{{ message.message }}
{{ button.text }}

Avicii - true story

Het zien van de documentaire van Avicii bracht veel los; begrip, ongeloof, woede en verdriet. Begrip voor deze artiest, ongeloof over hoe zijn wereld eruit zag, woede naar de mensen om hem heen en dan vooral zijn 'manager' en verdriet, omdat ik hem steeds verder zag instorten.

Afbeelding blog 'Avicii - true story'

Het overlijden van Avicii hield veel mensen bezig afgelopen tijd, hij was 'zomaar' overleden, plotseling, onverwachts. Tenminste dat wordt overal geschreven. Maar als je dan zijn documentaire bekijkt, de beelden ziet van begin tot eind, de gesprekken met de mensen om hem heen, dan zie je heel iets anders dan 'onverwachts', dan zie je toch duidelijk een aflopende zaak. Een jongen die geleefd werd, een jongen die zoveel plezier en liefde haalde uit het maken van muziek maar kapot ging van de druk, de optredens en het geld.

Wanneer je zijn documentaire bekijkt zie je gezondheidsproblemen, lichamelijk en geestelijk. Je ziet dat Tim (zijn echte naam) vergaat van de pijn door een alvleesklierontsteking. En waar je dan begrip verwacht, voor iemand met zoveel pijn, zag je voornamelijk dollartekens bij zijn manager. Hij kon dan misschien één optreden afzeggen, maar een tweede? Dat ging veel geld kosten. Ik denk dan op zo'n moment, who cares about the money? Het gaat om je gezondheid!
Maar Avicii ging door. Hij treed op, pijn of niet. Je ziet letterlijk zijn ogen wegdraaien omdat hij zich zo beroerd voelt en nóg staat hij die zelfde dag te draaien voor duizenden fans. En duidelijk niet omdat hij dit zo graag wilde doen, maar meer omdat hij gepusht werd om te gaan.

Het was zo bijzonder om te zien dat Tim in de ene scene overkwam als een onwijs gelukkige vent, die genoot van het maken van muziek, die het ene naar het andere nummer er uit knalde en heel veel lol en goede gesprekken had met de artiesten en vrienden om hem heen. Tot dat moment dat hij weer op het podium moest staan, tot dat moment dat hij weer moest optreden. Dan zag je de andere kant van hem, een klein jongetje, nog net niet smekend om niet te hoeven gaan. Hij vertelde zelf heel duidelijk dat hij leefde om muziek te maken, maar dat hij absoluut geen plezier had in het optreden.

Hij maakte zichzelf wijs dat hij dankbaar moest zijn, dat hij blij moest zijn en eigenlijk domweg niet moest zeuren. Daarom ging hij maar door en door en werkte hij aan zichzelf, zodat hij de optredens aan zou kunnen. Wat ik mij dan afvraag, als je niet gemaakt bent om voor zoveel mensen te staan, als je daar gewoon absoluut niet van geniet, waarom moet je dan? Omdat je van muziek houdt, omdat je het prachtig vindt om muziek te maken? Dat kan, maar zelfs dan ben je niet verplicht om op te treden.

In het ziekenhuis kreeg hij medicatie, waar Tim medicatie tegen de pijn wilde, kreeg hij medicatie om zich beter te voelen. Deze hielpen niks tegen de pijn. Hij geeft aan dat het een soort drugs is en dat de doktoren hem beloven dat dit niet verslavend zal zijn. Tim is zichtbaar boos en geïrriteerd in het ziekenhuis, er wordt niet naar hem geluisterd. En dan denk ik als ik de documentaire zie: 'waar is er wél naar jou geluisterd?'
Nergens. Zelfs op het moment dat hij paniekaanvallen heeft, zelfs op het moment dat hij aangeeft dat al het geld het hem niet waard is en hij letterlijk zegt: 'dan maar, mij zo gestrest voelen weegt zo zwaar, dat de nadelen zoals het geldverlies en eventueel fans verliezen, zoveel lichter weegt, ik kan dit niet meer.'

Waar werd er in hemelsnaam geluisterd naar hem? Waar werd er gezegd: 'lieve Tim, als jij niet meer kunt, stop dan alsjeblieft.' Waar werd er voor hem op de rem getrapt? Waarom was er niemand die zei: 'dit gaat niet langer zo, ik bescherm je, je stopt nu!'

En eindelijk was daar het moment dat hij durfde te stoppen. Dat hij durfde te kiezen voor zichzelf, dat hij ervoor koos om muziek te gaan maken binnen zijn vertrouwde omgeving, met de mensen waarbij hij zich goed voelde. Hij schreef een brief waarin hij uitleg gaf, hij was open en eerlijk over hoe hij zich voelde, naar zijn fans, naar zijn manager, naar iedereen.
Hij maakte zijn tour af, de optredens die nog stonden zou hij nog gaan doen en daarmee was het klaar. Althans, dat zou je dan toch zeggen? Maar nee, zijn manager propte er hier en daar nog een optreden tussen, hij beloofde optredens af te zeggen maar deed dit achter de schermen niet. Tim geeft hier ook duidelijk aan dat hij zich zo onwijs gekwetst voelt. Hij zegt: 'hij weet hoe ik mij voel, hij weet hoe het met mij gaat, ik ben zó open en eerlijk geweest naar iedereen en nóg doet hij dit, dit kwetst mij zo.'

