{{ message.message }}
{{ button.text }}

De reden van mijn ‘keuze’ voor abortus

Keuze, keuze, we noemen het een keuze. Je hebt altijd een keus... en dat is waar, maar soms voelt dat toch niet helemaal zo.... als je moet kiezen tussen twee kanten, twee uitersten, twee dingen die beide moeilijk en niet ideaal zijn.

Afbeelding blog 'De reden van mijn ‘keuze’ voor abortus' Achtergrond blur afbeelding

Jong, onstabiel en aan de pil! Dat was ik bijna 2 jaar geleden. Mijn vriend en ik werkten allebei hard en de kinderwens was er al een tijd, maar wij wilden eerst alles op orde hebben samen zodat een kindje ook in een fijn warm en stabiel nest terecht zou komen. Daar hoorde in onze optiek een fatsoenlijk huis, vast inkomen en stabiliteit bij. De wens was er wel, maar we waren er nog niet aan toe, dus... ik slikte mijn pil, zoals al jaren keurig netjes iedere dag. Laat ik zeggen dat, deze dus niet altijd betrouwbaar is! Want in maart bleek ik dan toch zwanger.

Ik zal even uitleggen hoe dit ging, ik werkte op Schiphol en had voornamelijk vroege ochtenddiensten (4 uur beginnen) en voelde me vaak misselijk. Omdat ik aan de pil was en deze consequent slikte dacht ik dat mijn vermoeidheid en misselijkheid kwam door mijn vroege diensten en slechte ritme. Op een ochtend werd ik wakker en moest overgeven, ik was vrij en mijn vriend was al vroeg naar zijn werk vertrokken. Ik ging naar het toilet en deed een test... gewoon om het uit te sluiten, en toen....2 streepjes. Mijn hart brak.... een al al paniek en ik kon amper nog ademen, dit kon niet!!! Dit kon gewoonweg niet. Ik heb nog wat testen gedaan en vol ongeloof en tranen de dag op de bank doorgebracht niet wetende wat ik moest doen. Alles ging door mijn hoofd... alle voors en tegens, en hoe moest ik dit mijn vriend vertellen? Mijn ouders?? Mijn familie. Ik was net bezig met een nieuwe baan en wilde mijn avontuur in de luchtvaart weer oppakken. Ik was aangenomen bij een luchtvaart maatschappij en zou over precies een week beginnen aan mijn interne opleiding voor die maatschappij (duur 8 weken) deze moest ik halen en al mijn toetsen hoger dan een 9 scoren anders zou ik eruit liggen en dus mijn baan kwijt zijn. Na een hele hele lange dag kwam mijn vriend terug van werk en heb ik het hem verteld.

Ik voelde me intens schuldig naar mijn kindje... want wat was ik ergens intens gelukkig en trots dat er een kindje in mijn buik zat. Maar de paniek en angst overheerste dus kon ik ergens niet blij zijn.. althans niet zo blij als ik gewild had.. zoals als dit een bewuste keuze zou zijn geweest. Mijn vriend reageerde lief en wist ook niet zo goed wat hij nou precies moest voelen. Wij wilden dit kindje houden, ik voelde mij gelijk verbonden dus mijn keus was gauw gemaakt... dacht ik dus. Uiteindelijk met lood in mijn schoenen na 3 hele eenzame en zware dagen mijn ouders verteld wat de situatie was. Ik wilde kiezen met mijn hart en alles in mij zei me dat het heus uiteindelijk wel goed zou komen... maar ik wist ook dat ik door mijn zwangerschap mijn baan zou verliezen in de luchtvaart, geen inkomen zou hebben en mijn vriend kon dit toen der tijd ook niet alleen opvangen. Mijn droom, waar ik zo graag voor wilde gaan en zo hard voor had geknokt en geleerd zou in duigen vallen, maar dit was nog niet eens het ergste. Financieel zouden we het niet redden en met het oog op dat we een huis wilde gaan kopen voor de toekomst kwam mijn gevoel al gauw in twee strijd. Alles wat we voor een kindje wilden en waar we voor aan het knokken waren konden we in 1 klap van tafel vegen als we dit kindje zouden laten komen. Er waren in mijn ogen zo veel tegens en we waren er gewoon nog niet klaar voor! Dit kwam zo onverwachts... en gewoon weg te vroeg eigenlijk. Wat moesten we nou?

Mijn moeder heeft mij altijd geleerd altijd met je hart en gevoel te kiezen, maar deze keer kon ik dat niet. Ik wilde verstandig zijn en een kindje iets beters bieden dan dat wij op dat moment konden. Liefde en aandacht was er absoluut geweest maar financieel gezien hadden we het niet gered, en ons huis toen der tijd was verre van ideaal voor een kindje. Ik heb toen met mijn verstand de keus gemaakt..... een keus die nog elke dag intens pijn doet. Een dag voor mijn opleiding begon hebben we ons kindje laten gaan.... (een kleine 6 weken was het.. we waren we vroeg bij want veel langer had ik niet aan gekund...) ik deed emotioneel afstand en was heel gesloten..... gewoon weg uit zelfbescherming.

Achteraf heb ik maanden in een depressie gezeten, ik heb altijd spijt gehad.. wij hebben in een week moeten beslissen omdat mijn opleiding begon en ik daar geen dag van kon missen... dan zou ik eruit liggen. Ik moest dus een keuze maken voor die tijd.. en het lijkt alsof alles in een roes/waas is gegaan. Wat voelde ik mij intens schuldig en verdrietig dat ik niet de mama kon zijn die ik had willen zijn... en dat het voelde alsof het niet welkom was terwijl dat het wel was!!!! Het kwam alleen te vroeg. Ik wilde zo graag iets beters voor ons kindje en toen heb ik een keus gemaakt, met de beste intentie, uit liefde, om afstand te doen en eerst iets op te bouwen en stabiel te zijn en dan bewust voor een kindje te kiezen. Zodat ik vanaf begin af aan kon juichen, huilen, dansen springen en gelukkig kon zijn met het kleintje in mijn buik. Ik wilde zo graag genieten en dacht dat ik dit kindje te kort zou doen omdat ik dat toen niet kon door alle omstandigheden.

Ik heb gekozen met mijn verstand.. voor het eerst en laatst in mijn leven, ik heb er nog iedere dag spijt van. Nu, ruim 2 jaar later een ander huis, stabiele baan, vast contract en financiële zekerheid is alles anders. Was het toen maar zo geweest.... Sem wat was je welkom, en Sem wat mis ik jou, en Sem wat spijt het me dat ik je nooit heb kunnen vasthouden, knuffelen, zien opgroeien, door mijn eigen keuze.... omdat ik dacht dat ik je niet genoeg kon beiden met papa.

Maar Sem, wat hadden we je graag bij ons gehad, zoals alles nu is. je hebt een plekje in ons hart. Door de keuze van toen ben ik waar ik nu ben, en zijn Wij samen waar we nu zijn, hebben we het huis, de financiële zekerheid en de middelen om een kindje te bieden wat het in mijn ogen verdiend.... daar ben ik dankbaar voor. Maar wat had ik het graag anders gezien... en wat voelt dit nog elke dag bitterzoet...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je