{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ontzettend veel geluk!

'Ik zit ergens mee.' Ik hoor het mezelf zeggen. Heel voorzichtig spreek ik dé zin uit. 'Schat, kan ik niet wat minder gaan werken?'

Afbeelding blog 'Ontzettend veel geluk!'

Arjan draait zich naar mij toe. We liggen in bed, het is midden in de nacht en dat lijkt mij (of mijn hormonen vermoedelijk) het ideale moment om over dit heikele punt te beginnen. Zodra ik in zijn vertrouwde ogen kijk, barst ik los! 'Ja, sorry schat, maar ik heb geen kindje gekregen om haar op te laten voeden door anderen! En alles wordt nu kapot bezuinigd in de zorg! Ik moet er straks ook aan geloven; gebroken diensten, 3-uurs diensten enzovoorts! En ik merk gewoon dat ik haar heel erg mis en ik wil gewoon als vrouw en moeder voor jullie klaar kunnen staan. Helemaal omdat jij weer je studie op gaat pakken en een goede nieuwe baan hebt! Straks werk ik de hele week en moet jij studeren, lessen voorbereiden, huiswerk maken én voor Anne zorgen. Dat kan toch niet... Bovendien: straks laat ze bij de opvang een scheet die we echt gehoord móéten hebben en dan heb ik hem gemiiihiihiist!'

Mijn hormonen hebben het inmiddels voor elkaar weten te boksen dat mijn stoere ik-ga-dit-tegen-jou-vertellen-zonder-in-snikken-uit-te-barsten-zodat-je-mij-serieus-neemt-en-geen-tegenspraak-kan-bieden gezicht, is veranderd in een ik-kan-er-niks-aan-doen-ik-ben-er-gewoon-zo-verdrietig-van-hopelijk-maken-die-tranen-ook-indruk-misschien-is-het-een-goed-plan-om-nog-iets-harder-te-gaan-huilen gezicht.

Het werkt niet, helaas! Arjan wordt wat kribbig zelfs! Luister schat, het komt echt wel goed! Je werkt al parttime! Wat is nou 30 uur op een week van 168 uur? Wacht nou maar af!

Ik wil al in de verdediging schieten, maar hij zegt nog: 'we gaan binnenkort wel even kijken wat er mogelijk is!' Dus ik zeg niets meer, want dat is de goden verzoeken natuurlijk! Ik ben allang blij met deze ingang. We vallen beiden in slaap en de dag daarna is hij het gesprek alweer vergeten.

Toch blijft het in mijn hoofd zeuren! En iedere keer als ik moet gaan werken, voel ik me schuldig! Hoe moet t straks in oktober, als ik weer twee weekenden per maand moet werken, i.p.v. één! En als ik weer slaapdiensten moet gaan draaien! Bah! Ik kijk er zo tegenop! 

En dan ineens zie ik een artikel op internet. Het is een artikel van 15 mei dit jaar.  Ik lees dat een jonge moeder haar vier maanden oude baby 5 dagen lang alleen gelaten heeft. Ze was 4 maanden. Ze heette Fee. En ze is er niet meer! Ze heeft het niet overleefd! De tranen springen in mijn ogen en ik denk aan ons dochtertje die, met haar bolle wangetjes in haar eigen ledikantje ligt te slapen, tussen haar knuffels. Zo gezond als een vis, omringt door intens veel liefde. Zeven maanden is ze gisteren geworden. Zij wel! Baby Fee niet! Als ik me dan bedenk, hoe dat kleintje heeft gehuild om haar mama! De honger die ze gehad moet hebben, het intense verdriet, ik hoor dat scherpe babyhuiltje, en niemand die kwam om haar aan de borst te leggen, niemand die kwam om haar de fles te geven, niemand die kwam om haar tegen zich aan te drukken en haar te sussen! Om haar vervolgens te overladen met kusjes, zodat ze in schateren uit zou barsten. Nee, de mama van Fee, was er niet voor haar kleine frummeltje! Letterlijk en figuurlijk...

Het voelt als een klap in mijn gezicht! Weer word ik geconfronteerd met mezelf! 

Ik heb geen probleem... Ik heb ontzettend veel geluk!!!

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je