{{ message.message }}
{{ button.text }}

Op de fiets

Afbeelding blog 'Op de fiets' Achtergrond blur afbeelding

Het is inmiddels alweer ruim 6 jaar geleden. 6 jaar, 4 weken en 2 dagen geleden om precies te zijn. Nooit zal ik 31 maart 2007 vergeten!

Mijn man was die dag aan het werk en ik was thuis met mijn oudste, toen nog enige, zoon. Ik wilde nog even een boodschapje halen en stapte met mijn zoon op de fiets. Hij zat in het stuurzitje, keek onderzoekend om zich heen en kraaide vrolijk. Bij het winkelcentrum aangekomen, stapte ik van mijn zadel, met aan de linkerkant en rechterkant van mijn fiets een voet. Ik wilde mijn rechtervoet tussendoor halen om met 2 voeten aan 1 kant van de fiets te komen en toen gebeurde het:

 

Mijn voet bleef haken achter het frame van de fiets en ik viel achterover, op mijn billen. Daardoor zat in de juiste positie om mijn fiets, met mijn zoontje nog in het stuurzitje, de andere kant op te zien vallen...

Nooit, nooit, nooit, al wordt ik 100, zal ik vergeten hoe eruit zag om mijn kleine mannetje met zijn hoofd op de grond te zien stuiteren. 1 keer, 2 keer en toen lag hij stil. Ongeveer anderhalve seconde lang bleef het stil, die anderhalve seconde duurde ongeveer een jaar en heeft 5 jaar van mijn leven afgenomen! Toen begon hij, godzijdank, te huilen. Er stonden in no-time een stuk of 10 mensen om ons heen en allemaal zo behulpzaam. De een hielp mijn zoontje uit het stoeltje, een ander hielp mij over eind, een volgende zette mijn fiets weg en gaf me het sleuteltje en weer een volgende hielp me naar het dichtstbijzijnde winkeltje, zodat we daar de huisartsenpost konden bellen.

Wat er daarna gebeurde zal ik nog eens delen in een andere blog, maar de uitkomst was dat mijn zoon uiteindelijk weer helemaal gezond en wel thuis kwam.

Eind goed, al goed, toch? Niet helemaal. Ik durfde na dit ongeluk niet meer op de fiets. Ik was zo bang om weer een ongeluk te krijgen en nog veel banger dat mijn zoon het dit keer niet zou overleven. Maanden-, zelfs jarenlang heb ik alles met het openbaar vervoer of lopend gedaan. Later kreeg ik van mijn ouders een bakfiets met 2 voorwielen (lekker stabiel dus) en kon ik daarmee wat meer uit de voeten. Toen we ons 2e zoontje kregen was dat zelfs wel een poosje heel handig, want de Maxi-Cosi paste heel goed in de bakfiets, maar naarmate de kinderen groter werden, werd het te zwaar om nog met de bakfiets rond te rijden.

Rond de tijd dat mijn jongste zoontje ongeveer 3,5 jaar was, werd het tijd voor een verandering. We waren inmiddels 5 jaar verder en ik kon niet langer met de bakfiets alles doen en het openbaar vervoer werd steeds duurder, dus tijd om mijn oude fietsje eens af te stoffen.

Ik heb doodsangsten uitgestaan, maar het is me gelukt! Ik fietste weer met een kind achterop! Dit keer met mijn jongste zoon. We zijn nu nóg een jaar verder en inmiddels is het fietsen weer gewoon geworden, maar ik zal nooit 31 maart 2007 vergeten!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je