{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het verlies van onze kleine pinda #1

Eindelijk kan ik het onder woorden brengen (soort van)

Afbeelding blog 'Het verlies van onze kleine pinda #1' Achtergrond blur afbeelding

Vrijdag 1 juni 2018. 4 dagen ''over tijd''. Ik voelde me al een aantal dagen een beetje vreemd en een soort zenuwachtig gevoel in mijn buik.... zou het dan toch al zo snel raak zijn? Ik durfde eigenlijk geen test te doen omdat ik bang was voor de uitslag. Stel dat ik mij gewoon aanstelde en was het niks? Stel dat ik een test haal en diezelfde middag wordt ik toch ongesteld? Tijdens mijn pauze op het werk won toch de nieuwsgierigheid het... Ik ben een test gaan kopen en zou zaterdagochtend testen.

Zaterdag 2 juni. Na een helse nacht toch om 6 uur maar mijn bed uitgegaan en met de test naar de badkamer gegaan.... natuuuuuurlijk kon ik ineens niet plassen -,-'
Nadat het eindelijk gelukt was ben ik me maar een beetje op gaan frissen, tanden gepoetst etc. De deur had ik op slot gedaan wat ik normaal nooit doe en ineens stond mijn man aan de deur te trekken en zei ''Schat, wa doe jij nou ineens vroeg op?!''. Ik schoot gelijk in de stress en zei dat ik niet meer kon slapen. Hij vroeg waarom niet en toen kon ik er niet meer onderuit en zei dat ik net een test had gedaan en nu wachtte op de uitslag. Mijn man was toen stil en zei ''Jemig waarom doen we dit dan niet samen? Laat me erin, ik wil het ook weten''. Ik de deur dus open gedaan terwijl ik vertelde dat het ook niks kan zijn, omdat ik twijfelde. Ik pak de test op en JAHOOR zwanger gaf die aan. Ik denk dat we allebei wel 10 seconden doodstil naar de test hebben gekeken voor we elkaar in de armen vlogen. Wat waren we blij en verrast. Ik wou het nog even geheim houden voor de rest van de wereld en onze familie totdat we de eerste echo hadden gehad. Deze zouden we 29 juni hebben. Wat duurde dat nog lang zeg....

Zaterdag 9 juni. We zaten op de koffie bij mijn schoonouders en mijn man praatte per ongeluk zijn mond voorbij (zucht, mannen kunnen ook niks geheim houden he). En ze waren zoooo blij voor ons! Nouja toen konden wij het ook niet geheim houden voor mijn ouders dus daar zijn we 's avonds langs geweest. Ook die waren dolgelukkig en mijn moeder kon het niet laten om een traantje weg te pinken, zo blij en trots was ze. Ze had al een vermoeden achteraf maar durfde ook niks te zeggen haha.

De volgende weken kropen serieus voorbij. De tijd kon niet snel genoeg gaan en collega's hebben wel 10000x gevraagd waar mijn grijns elke keer vandaan kwam. Maar ik verklapte mijn geheimpje lekker nog niet.

Vrijdag 29 juni. Eindelijk de eerste echo!! Alles zag er keurig uit en onze kleine pinda (zoals wij hem/haar noemde) groeide goed en zagen zelfs een kloppend hartje. Zaten we dan alle twee te huilen en te lachen tegelijk in die kamer. Wat waren we trots op elkaar en onze kleine pinda. Onze naaste vrienden en familie hebben we het na dit weekend verteld, en iedereen reageerde net zo enthousiast als we hadden gehoopt.

Zaterdag 21 juli. Ik heb de hele dag al een beetje buikpijn. Ik had de klachten nog opgezocht op google en kwam uit op ''bandenpijn''. Ik kon het niet helemaal thuisbrengen maarja je bent voor het eerst zwanger en bij iedereen loopt het anders. Mijn man en ik hebben lekker rustig aan gedaan deze dag en veel rust gepakt omdat we allebei een drukke agenda hadden die week erop.

Zondag 22 juli. Ik wordt wakker rond 05:00 uur van vreselijke krampen. Ik schiet naar de wc en zie dat ik bloed verlies. Helemaal in paniek roep ik mijn man die meteen de badkamer in komt rennen. Ik voelde gewoon dat het mis was... Om 07:00 uur hebben we de VK gebeld en ik kon die middag om 14:00 langskomen voor een echo... De pijn zakte na 08:00 uur wel en ook het bloedverlies was minder dus ik kreeg weer wat hoop. Deze hoop heeft niet lang geduurd want om 14:05 hoorden we alleen stilte... het hartje klopte niet meer.. Wát een verdriet gaat er dan door je heen.... Ik voelde me verraden door mijn eigen lijf en was boos op alles en iedereen. Helemaal verslagen gingen we om 14:45 uur weer naar huis. Ook mijn man was verdrietig en we hebben geen woord tegen elkaar gezegd in de auto naar huis. De verwachting was dat de miskraam zichzelf zou aandienen ergens deze dag of maandag en dat we daarop moesten wachten.

Eenmaal thuis aangekomen zijn we tegen elkaar aangekropen onder een kleedje op de bank en hebben we gehuild om het verlies van onze kleine pinda. Ook hebben we elkaar moed ingepraat dat we het gewoon opnieuw zouden proberen als we er beide weer aan toe waren.
Rond 16:30 uur kreeg ik weer hele erge krampen en lag ik dubbel van de pijn op de bank en vervolgens in bed. Toen ik om 20:30 uur vreselijk nodig moest plassen, hebben wij onze kleine pinda definitief verloren. Weer helemaal hysterisch mijn man geroepen en wederom allebei heel verdrietig. De krampen waren gelijk een stuk minder.

Deze avond zijn wij vroeg naar bed gegaan en na een hele onrustige nacht vol woelen ben ik toch gaan werken die maandag voor de afleiding. Ook zat mijn agenda zo vol, dat ik eigenlijk wel moest. Smorgens wel eerst onze ouders huilend opgebeld.... Ook mijn collega's zagen gelijk dat er wat was. Ook hier huilend verteld dat ik niet meer zwanger was.

Mijn lieve kleine pinda, wat hielden we al van jou
Wat was je welkom en gewenst
We hadden álles voor je over gehad
Maar helaas mocht het niet zo zijn

Nog steeds hebben mijn man en ik het erg moeilijk mee.... We hebben eigenlijk de motivatie nog niet gevonden om weer die hard te gaan klussen. Wel zijn we intiem geweest afgelopen weken. Nu loop ik alweer 2 dagen rond met dat zelfde onderbuik gevoel... ik zou vrijdag ongesteld moeten worden... Zou het nu weer raak zijn? Ik durf het eigenlijk niet onder ogen te komen..... Zijn er vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt? Ik zou heeel graag jullie verhaal horen...

Bedankt voor het lezen allemaal!


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je