{{ message.message }}
{{ button.text }}

Op dagkamp. Een week vol ervaringen...

​Deze week en de laatste vakantieweek is Dunya op zomerkamp. Dagkamp Agnes. Gelukkig kan ik haar elke avond weer in mijn armen sluiten.

Afbeelding blog 'Op dagkamp. Een week vol ervaringen...' Achtergrond blur afbeelding

Twee weken op dagkamp

“Twee weken!” antwoordt Dunya stellig op mijn vraag of ze één of twee weken op dagkamp wil dit jaar. Vorig jaar was de eerste week niet zo leuk, maar de tweede week wel. Ze besloot toen om in het vervolg maar één week te gaan. Een jaar later is ze van gedachten veranderd. Dus zet ik haar de vierde week van de Zomervakantie weer bij het zwembad op de bus. Het is weer de eerste halte, we moeten dus echt om acht uur bij het zwembad staan. We redden het, elke dag op tijd, al is het soms wel kantje boord. “Vandaag op tijd vertrekken, want ik heb zo hard gefietst gister!” waarschuw ik. “Ik stond te trillen op mijn benen toen jij allang weg was met de bus”. Ze knikt. “Ik zei het nog tegen Mike, dat jij heel hard hebt gefietst om de bus te halen!”

Engeltje van de leiding

Ze geniet van het kamp, al is het ook dit jaar niet alleen maar leuk. Als ze op een avond thuis een woede uitbarsting krijgt weet ik hoe laat het is. Het duurt lang voordat ze gekalmeerd is en dan komt het verhaal eruit, dat ze gepest was en dat kinderen vervelende dingen zeiden en haar buitensloten. Ze voelt zich er boos en verdrietig over. Gister heeft ze er ook iets over gezegd en toen vroeg ik of ze het met de leiding had besproken. Ze schudde haar hoofd. “Dat ene meisje is het engeltje van de leiding!” zei ze. Hoe ze bij die term komt, geen idee. Nu gaat het mij te ver. Zo’n uitbarsting als vanavond wil ik niet meer. En ik besluit de druk wat op te voeren. Ik doe tenslotte ook maar wat.

Probeer het op te lossen

“Als er iets gebeurt op kamp, waardoor jij je ’s avonds zo misdraagt bij mij, dan wil ik dat je hier toch melding van doet. Je gaat naar de leiding, je doet je verhaal en als ze niks doen, dan heb je het in elk geval geprobeerd. Maar een beetje leiding gaat er wel iets mee doen!” waarschuw ik. Ze haalt haar schouders op, een beetje onwillig. “Als jij het niet doet, dan bel ik de hoofdleiding en dan moet je het alsnog vertellen!” Ze zucht. Oké, ze gaat het aan. Ik ben heel benieuwd of het lukt. Ik heb ook liever dat ze het zelf doet. Ze moet het zelf oplossen, of met hulp van de leiding. Ik ben er niet bij, ken de kinderen niet, weet niks van ze. Ik kan de situatie totaal niet inschatten. De leiding moet hier ingrijpen, maar dan moet Dunya het wel zelf ter sprake brengen. Het is het beste als het uit haar zelf komt. Dat geeft haar zelfvertrouwen en dat gun ik haar zo. Ik wil zo graag dat ze leert voor zichzelf op te komen. Ze kan het, grappig, naar volwassenen heel goed. Naar andere kinderen levert het problemen op. Ze laat zich te makkelijk van de wijs brengen en ik herken het, oh wat herken ik het. En oh wat is het lastig als mensen over je grenzen gaan en jij durft er niks van te zeggen. Wat gaat dat ten koste van je zelfvertrouwen. Daarom treed ik nu even streng op. Geen idee of dat goed is of juist niet. 

