{{ message.message }}
{{ button.text }}

Tuurlijk... gooi er maar bovenop.

Dat kan er ook nog wel bij, mijn gevoel zit nog niet genoeg in de knoop.

Afbeelding blog 'Tuurlijk... gooi er maar bovenop.'

Er zijn zoveel extra regels om zwangere vrouwen op het werk te beschermen tegen stress en drukte, helaas gaat daarnaast het echte leven gewoon keihard door. En daarin word je niet beschermt tegen stress, je kan alleen maar hopen dat je er niet te veel van krijgt en dat je kindje ertegen kan als het er wel is. Een ontzettend eng concept omdat er niks beangstigender is als het idee dat je iets niet goed doet voor je ongeboren kindje.

De dag nadat mijn schoonvader is overleden, kreeg ik een berichtje van mijn moeder. Iets wat bij mij momenteel een hele zware lading heeft, los van de inhoud. Mijn moeder is een groot stresspunt voor mij in mijn zwangerschap. Waar ik voorheen redelijk goed kon accepteren dat ze nou eenmaal chaotisch, onverantwoordelijk en nogal egocentrisch is, merk ik dat ik in mijn zwangerschap vooral een echte moeder mis. Ik had zo graag enthousiaste reacties gehad op de dingen die ik haar stuurde(een echo foto, foto's van mijn groeiende buik in positiekleding, updates over de zwangerschap). Maar helaas zat dat niet in haar systeem, de reacties waren raar en regelmatig zelfs kwetsend. Bij een echo vragend of ik niet een nestje puppies krijg, een jaloerse reactie als ik positiekleding van mijn stiefmoeder krijg (zij en mijn pa hebben het financieel wel op orde en zijn in deze zwangerschap en moeilijke tijden mijn rots in de branding). Uiteindelijk is dan ook het moment gekomen dat ik heftig naar mijn moeder ben uitgevallen. Ik was te erg gekwetst door de bizarre reacties en op andere momenten complete desinteresse (in bijna 2 maanden niet eens kunnen vragen hoe het met je zwangere dochter gaat). Helaas zag zij het probleem niet zo, en werd het afgedaan met; ja, je moet me maar gewoon nemen zoals ik ben, ik ben nou eenmaal zo.

Vanaf dat moment ben ik afstand gaan houden, ter bescherming van zowel mezelf als t kleine mannetje wat in mijn buik groeit. Het laatste wat ik wil is dat hij last heeft van mijn stress. Hier kon mijn moeder echter moeilijk mee omgaan en die begon te pushen dat ze wil langskomen, en toen kwam het moment dat ik oké zei (vooral omdat ik die deur niet compleet wil dichtgooien, tis toch echt de oma van mijn ventje) Maar toen kon ze toch ineens niet; mijn ex verloofde kwam bij hun langs en die kon ze niet afzeggen. En dus werd de afstand nog groter...

Terug naar het berichtje, de hele simpele mededeling de dag na het overlijden van mijn schoonvader. Aangezien het contact door mij word afgehouden deed ze het maar op deze manier, ze is waarschijnlijk ziek. Ze heeft 20 jaar geleden, toen ik nog een klein meisje was, borstkanker gehad. Ze hebben nu weer wat gevonden, maandag horen we meer over wat het is. En dat is het moment dat de grond echt onder je voeten vandaan zakt. Ik heb haar bedankt voor dr berichtje en sterkte gewenst, gevraagd of ze me op de hoogte houd. Meer kon ik niet opbrengen, en ergens voel ik me daar schuldig over. Ondanks dat ik weet dat dit deels het gevolg is van haar eigen acties.

En toen kwam gisteravond het vonnis; ja, het is een voorstadium van kanker. Het word weer bestraling en opereren. Vervolgens belt ze me op, redelijk nuchter over het hele verhaal, en vooral smekend dat ze langs wil komen voor ze geopereerd wordt. Ik kon niets anders zeggen dan: we gaan wel even kijken.

En ik, ik stroom over. Ik heb zolang gewacht op en verlangt naar dit kleine kereltje wat al ruim 29 weken in mijn buik groeit. Ik ben ontzettend verdrietig over het overlijden van mijn schoonvader, een lieve maar soms ook moeilijke man. Ik probeer mijn vriend en mijn schoonmoeder te steunen. Ik probeer voor mezelf te zorgen, aangezien ik mijn lichaam deel momenteel en de kleine man niks mag overkomen. Ik werk fulltime en heb een stressvolle baan, ondanks dat mijn directeur bijzonder makkelijk en begripvol is in de huidige situatie. En dan nu dit erbij, mijn moeder ziek, iets wat een hele hoop nare herinneringen naar boven brengt, iets wat je niemand toewenst. Maar ook iets waar ik weinig mee kan door alles wat er gebeurd is. Ze woont bijna 3 uur rijden hier vandaan, iets wat bijna niet te doen is met een zwangere buik van 29 weken.

Stapje voor stapje dan maar, 'the show must go on' zou mijn schoonvader gezegd hebben. Over een paar uur eerst maar de crematie doorkomen, van de week hopelijk de kinderkamer klaar zien en nog wat proberen te ontspannen met vrienden voor de feestdagen...

Stapje voor stapje en we zien wel waar de weg ons brengt. Soms moeten beslissingen heel even wachten tot het moment dat je in staat bent om ze te nemen...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je