{{ message.message }}
{{ button.text }}

Onvoorstelbaar: wie laat een kind nou 'stikken'?

We hebben het kinderfeestje al in onze vorige woonplaats gevierd, maar onze grote smurf is nu dan echt bijna jarig. Vijf jaar!

Afbeelding blog 'Onvoorstelbaar: wie laat een kind nou 'stikken'? ' Achtergrond blur afbeelding

Vijf jaar alweer, wat vliegt de tijd. Het is een rare tijd nu. We zijn kort geleden verhuisd, wat op ons hele gezin een behoorlijke impact heeft (gehad). Zoonlief heeft begin april zijn kinderfeestje gevierd met zijn vriendjes en vriendinnetjes in onze vorige woonplaats, waar ik nu met weemoed aan terugdenk, want hier zijn we echt nog niet gewend, behalve opa kennen we niemand en er heerst hier een heel ander sfeertje dan we gewend waren, met name op de basisschool van zoonlief. Pas zei een vriendin dat daar twee jaar voor schijnt te staan, wennen aan een nieuwe woning/woonplaats. Wie dat beweert weet ik ook niet noch hoe die persoon daar bij komt. Maar dan kunnen we nog wel even... En nu komt dus echt de dag van zijn verjaardag dichterbij. Er wordt weer getrakteerd, maar een kinderfeestje... hij weet al wel een paar kinderen bij naam, maar van vriendjes is nog geen sprake. Helaas is hij jarig op mijn werkdag, dus moeten we het van de avond hebben. Gelukkig komen een broer van me en mijn vader langs. Verder laat namelijk iedereen het afweten, ook voor de dagen erna. Zelfs in het weekend beweert iedereen het te druk te hebben. Het voelt helemaal triest, omdat de liefste oma die je je maar kon voorstellen, mijn moeder, er sinds januari niet meer is. Maar zo'n gebeurtenis verandert verder niets. Niemand die bedenkt dat dit voor een jongetje van bijna 5 wel heel sneu is. Je lieve oma die er voor het eerst niet meer bij is en vervolgens ook bijna geen verdere visite meer. Terwijl een feestje voor mijn kinderen per definitie bestaat uit taart en visite en pas op de derde plek komen de cadeautjes als antwoord. Mijn verjaardag, eind april, wilde ik geruisloos voorbij laten gaan, maar dat vonden ze heel vreemd. Komt er he-le-maal niemand mam? vroeg mijn zoontje. Het is niet te verkroppen dat mijn zussen en andere broer zo weinig feeling hiervoor hebben. En dan te bedenken dat we al-tijd komen opdraven bij verjaardagen van hen en van hun kinderen, hoe ongeïnteresseerd zij ook zijn. Wat moet je daar nou mee. Ik ben eigenlijk wel helemaal klaar met een aantal familieleden die het wel vaker hebben laten afweten. Maar aan de andere kant... het is het enige wat je hebt. Maar moet je dan altijd maar toegeven, voor een ander door het stof gaan, braaf opzitten en pootjes geven bij wat zij willen en andersom alles pikken? Momenteel kan ik wel janken. Wat is dit oneerlijk...   

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je