Zijn allerlaatste optreden werd gefilmd, zijn allerlaatste paniekaanvallen, zijn allerlaatste beetje energie en moed om daar te gaan staan. Hij was klaar! Het was tijd voor rust, tijd voor Tim in plaats van voor Avicii. Je ziet hem muziek maken, je ziet hem genieten op het strand, plezier maken, vrij zijn. En toen dacht ik: 'dit heb je natuurlijk nooit kunnen doen, je bent nooit vrij geweest, je hebt niet geleefd, je bent geleefd.' En ik zei tegen mijn man: 'als je als fan weet, dat de artiest waar jij zo gek op bent, op het podium staat met onwijze tegenzin, terwijl jij daar staat de dansen op zijn muziek, waarom ga je dan naar zijn concert?' Ik houd onwijs van de muziek van Avicii maar was geen groot fan, ik ging niet naar zijn optredens en volgde hem verder ook niet. Maar als ik had geweten dat hij met zoveel tegenzin een optreden gaf, met zoveel moeite zichzelf iedere keer naar een optreden moest slepen, dan kwam ik niet. Het gaat namelijk niet alleen maar om de show en de muziek, het gaat ook om een persoon, een persoon die doodongelukkig werd van het draaien voor zoveel mensen. Waarom was er niemand die hem uit deze wereld haalde? Waarom was er niemand die zei: tot hier en niet verder?
Waarom was er niemand die zag hoe slecht hij eruit zag, hoe mager hij werd, hoe moe hij was, hoe bang hij was?

Waarom was er niemand die zei: jij bent belangrijker dan het geld, jij bent meer waard!

2 jaar na zijn officiële stop, na zijn allerlaatste optreden, komt alsnog het bericht dat Avicii/Tim is overleden. Vermoedelijk door zelfmoord. Ik zeg vermoedelijk omdat er drank en drugs in het spel zou zijn geweest. Was het een bewuste keuze van hem, of was het een verkeerde combinatie van middelen, een verkeerde hoeveelheid? Of was hij er echt klaar mee?
Had hij nu de rust gevonden die hij wilde hebben maar kon hij er niet mee omgaan? Wist hij niet meer om te gaan met zijn depressie en angstaanvallen?

En al vanaf de eerste seconde van zijn documentaire dacht ik: waarom is dit gemaakt?
Ja, om te laten zien hoe het allemaal echt gegaan is maar zo'n documentaire wordt vaak gemaakt en uitgebracht wanneer iemand overlijdt. Het zorgt voor veel vragen, gespreksstof ook, want ik weet maar al te goed hoe het voelt om midden in een depressie te zitten en last te hebben van paniekaanvallen. En mijn man weet maar al te goed hoe het voelt, om dag in, dag uit naar een plek te gaan waar je je niet goed voelt. Een plek waar je niet gezien wordt, waar je niet gewaardeerd wordt om wie je bent, waar het alleen maar gaat om cijfers en geld, niet om wie jij als persoon bent. En ondanks dat ik er goed uitgekomen ben en er nu dan niet meer midden in zit, weet ik nog al te goed hoe ik mij toen voelde. Alleen, niet gehoord, bang en wanhopig. Paniekaanvallen zijn er nog steeds en ik denk ook dat ik die bij stressvolle periodes altijd zal houden. En ondanks dat mijn man zich na 16 jaar eindelijk vrij voelt door een andere baan, snapten wij samen op de bank even heel goed hoe Avicii zich moest voelen. Een klein gedeelte dan. Ik had voor hem zo gehoopt dat hij zijn rust zou vinden, dat hij er ook uit zou komen nu hij eindelijk voor zichzelf had gekozen.

En wie weet, heeft hij die rust nu juist wel gevonden. Ik hoop het voor hem!
Het enige wat ik weet, is dat wij zijn muziek blijven draaien en dat de nummers nu een hele andere betekenis hebben gekregen. Dat ieder liedje nu verbonden is aan een stukje documentaire, aan een stukje verhaal, gevoel en gedachten.

Avicii, Tim, je was een ster! En nu ben je een ster aan de hemel, schitter jij daar maar verder, want zoals je jezelf hebt laten zien in je documentaire, was je een schitterend persoon. Je muziek wordt niet vergeten, jij als persoon wordt niet vergeten en ik hoop heel, héél erg hard, dat een ieder die in jouw situatie staat of ooit belandt, wel eerder voor zichzelf durft te kiezen.

En, oh my, wat begrijp ik onderstaande tekst opeens goed.. Rust zacht!

Feeling my way through the darkness
Guided by a beating heart
I can't tell where the journey will end
But I know where to start
They tell me I'm too young to understand
They say I'm caught up in a dream
Well life will pass me by if I don't open up my eyes
Well that's fine by me
So wake me up when it's all over
When I'm wiser and I'm older
All this time I was finding myself
And I didn't know I was lost






*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je