{{ message.message }}
{{ button.text }}

Onbevangen zwemmen, hoe deden we dat toch vroeger?

Waar je als kind overal enthousiast induikt, zie je als volwassene vaak veel meer drempels. Wat is dat toch jammer!

Afbeelding blog 'Onbevangen zwemmen, hoe deden we dat toch vroeger?'

Wat is het toch heerlijk, die onbevangenheid die je als kind hebt. Dat drempelloze leventje (iets dat je later pas beseft...). Zo waren zowel Husband en ik als kind echte waterratten. Allebei hebben we naast alle zwemdiploma's nog vele andere zwemlessen/- activiteiten gedaan. Zo heb ik reddingszwemmen gedaan en zwemwedstrijden en was daarbuiten nog om de dag zo'n beetje (als het niet vaker was) in het zwembad te vinden voor gewoon vrij zwemmen. Heerlijk vond ik het. Mijn badpak was nog niet droog of ik griste deze al weer van de waslijn voor een volgende zwemsessie. 

Nu vind ik het idee van zwemmen nog steeds heerlijk. Maar...ik ben niet meer zo in shape als vroeger (in alle opzichten, zucht), mijn leven is een stuk drukker geworden maar vooral...ik zie zoveel drempels! Blaargh. De tas inpakken, vooruit dan maar. Dan met je winterjas en dikke kleren, zo'n VEEL te hete omkleedruimte in, waar je met je handen half vol nog zo'n plastic kleerhanger moet pakken, een hokje moet vinden en dat met je ene vrije voet dicht moet krijgen. Dan begint het uitpellen van al je kledinglagen in een te klein hokje, terwijl de chloordampen je longen beginnen te vullen en je oren al enigszins piepen van de kakofonie van gillende, plonzende kinderen vanuit het zwembad zelf. Hoe je het ook probeert te voorkomen, bij het uitdoen van je schoenen en sokken, verlies je altijd tussentijds je evenwicht, zodat je met je sok vol in een plas water in het hokje stapt (gets). Dan ben je bloot en probeer je zo spoedig mogelijk je badpak aan te wurmen, uit vrees van 'grappige' pubers die over de rand van je hokje komen hangen en giechelend gluren. En dan juist rolt dat strakke rotding dermate op dat je een dikke badpakrol ten hoogte van je buik hebt zitten, die je verdere luchttoevoer doet afknijpen, waar je zuchtend en grommend een verwoede poging bij doet om deze uitgerold te krijgen zodat ook je borsten ingepakt raken. Na deze zware bevalling (zo moeten jouw kreten immers ook geklonken hebben voor voorbijgangers) heb je eindelijk je zwempak aan, sta je ongemakkelijk met je voeten in het modderige water dat gevormd is door zwembadwater van de vorige bezoeker van je hokje, in combinatie met het zand onder jouw schoenen. Er komt meteen een akelig beeld in je hoofd van dit water onder een microscoop waar de voetschimmel rijkelijk vloeit onder dat kleine dekglaasje. Terwijl je met je tenen krampachtig krom staat (alsof de schimmels je dan niet weten te vinden), je je veel te volle kledinghanger, zwemtas en schoenen pakt, wurm je jezelf door de deuropening richting de kluisjes. Je armen begeven het bijna van de zware ballast Waarom heb ik in vredesnaam zo veel bij me voor dat uurtje zwemmen?! en dan besef je dat je geen muntje hebt gepakt voor het kluisje. KAK!!  Je propt je zwemtas, schoenen, volle kledinghanger en handtas in een leegstaand kluisje en met bonkend hart grabbel je naar je portemonnee. Laat er alsjeblieeeeft een muntje van 50 cent in zitten! In het meest gunstige geval heb je die inderdaad. Zo niet, dan kun je met heel de rambam naar de kassa om te wisselen (gloeiende gloeiende....ja, waargebeurd verhaal). Je doet het bandje met sleutel van je kluisje om je pols. Uiteraard blijft dit voor geen meter zitten. Dat wordt iedere 20 seconden je bandje checken. 

