{{ message.message }}
{{ button.text }}

Zwanger.... En wat nu?

​Ik ben iemand die persoonlijke problemen niet graag vertelt, maar toch doe ik het nu. Ik ben momenteel een beetje radeloos.

Afbeelding blog 'Zwanger.... En wat nu? '

Dit omdat ik al een erg lange tijd in de knoop zit met mijn gewicht. Ik vind mijn lichaam niet mooi en ben best onzeker, dit heb ik eigenlijk altijd wel gehad. Ik ben mijn hele leven al bezig met gezond eten en afvallen. Snoep eten, frisdrank of alcohol drinken doe ik sinds mijn 18e eigenlijk al niet meer. Met feestdagen eet ik wel meer dan normaal, maar heb daarna dan ook meteen het gevoel dat ik 10 kilo ben aangekomen. Ik moet dan weer extra hard sporten en bijna niks eten om dat gevoel weg te krijgen. Ik vind het zo erg om dik te zijn, of om niet de slankste van mijn vriendinnen te zijn. Ik vergelijk mezelf altijd. Ik heb dan ook een tijdje in de knoop gezeten met anorexia. Dit was toen ik 21 was. Nu ben ik daar nog steeds een beetje van aan het herstellen, maar heb het er nog steeds erg moeilijk mee.

Nu heb ik net een zwangerschapstest gedaan omdat ik me al een tijdje misselijk en raar voel. En ja hoor... Ik ben zwanger... Dit is voor de meeste vrouwen een van de mooiste momenten uit hun leven. Maar ik wil helemaal niet zwanger zijn, dan word ik namelijk dik en ga ik me onzeker voelen. Ik wil wel al een tijdje een kindje, en heb erover nagedacht om een draagmoeder te nemen. Ik heb dit ook al tegen mijn vriend gezegd maar die vond het een belachelijk idee en noemde me egoïstisch. Ik snap nog steeds niet waarom, ik wil me gewoon niet onzeker en dik voelen. Ik weet zeker dat ik er helemaal depressief van ga raken en zo geen goede moeder kan zijn. Er zijn genoeg moeders die het heerlijk vinden om zwanger te zijn, maar ik hoor daar niet bij. Wie vindt het nou leuk om dik te zijn? Maar dit komt allemaal voornamelijk door mijn verleden.

Mijn verleden was zo'n zware en moeilijke periode. Ik vond altijd dat het afvallen te langzaam ging. Ik was binnen 2 weken wel iets van 7 kilo kwijt geraakt, maar dat was niet genoeg om het gewicht te behalen wat ik wilde. Ik besloot toen maar om bijna niks te eten, ik ontbeet nooit en tussen de middag en in de avond nam ik een Cup-A soepje. Verder leefde ik op mijn flesje water. Toen ik dit een tijdje gedaan had merkte ik eindelijk dat er verandering kwam. Ik viel zichtbaar af! Ik werd zo gelukkig van afvallen. Ik kreeg een hoop complimentjes, maar die deden mij niks. Mijn geluk zat in het op de weegschaal staan en zien dat er weer een kilo af is. Mijn vriendinnen raakte ik langzaam kwijt, dit omdat ik nooit tijd had om af te spreken. Ik had het veel te druk met sporten.

Ik heb dit zolang vol kunnen houden. Ik was de controle over mezelf helemaal kwijt geraakt. Een nare stem in mijn hoofd vertelde wat ik moest doen maar ook vooral wat ik niet mocht doen.

Tot dat mijn ouders mij een keer in mijn kamer vonden toen ik was flauwgevallen. Ik had de hele dag nog niks gegeten en had 2x zo hard gesport dan normaal. Toen trok mijn moeder me meteen mee naar de huisarts. Ze vond al dat het niet goed ging met me, maar ik ontkende altijd en zorgde ervoor dat ik laat thuis kwam van sporten of school zodat ik niet met mijn ouders hoefde te praten. Ik was gewoon een verslaafde.

Nu ik weet dat ik zwanger ben, voel ik me meteen weer zoals vroeger. Ik weet dat ik dik ga worden, en dus onzeker word. Ik heb zo mijn best gedaan om op gewicht te komen, maar hoe ik dat nu moet voorkomen om geen terugval te krijgen, weet ik niet. Ik heb er over na gedacht om mijn zwangerschap te verzwijgen voor mijn vriend en een abortus plegen maar dat zou ik mezelf nooit kunnen vergeven denk ik.. Aan de andere kant zou mijn vriend en mijn familie zo trots op me zijn, aangezien ik weinig kans had om nog zwanger te kunnen raken.. 

Tags: #Nieuws, #Zwanger

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je