met een grote lach op zijn ondergekwijlde koppie……..

Dus genoten hebben we, maar laten we niet stellen dat een vakantie per definitie ontspanning is, want wat een spanning hebben we gehad. Alleen al het zorgen dat er niet geflipt wordt om ieder kleinigheidje, maakt dat je vanaf het moment dat je je ogen opent, een dagtaak hebt.

Dus met vakantie zijn we geweest, maar opgeladen?? Nou nee…niet echt…. Op naar een heuse vakantie met zijn tweetjes, maar laat ik dan mijn “knuffeltjes” té erg missen om echt te genieten. Rest me één keuze, genieten, ontspannen, opladen, maar gewoon met de vertrouwde zorg en spanning, maar gelukkig ook mét mijn schatten van kinderen!

 
👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je