{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn ongeluk deel 2

Naar het ziekenhuis

Afbeelding blog 'Mijn ongeluk deel 2' Achtergrond blur afbeelding

In één klap was het weer ligt en voelde in een grote schok door mijn lichaam gaan. Mijn paard was weer opgestaan en stond ergens aan de andere kant van de bak heel lullig voor zich uit te kijken alsof er niets gebeurd was. Ik weet nog heel goed dat ik rechtop ben gaan zitten, mijn knieën naar m'n hoofd haalde en toen weer uitstrekte. Waarom weet ik niet, dit ging automatisch. Bij het strekken van mijn benen hoorde ik een hele harde knak. Mijn moeder stond gelijk naast me en zei heel droog ''volgens mij heb je wel wat gebroken'' (mijn hele rechterbeen lag ernaast en in een rare positie waar ik kippenvel van krijg als ik de foto's terugzie). Het gekke is dat ik nergens pijn had en super rustig was. Ik zei tegen mijn moeder, nou mam volgens mij is die alleen maar uit de kom hoor (uhuhh). Vervolgens hadden we nog een hele discussie over wat nu? Ik zeg ja ehh opstaan gaat niet, bel de huisartsenpraktijk en pappa maar. Zo gezegd zo gedaan. De huisarts zou een ambulance sturen en mijn moeder belde mijn vader op die gelukkig naast huis werkt. Hij regeerde heel droog dat hij eraan kwam. Ik ben een enorme brokkenpiloot met extreme sporten zoals motorcrossen, kitesurfen, paardrijden en en kickboksen. Dusja eigenlijk schrok mijn vader niet dat ik waarschijnlijk weer in de kreukels lag. Hij kwam aanfietsen en intussen was de hele paardenbak een crime scene met ramptoeristen geworden (allemaal werknemers van mijn vader stonden hysterisch te gillen en te krijsen omdat het er blijkbaar zo horror uitzag allemaal). Ik was nog steeds dodelijk rustig en mijn moeder ging zich zorgen maken dat ik geen pijn voelde en zo rationeel kon denken en gewoon kon praten. Ik begon het intussen wel koud te krijgen want het had geregend en ik lag in een grote plas met water. Ik sommeerde mijn vader nog om wat warms te drinken te halen thuis. Dit wou hij niet doen omdat hij niet wist wat er nu ging gebeuren en mijn moeder ging mijn paard op stal zetten. Na een 10 a 15 minuten kwam de ambulance aangereden en 2 super aardige mannen kwamen polsen wat er was gebeurt en hoe ik me voelde. Toen was het tijd om mij op een brancard te krijgen.

De pijn die ik dat half uur niet heb gevoeld kwam in 1 klap. Werkelijk alles deed zeer. Mijn been, mijn hoofd, mijn rug, mijn nek en mijn hele borstkas. Ik heb een erg hoge pijngrens maar ik heb de hele boel bij elkaar gegild als een speenvarken. De ambulancebroeders hebben mijn nek, rug en been toen helemaal verankerd voor ze mij optilden. Dit voelde als ietsjes beter. Daarna kreeg ik een flinke spuit morfine omdat ik nog steeds de boel bij elkaar gilde. Hierna weet ik vrij weinig meer van de rit naar het ziekenhuis. Ik was zo stoned als wat. Wel heb ik gehoord van mijn vader (die mee was in de ambulance) dat ik boos werd omdat ze mijn kleding kapot hadden geknipt. Dit was ook zo zonde want ik had een nieuwe outfit aan: laarzen, broek, topje en mijn jas waren nieuw voor mijn verjaardag dus dat had ik nog maar een enkele keer aangehad. Ik vind het na al die jaren nog steeds zonde haha! Tot overmaat van ramp was ik die ochtend ook nog ongesteld geworden dus moesten ze in het ziekenhuis mijn tampon eruit halen (wat ik ook niet heb meegekregen, gelukkig maar want dat lijkt me zoooo akward).

Van de rit herrinder ik me dus niet zoveel meer. In het ziekenhuis werd ik even wakker in de röntgenkamer, in een andere kamer en toen weer in een andere kamer kon ik mijn ogen langer dan 5 seconden opendoen. Ik zag mijn vader naast mijn bed zitten. Ook zag ik dat ik alleen maar een ziekenhuishempje aan had en nog steeds gespalkt was. Ook had ik verband om mijn borstkas en been. Ik vroeg aan mijn vader waar mijn moeder was. Hij zei: ''ja ze is thuis''. Dus ik zei: ''ohhh okee dus ik mag ook zo naar huis want ik moet werken straks''. haha ik denk dat de morfine nog goed z'n werk deed want ik was echt overtuigd dat ik niks had. Toen zei mijn vader: ''nee meisje je moeder is thuis wat spullen inpakken want je wordt zo met spoed geopereerd''. Daar schrok ik zo van omdat ik nog nooit geopereerd was in mijn leven dus ik begon gelijk te huilen van angst. Ik vroeg aan mijn vader wat er er dan precies aan de hand was maar hij wou even op mijn moeder wachten. Dit maakte me nog banger. Uiteindelijk was mijn moeder een half uurtje later gearriveerd. Ze kwam met een enorme hutkoffer mijn kamertje in en ik weet nog dat ik dacht: ehhhh hoelang moet ik wel niet hier blijven dan? Maarja mijn moeder had echt van alles uit mijn kamer in die koffer gegooid, kleding, ondergoed, maandverband, mijn pil, mijn eigen kussen, laptop en telefoonlader. Toen kwam er een arts bij en zou ik eindelijk horen waarom ik geopereerd moest worden.... Wat er uit zijn mond kwam had ik nooit aan zien komen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je