{{ message.message }}
{{ button.text }}

Onaangename verrassingen in de broek....

Oké, misschien moet je dit niet lezen als je net een bord eten voor je neus hebt. Smakelijk is het niet. Maar wel de stinkende waarheid...

Afbeelding blog 'Onaangename verrassingen in de broek....'

Deze blog gaat me zo kwalijk genomen worden door zoonlief, zodra hij wat ouder is. Sorry bij voorbaat knul. Weet dat je vast niet de enige kleuter was hier mee. Hoop ik?

We hebben iets nieuws. Nu is zoonlief gewoon zindelijk (overdags dan...). Al heel erg lang ook. En dat gaat goed. Heel soms is er een druppel-incident, als hij net wat te lang heeft gewacht en zijn skinny broek niet snel genoeg omlaag gestroopt kan worden. Vooruit. Dat kan. Maar...de laatste paar weken hebben we toch -charmant verwoord -wat stront aan de knikker. Of beter gezegd, in de broek. We stonden laatst in de Hema en ik rook een bruine lucht. Dat moest een flinke wind geweest zijn van de kleine man. In de auto rook ik het weer. Nou nou, die is bezig. Maar eenmaal thuis, bleef het feest. Ik voelde mij genoodzaakt tot een bips-snuf. Wat moeten de aliens toch denken als ze ons mensenmoeders toch bezig zien soms. Dat leek duidelijk geen wind meer. Eenmaal de broek uit hadden we te maken met iets dat geen remspoor meer te noemen is. Het leek wel alsof hij flink gepoept had op het toilet maar gewoon zonder afvegen de broek op had gehesen. Dat ontkende hij en ik kon me dit ook niet voorstellen. Ik was er immers bij toen hij voor het laatst naar de wc ging en hij had gewoon geplast. Nou ja, zal wel een incident geweest zijn. 

Toen besefte ik me later dat we dit zo'n 1,5 week terug ook hadden. Bij het omkleden voor het slapen gaan, ontdekte ik ook een laag bruinigheid in de boxershort. Hij beweerde niet gepoept te hebben die dag (want in mijn ogen moest dit wel een slechte afveegsessie geweest zijn). 

En vandaag...weer feest. Dit verhaal wordt er niet smakelijker op. Leg je broodje nog maar even opzij. We waren even op pad. Meneer had lekker gespeeld. Hij was twee keer gaan plassen. Nou, niets aan de hand, want ik heb geholpen zijn broek op te hijsen. Alles nog fris. Even later komt hij bij me zitten. Hij was heel erg moe en werd hangerig. Hij wilde op schoot. We zaten buiten, met twee honden bij ons. Opeens kreeg ik een 'whif' van poep. Hè bah, wat hebben die honden nu gedaan? Nee niets te zien. Hmm, dan was het misschien een windje. Ik had de kleine man, toen we richting auto liepen, een stukje gedragen op mijn arm. Hij was zó moe. Pff, ik bleef het maar ruiken. Had ik nou ergens in de poep gestapt dan? Of Max? Onhandig probeerde ik, met hem op mijn arm, de onderkant van zijn schoenen te checken. Niets aan de hand. In de auto bleef het echter stinken. Husband werd opgedragen om ook zijn schoenen te checken. Geen poep te ontdekken. Nu ruik ik heel sterk, dus misschien was het wel iets onder een pootje van Molly, ons hondje. Eenmaal thuis was het duidelijk. De bekende bips-snif werd weer toegepast. En ja hoor, zeer duidelijke zaak. Het feit dat ik bij het voorover bukken voor de snif al een bruinige gloed zag doorschemeren door zijn jeans, was op zichzelf al bewijs genoeg. Dit was een waterdichte zaak. Gast, hoe dan?! Hij wist ook niet hoe het kon, hij had het ook niet doorgehad dat er iets gebeurde. Weer een flinke veeg bruinigheid aan de bips en in de broek. In zijn broek poepen was het niet. Geen volledig pak poep, maar gewoon wat ontsnapte ontlasting. Zo bizar. Dus sta je onder het koken door billen te poetsen en kleren te verwisselen. Je snapt dat het jasje en de broek die ik aan had - beiden hadden de bips van zoonlief op zich gehad- ook linea directa de was in gingen. Dat risico op foutieve odeur aan mijn kledij ging ik immers niet lopen. Inmiddels is zoonlief helemaal fris en fruitig. Maar wat hier nou steeds gaande is? Ik moet bijna weer reservebroeken mee gaan nemen als we op pad gaan. Ik dacht dat we daar toch helemaal van af waren? Ik ga nog steeds maar even uit van incidenten. In de (erg vermakelijke) film Along Came Polly noemt Seymour Philip Hoffman het in zijn rol 'sharting'. Charmant zegt hij in een scène "I sharted". Een combi tussen fart en shit. Toen we de film een aantal jaren geleden keken lagen we krom om die scène. Die onrealistische scène. Alsof het gebeurt dat je een wind laat en er meer mee komt dan alleen gas. Echter, sinds zo'n 1,5 week is mijn kijk op die scène een beetje veranderd. Schijnbaar kan het dus echt! Hopelijk kun je over zoiets ook (spoedig) heen groeien :-). 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je