Je stapt richting douches, waar je je alvast wilt afspoelen. Die zijn natuurlijk allemaal bezet. En dan, eindelijk, ben je eens klaar om te zwemmen. Je hebt potjandosie vroeger zwemwedstrijden gedaan, dat zit vast nog wel snor! Nou bij de eerste meter borstcrawl (als je dat plekje voor een paar meter zwemmen zonder op je nek springende kinderen hebt gevonden dan) schiet je voet meteen in een heftige zwemmerskramp. Sneu en kreunend klim je weer op de kant, om die verdomde kramp er uit te krijgen. Je voelt de twinkelende ogen en smalende grijns vol leedvermaak van de badmeester in je rug prikken. Daar gaat weer een moeke die een zwempoging doet. Wanneer je dan echt een paar zwemslagen hebt kunnen maken, voel je na een meter of 3 de verzuring toetreden in je armen. Huh? Ik was het toch zelf die moeiteloos tig baantjes borstcrawl op hoog tempo maakte? Ja oke mijn conditie is niet wat het was. Maar dat het zo waardeloos was. Nondeju. Schoolslag dan  maar. Niet ideaal maar vooruit dan maar. Je komt een beetje vooruit in ieder geval.

Dan komt het moment dat je weer gaat aankleden. Met natte handen bepotel je alle droge dingen in je tas, om een handdoek en je shampoo te pakken. Die had ik handiger kunnen klaarleggen daarnet...Dan blijken de douches uiteraard weer allemaal bezet. (On)Geduldig wacht je af. De douche die uiteindelijk voor jou vrij komt, heeft of een miezerig dun straaltje of juist een zandstraal-effect. Au. Dan komt weer de hele verhuizing richting een kleedhokje. Je begint bibberend, maar naar gelang je droger wordt en meer kleding aan trekt (waarom doe ik ook altijd een extra skinny jeans aan naar een zwembad, dat ding is voor geen meter over je schijnbaar nog ietwat vochtige benen te krijgen) begin je het bloedheet te krijgen. Je linkersok is nog steeds nat van je evenwichtsverlies bij de start van je zwemavontuur (GETS!). Onverstoord doe je je schoenen aan. Puffend probeer je met een inmiddels knalrode kop de pijnlijke klitten uit je woeste haren te harken. Je besluit dit dan maar later voor de spiegel te doen, want een ding is nu zeker, je MOET dit hok uit, je krijgt het stikbenauwd van de hitte en bent er klaar mee. Dus grijp je alle spullen bij elkaar en terwijl je armen wederom bijna bezwijken onder al wat je bij je hebt, zie je je plastic kleerhanger nog hangen. Braaf dat je bent, probeer je die ook nog onhandig met een pink los te frutselen van het haakje en mee op sleeptouw te nemen. Om deze vervolgens als goede burger netjes terug te hangen. Ik moet eens wat rebelser gaan worden...Dan zie je in de spiegel niet alleen je mislukte haarharkproject, waar je verwoed nieuwe kampogingen aan begint te doen, maar ook de panda-ogen waar je waarschijnlijk al je hele zwemsessie mee rond loopt. Mental note voor volgende keer: waterproof mascara. Je maakt jezelf weer enigszins toonbaar en sjouwt de hele toestand weer mee naar de auto. Eenmaal buiten is het onwijs koud, die vrieskou aan je natte haren. Je voelt hoe een dreigende oorontsteking geniepig je oren in probeert te dringen. 

Eenmaal thuis moet je die natte zooi nog ophangen en/ of in de wasmachine doen. Je ogen en wangen branden nog na van het chloor. Zo, we hebben gezommen hoor! 

Hoe deed ik dat toch in vredesnaam als kind bijna dagelijks? Waar waren die bezwaren? Wat een heerlijke tijd. Zoonlief is net gestart met 'echte' zwemles (voorheen deden we peuterzwemmen tot afgelopen zomer). En daar buiten wil hij heel graag in het weekend of in vakanties ook zwemmen. En tja weet je, hij ziet alleen maar de lol rondom zwemmen. Het onbevangen 'zwembroek aan en plonzen maar!'. Wie zijn wij om dat voor hem hoogdrempeliger te maken. Dus enthousiast gaan papa en mama mee, terwijl we elkaar af en toe hulpeloos even aankijken en dan weer blij verder gaan in het zwemavontuur met de kleine man.Even maar niet te veel klagen of zuchten rondom alle grown-ups-drempels. Verstand een beetje meer op nul en gewoon plezier maken in het water! He'll thank us later :-)

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je