Zaterdag uitrustdag

Die middag wacht ik bij de bus. Om precies half zes parkeert die voor het zwembad en Dunya komt uitgelaten de bus weer uit. “Mag ik zaterdag bij Mike spelen?” vraagt ze meteen. “Hai lieverd. Leuk om je weer te zien. Euh...zaterdag, eigenlijk geen idee.... Eigenlijk weet ik ook niet waarom niet.....” aarzel ik. We staan even met vader te praten en die is net als ik overdonderd door deze plotselinge vraag. “Ik weet ook niet wat jouw mama voor plannen heeft voor zaterdag!” zegt hij. “Niks!” zegt Dunya. “Zaterdag is uitrustdag!” Die avond gaat mijn mobiel. Een foto van Mike staat op het scherm. Ik laat het aan Dunya zien. Die slaakt een kreet en verdwijnt met mijn telefoon in de slaapkamer. “Mag ik zaterdagmiddag met Mike zwemmen?” vraagt ze. “Jullie tweetjes?” frons ik met de gedachte aan de waarschuwingen van zwembaden afgelopen week. “Laat kinderen niet alleen naar het zwembad gaan. Houd je kinderen in de gaten!” Tja, Putten was iets anders, daar kon ze zich prima redden. Het was daar ook meestal heel rustig in het zwembad. Maar een groot zwembad in Amsterdam, dat is wel iets anders. “Met zijn vader” vult ze aan. “Oké!” zeg ik. “Welk zwembad?” Ze schokschoudert. “Weet ik niet, dat moeten we nog afspreken”. Ik hoor Dunya ook niet klagen over de regen.Terwijl het flink geregend heeft die dag. Ze heet gewoon volop genoten en dat is belangrijk. 

Bij de hoofdleiding geweest

We hebben visite tijdens het eten, dus echt praten over de dag lukt niet echt. Wel heb ik even gevraagd of ze bij de leiding is geweest en ze bevestigt dat. “We zijn bij de hoofdleiding geweest om te zeggen dat grote kinderen steeds onze hut kapot maakten!” zegt ze. “Oh oke, heel goed, maar dat van gister? Heb je dat ook gemeld?” Ze knikt overtuigend. De rest van de dag gaat het over allerlei andere dingen en het kost wat moeite om haar weer een beetje bijtijds in bed te krijgen. Ik heb haar niet meer gehoord over pesten en ik heb niet de behoefte om er een derde keer naar te vragen. Ik merk het snel genoeg als er iets niet goed is gegaan. Vanavond is ze weliswaar aan het tijdrekken, maar er is geen drama of toestand. Gelukkig. De volgende dag zet ik haar weer vrolijk op de bus. Ze gaat meteen naast Mike zitten. Ze zwaait bij vertrek en doet alsof ze een poesje is dat hartstochtelijk miauwt en met haar nagels op het raam krabt. Het ziet er erg dramatisch uit en dat is ook precies de bedoeling. Ik moet lachen maar gebaar ook dat ze op moet houden. Ik ben niet zo goed met emoties. Voor je het weet sta ik hier te huilen, terwijl Dunya gezellig in de bus zit te babbelen. Ze kent me. Ze snapt het. Ze lacht. Ik lach terug. We zwaaien en dan is ze uit het zicht. De laatste keer deze week. Vanavond hoor ik wel de verhalen over de playbackshow. Ze heeft weinig tijd gehad om te oefenen, maar is vastbesloten om “Sun is shining” te playbacken. Sun is shining and so are you. Zeg dat wel. Mijn zonnestraaltje gaat dat zomaar even doen. Voor al die kinderen en leiding optreden. Zij draait daar haar hand niet voor om en dat vind ik superknap!

Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

Mijn "Speedy Gonzales" bevalling

​Maliya Monteiro Tavares

Afbeelding blog 'Mijn "Speedy Gonzales" bevalling'

Jaaaa m'n vliezen zijn gebroken, ze komt eraan !!

Het is zondagnacht, 03:30 en tijdens het wakker worden voel ik dat ik naar het toilet moet. Ik draai me nog even om, maar voel na een mini beweging al dat het beter is als ik zo snel mogelijk naast het bed sta. “Had ik nou toch maar zo'n bedzeiltje op mn matras gelegd” gaat er nog even door me heen, maar gelukkig ben ik op tijd en sta ik naast het bed als mn vliezen breken. 
Heel enthousiast schreeuw ik tegen mn vriend Brunno “ Jaaaa mn vliezen zijn gebroken, ze komt eraan!” Volledig slaap dronken vraagt hij of het echt zo is, waarop ik nog sarcastisch zeg “nee ik heb in mn broek geplast haha”…. Ik geef aan dat ik een bakje nodig heb om te checken of het vruchtwater helder is, dus mn vriend haast zich naar beneden om een bakje te halen. Hij komt terug met een bak waar je een 4 persoons wok maaltijd in kan bewaren, dus ik kom niet meer bij van het lachen.. Gelukkig heeft ie ook een klein glaasje meegenomen. Alles oke, helder vruchtwater, dus ik loop voorzichtig naar het toilet naast onze slaapkamer. Brunno is op dat moment zo in de war, dat hij eerst zelf even naar het toilet gaat en mij op de gang laat wachten. Hij zegt dan ook “ haha Shar sorry, ik weet ook niet meer wat ik doe”. 
We besluiten alvast onze ouders te informeren dus we bellen heel enthousiast dat het is begonnen. 

