{{ message.message }}
{{ button.text }}

"Not the mama!"

Ergens voel je je vereerd, dat je zoon zo'n moederskindje is. Maar het heeft ook zijn nadelen...

Afbeelding blog '"Not the mama!"      '

Je kent het clichébeeld. Met papa kun je lekker stoeien en wild doen, maar je gaat naar mama toe als je gevallen bent voor troost en een kusje op je au. Zo is het bij ons ook. Hoewel ik ook gek en wild kan doen met hem en papa ook heel lief kan troosten en kusjes kan geven, merken we dat Max toch die cliché verdeling aanvoelt. En ach, dat is ook prima. Vrouwen hebben een wat zachtere stem en aanpak soms, mannen zijn ook jongens geweest en weten als geen ander hoe jongens graag spelen.

Nu hebben de meeste kinderen op jonge leeftijd wel een 'voorkeur-ouder'. Zo ook Max. Eigenlijk van begin af aan al is hij een moederskindje. Dit mag ik nu nog zeggen, binnen de schattige grenzen. Als hij 18 is, is dit natuurlijk not done. Als er iemand moet komen na een nachtmerrie 's nachts, is dit mama. Voel je je niet lekker? Dan moet mama dat even fixen. Voor school aankleden? Mama. Ja en weet je, ik ben stapeldol op dat manneke en ik doe het allemaal met het meest grote plezier. Ik heb wel een miljoen knuffels en kusjes per dag beschikbaar, dus kom maar op. En het feit dat zo'n mensje zo veel veiligheid en troost bij jou ervaart, graag bij je is, dat voelt heel fijn. Maar...ja er is een maar. Het heeft echt zo zijn nadelen. Al toen Max een baby was, kon hij wel eens ontroostbaar zijn. Hij had veel krampjes, hij kon bepaalde dingen heftig ervaren. Dan kwamen er ook wel eens heftige emoties. En zeker als mama in the picture was (in de buurt) dan was het alleen mama die mocht troosten. Frustrerend voor mij, omdat ik ook wel een keertje wilde douchen of eten. Of er een keer niet uit hoeven in de nacht. Maar zeker zo frustrerend voor Husband, die met de beste wil van de wereld zijn kleine vent wil troosten en dan 'afgewezen' wordt. Hij snapt ook dat het niet persoonlijk is. Maar als je voor de zoveelste keer hoort 'nee mama!' dan moet dat pijn doen. En overigens, het is alleen een issue als ik in de buurt ben. Op een papadag, waar mama aan het werk is en hij alleen met papa is, dan is het helemaal prima met papa hoor! Alleen ben ik er, dan hangt hij aan mij. 

Onze kerel is nu 4 jaar oud. In de tussentijd heb ik een aantal operaties gehad, waardoor ik op dat moment even een aantal weken niets mocht tillen. Dus ook geen kindje. Gelukkig was het in die periodes dan weer heel goed uit te leggen dat papa hem naar bed bracht en uit bed haalde, want mama kon het echt niet. Dat begrijpt hij dan ook goed. Maar hoe meer ik dan weer kan, hoe meer hij toch weer voor een aantal dingen naar mij trekt. En ja, ik doe het dan ook weer. Dus beloon ik het ook. Gelukkig is het nu hij wat ouder wordt, niet meer zo extreem. Sommige dingen wil hij júist met papa doen. Maar het troosten, dat doet me wel eens denken aan de serie vroeger over die dinosaurusfamilie, Ken je die nog? Met die baby die zijn vader 'not the mama' noemt. Deze ochtend ook. Zoonlief was te vroeg wakker. Tja, niet gek, want hij lag al een half uur te hoesten en zit al een paar dagen potdicht. Snotverkouden is hij. Hij was ook nog eens doorgelekt in bed. Al met al, niet fijn. Dus riep hij mama. Laat het nou net die enige dag in de week zijn dat ik mag 'uitslapen' (lees: stug in mijn bed blijven liggen, echt slapen lukt me toch nooit meer als ik eenmaal wakker ben). Husband ging meteen naar zoonlief toe. Maar die antwoordde boos 'ik had jóu toch niet geroepen?! Ik riep mama! Ik wil dat mama komt!'. Ouch. Ik lag me op te vreten in bed. Je weet dat het beter is om je er maar even niet mee te bemoeien, ooit moet meneer leren dat mama niet iedere seconde van de dag voor hem paraat staat en dat zijn lieve papa ook prima alles kan oplossen. Anderzijds hoor je het drama aan wat zich opbouwt en voor je het weet sta je in de slaapkamer van je zoon. Mama de Fixer. Tja, slapen ging het toch niet meer worden. Dus heb ik de kleine man getroost (die was volledig over de emmer inmiddels), even kalm laten worden. We gingen toen stapsgewijs alles oplossen. Want, het mantra wat ik dagelijks tegen mijn mannetje zeg: 'Problemen moet je...?'. Dan antwoordt hij met 'oplossen'. Zo is het.  Geen paniek, gewoon aanpakken. Dus, kind verschoond. Bed verschoond. Kriebelende labeltje uit pyjama geknipt. Hoestsiroop. Paracetamolletje. Neus leegsnuiten. Neusspray. Alles gefixt! Meneer was weer helemaal happy. Wellicht heb ik het weer mee in stand gehouden zo, de verdeling. Maar het was nu weer even peis en vree. Voor alle partijen. 

En dat was een mooi moment om even te babbelen. Om even afspraakjes te maken. Ik legde uit dat mama soms ook wel eens extra moet rusten, of iets anders moet doen. Dat het ook prima is als papa komt en hem helpt. Dat papa dat net zo fijn kan. Ja was hij het wel mee eens. Nou en dat het voor papa best een beetje verdrietig is zoals het nu gegaan was. Want stel je voor, jij gaat naar je lieve zoon toe, die je wil gaan knuffelen. En dat zegt die 'nee jou wil ik niet. Ik wil iemand anders'. Dan wordt papa daar best verdrietig van. Max leek er zichtbaar van te schrikken. Met een bibberend stemmetje (ieder moment kon hij gaan huilen) zei hij dat hij dat echt niet zo bedoelde. Hij vond papa ook echt wel heel lief, maar had even gedacht dat ik kwam. Maar de volgende keer zou hij het niet meer zo doen. Gevolgd door naar papa toe lopen en een dikke sorry. Awwww. Nou we hebben een afspraakje. Als er een keertje iemand anders komt dan hij verwacht had, dan is dat ook oké. We gaan het zien!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je