{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn ongeluk laatste deel

Gelukkig is alles goed gekomen

Afbeelding blog 'Mijn ongeluk laatste deel'

Na een vreselijke nacht vol pijn, overgeven, koorts en ellende kwam er een arts rond 07:30 binnenlopen met een enorme machine wat er best eng uitzag. Mijn been was niet gegipst en nu wist ik waarom. Ik moest 10 uur per dag met mijn been in die machine en die machine deed mijn been constant buigen en strekken. De machine werd aangesloten, mijn been werd erin gehesen en het apparaat werd op zijn laagste stand aangezet. Oei wat deed dit zeer. Dit was noodzakelijk omdat mijn bovenbeen (gelukkig) net een paar millimeter boven mijn knie was verbrijzeld. Mijn knie was dus bespaard gebleven maar ze moesten er wel 15 schroeven in draaien om alles op zijn plek te krijgen. Ik moest dus al gaan oefenen omdat ik anders voor altijd mank zou lopen. Verder was ik erg ziek en kon geen water, appel, cracker binnenhouden en we wisten allemaal niet waarom. Ik viel dan ook erg snel af en droogde snel uit. Hierom werd er al gauw vocht toegediend. Ik viel de hele dag weg, had koorts, gaf over en was altijd misselijk en was helemaal opgezwollen. De artsen stonden voor een raadsel want ja, buiten alle breuken na is er niets aan de hand.... hoe kan dat kind dan zo ziek zijn? Normaal gesproken mag je na zo'n ingreep als dit na 2 a 3 dagen naar huis. Ik lag er intussen al een week en nog steeds ziek. Mijn kamergenootje was er ook nog steeds en hield heel lief mijn haar opzei als ik weer eens over mijn nek ging.

Toen kwam een arts op het idee om de morfinepomp in mijn rug stop te zetten. Nou toen kwam ik binnen een paar uur weer helemaal bij en kleurde weer op, was weer wakker en niet misselijk meer. Na wat tests te hebben gedaan schijn ik hartstikke allergisch voor morfine te zijn en ze mij dus onbewust aan het vergiftigen waren. Een dag later mocht ik dan eindelijk naar huis. Intussen was het huis op mij aangepast. Er stond een ziekenhuisbed in de woonkamer, een krukje in de douche, een rolstoel en krukken kreeg ik in het ziekenhuis mee. De rit naar huis was wel hels want ja je hebt een verbrijzeld been, gebroken ribben en een hele zere nek/rug dus dat leek eeuwig te duren. Eenmaal in het ziekenhuisbed en de hond erbij viel ik thuis dan ook meteen in slaap.

Na een jaar en 5 keer per week fysio en 10 uur per dag in dat apparaat wat mee ging naar huis mocht ik eindelijk zeggen dat ik aardig hersteld was. Ik liep nog een klein beetje mank maar dat zou wel wegtrekken.

Nu ik inmiddels 23 ben, loop ik alleen nog mank als ik de hele dag door de stad geslenterd heb en kan ik weer kickboksen met dat been alsof er niets gebeurt is. Mijn paard heb ik nog een aantal jaar gehad maar is daarna vanwege studie/tijdgebrek naar haar veulens terug gegaan en staat ze nu lekker op pensioen. Paardrijden doe ik nu niet meer en moet eerlijk zeggen: ookal blijf ik gek op paarden, het rijden mis ik niet echt. Ik heb heel veel geluk gehad en besef me ook dat er veel ongelukken gebeuren waar mensen niet zo goed vanaf komen!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je