Ik check mn vluchtkoffer, pak snel een douche omdat ik nog geen enkele wee voel en maak mezelf nog wat op. Ik heb namelijk in gedachten dat ik “mooi" wil bevallen, met een leuk make-upje op. Zogenaamd alles onder controle.

Maar dan…. De weeën! Rond 05:00 beginnen ze en komen al meteen om de 4 a 5 min. Nog goed te verdragen, maar we besluiten om 06uur de verloskundige te bellen en een uur later staat ze op de stoep. 1 a 2 cm ontsluiting pas, dus over 3 uur (10:00) komt ze terug. Gelukkig hebben we een" mindfull zwanger en bevalling cursus "gevolgd, dus we weten samen goed de weeën op te vangen. Het eerste uur hebben we muziek aanstaan en bij iedere wee ondersteunt Brunno mij door een koud washandje op mn hoofd en in mn nek te leggen. Echt super lief en fijn! Op een gegeven moment besluit Brunno om even wat te eten en maakt lekker een rijstewafel met kipfilet en het smerigste beleg ever : Sandwichspread. De geur maakt me al super misselijk, maar op het moment dat Brunno met zijn sandwichspread - kipfilet- rijstewafel- mond tegen me zegt "Goed zo Shar, "adem in en adem uit", hou ik het niet meer en moet ik tijdens een wee ook nog overgeven. Haha wat een gedoe….


Na 2 uur, (09:00) besluit ik onder de douche te gaan staan. Onder de douche verander ik steeds meer in een soort van exorcist die bijna de hele douche cabine eruit trekt. Zodra er een wee op komt zetten, voel ik ‘m ook onderin mn rug, maar de straal van de douche op mn onderrug geeft nog enige verlichting. Alsnog hou ik het bijna niet meer en na iedere 5 min vragen hoe laat het is, zeg ik tegen Brunno dat ik niet meer kan. De verloskundige moet NU, maar dan ook NU komen, want ik trek het voor geen meter meer. Gelukkig is ze onderweg en als ze de ontsluiting checkt, zit ik gewoon al op 7cm! 

De verloskundige vraagt of ik nog steeds wil bevallen in het ziekenhuis. Ik geef aan dat ik dit alsnog wil, omdat ik dan gewoon een veiliger gevoel heb. Stel dat er wat gebeurt, heb ik meteen alles om me heen. 

Maar dan…. De verloskundige belt naar het ziekenhuis, maar ze geven aan dat ze vol zitten. WTF?! 
Ondertussen rol ik half over de grond van de pijn en trek ik bijna de hele keuken eruit, maar na een kwartiertje gaan we dan toch naar t ziekenhuis. De rit duurde maar 10 min, maar iedere sec was te lang. We rijden de parkeerplaats op en ik krijg me toch een wee die eindigt in een soort van persdrang. Ik schreeuw “ OOOOH ze komt eraan, ik moet persen!!”. Met mn hand in mn kruis kom ik de auto uit. Brunno regelt een rolstoel en de verloskundige probeert mij rustig naar de ingang te begeleiden en geeft meerdere keren aan dat ik absoluut nog niet mag persen. Haha zou je toch gebeuren hey… beval je gewoon op de parkeerplaats...
Uiteindelijk zit ik dan in de rolstoel en half schreeuwend komen we de gang van de kraamafdeling binnen. Ik hou het op dat moment echt niet meer en als we op de kamer komen begrijp ik waarom… 10 cm ontsluiting, ik mag gelijk persen!
In mn ooghoek zie ik het bad nog staan waar ik graag gebruik van wilde maken, maar omg… we hadden hier helemaal geen tijd meer voor joh, want binnen 29 min, om 11.24 hadden we onze prachtige dochter Maliya in onze handen!


Vond je mijn blog interessant?

Vergeet me dan niet te volgen, dan mis je geen blogs meer van mij!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
Login

Account aanmaken
Ja, dat wil ik

Nee, dank je