{{ message.message }}
{{ button.text }}

ODE AAN DE ZWANGERSCHAPSBROEK

Een brief aan mijn trouwe makker, mijn ZWANGERSCHAPSBROEK!!!!!!!!!!!!!

Afbeelding blog 'ODE AAN DE ZWANGERSCHAPSBROEK' Achtergrond blur afbeelding

Je bent nog steeds bij me. Eigenlijk zou je in de zak horen te zitten, samen met de andere positiekleding. Maar je bent te waardevol om weg te doen. ook al slobber je wat, je zit te lekker. Daarom deze ode aan jou, Zwangerschapsbroek.

WAT JIJ VOOR MIJ DOET:

Je houdt mij warm, deze winter, post-child. Vorige winter ook al, pre-child.

Je bespaart mij een builder's crack, zo'n misselijkmakende spleet die boven mijn spijkerbroek uitsteekt bij de minste of geringste buiging. En buigen doe ik veel, nu Baby alles op de grond smijt.

Mijn post-bevalling-rollen houdt jij stilletjes verborgen, en tegen niemand rap jij ook maar een woord over het feit dat die nog steeds in jouw zachte, stoffen kraag hangen.

Op pikante jurkjes na - die uit een vorig leven, lijkt wel - ben jij mijn favoriete kledingstuk.

HOE IK JOU VOND:

Wat weet ik het nog goed. Net zwanger, en al snel begon lijf begon te protesteren in mijn kleine-maatjes broeken. Die broeken voor de losbandige meiden, weet je wel? Die voor zorgeloze dames, en voor de meisjes die uitdagend dansen of verleidelijk en heupwiegend in van die strakke broekjes langs de bar in die ene disco lopen. Zo'n broek was jij niet, en jou had ik nodig.

Op naar de Prenatal, met moeder in mijn kielzog. Daar stond ik dan, met jou, in dat kleine hokje. Het gordijn hing half open, zodat moeder andere broeken aan kon dragen. Nijdig bekeek ik de koppels die ik achter moeder zag stonden. Jij zag ze niet, Broek, want je kleefde al deels aan mijn been. Maar ik zag ze wel. Verliefde mannen die nog verliefder naar de buik van hun zwangere meisjes stonden te loeren, en er met hun krachtige handen over heen wreven. Die samen met hun meisjes verwonderd naar de positiekleding staarden, die het overvloedige materiaal met hun vingers beminden; hun gezichten vol geluk na de realisatie dat hun liefdesbaby zo groot zou worden dat de buik echt in die grote kleren zou passen.

Moeder kalmeerde mij een beetje. "Kijk nu toch eens wat een fijn broekje," zei ze. "Die vind je niet iedere dag."

En ze had gelijk. Die andere dolgelukkige dames hadden misschien een vent die geduldig en liefkozend bij ze bleef, maar ik had jou. Je ging overal mee naar toe. Naar Engeland, Duitsland, naar Portugal. Je zag mij eten en groeien, vreten en bijna knappen.

HOE JIJ MIJ LEEK TE REDDEN:

Mannen waren misschien wel lichtelijk jaloers op jou. Jij zat immers het dichtst bij die steeds malser-wordende mama billen van mij.

Op een avond probeertje eentje jou (of mij) te grijpen. Zo'n hebberige man, die wel van een stukje Zwangere-vlees hield. Geweldig. Het was alsof ik zelf niets hoefde te doen, en jij voor mij gauw m'n been naar achter schoof, om maar uit de klauwen van mijnheer weg te blijven.

Kortom, Zwangerschapsbroek, bedankt! Je was er van het begin tot het einde, en je bent er nog steeds. Ooit gedacht dat er echt een baby zou zijn die over je heen zou snotteren, kwijlen, plassen en proesten? Geniet er nog maar van, zolang je nog bij mij bent.

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je