{{ message.message }}
{{ button.text }}

Nieuw academisch ziekenhuis (traject)

De specialist in het academisch ziekenhuis maakt zich wel degelijk zorgen. Zeker gezien zijn medische achtergrond.

Afbeelding blog 'Nieuw academisch ziekenhuis (traject)' Achtergrond blur afbeelding
Twee weken geleden. De opmerking van de nieuwe huisarts: "Ik vind dat uw zoontje een puntig voorhoofd heeft. Dat is niet erg, dat kan zelfs heel goed met een operatie verholpen worden".  Na een nacht piekeren, heb ik toch onze kinderarts maar gebeld. Die zit tenslotte nog net niet onder mijn sneltoets. Ik ben moeder van een zoontje van 2,5 en in augustus hopen we onze 2e spruit te verwelkomen. Het vertrouwen in het consultatiebureau, de (oude) huisarts en andere zorgverleners in die categorie ben ik al geruime tijd volledig kwijt. De kinderarts is mijn redding. Alles kan ik vragen en alles wordt gehoord. De kinderarts vond het begrijpelijk dat ik geschrokken was. Toen junior 1 jaar was heeft mijn man het weleens aangekaart en de kinderarts gaf aan dat het hen ook wel was opgevallen, maar dat het al zoveel minder was dan met 6 maanden, dus dat het niets was om ons zorgen over te maken. Nog verward, en eigenlijk ook niet gerustgesteld stelde de kinderarts nu voor om foto's van zijn hoofdje door te sturen naar een specialist in het academisch ziekenhuis. Dan zouden we voortaan tegen alle zorgverleners een 'weerwoord' hebben. Afgelopen week werd ik teruggebeld. De specialist in het academisch ziekenhuis maakt zich wel degelijk zorgen. Zeker gezien zijn medische achtergrond. Er is een kans dat zijn eeuwige verkoudheid, exceem, ontwikkelingsachterstand etc. daar zelfs mee samenhangen. Ik kreeg zelfs een soort excuses, omdat ze wellicht te veel gekeken hebben naar de losse 'problemen'. Ze hadden het misschien allemaal samen moeten zien als 1 geheel. En hier zit ik dan. Te wachten op een stom telefoontje van zo'n verschrikkelijk groot academisch ziekenhuis. Ik heb elke scenario al voorbij zien komen in mijn hoofd. Ik pieker mij suf en huil emmers vol (en nee, dat komt niet door de hormonen). Zoveel (stomme) vragen die niemand kan beantwoorden. Mijn man heeft het over aanklagen en ik zie de dokters al in mijn zoontje zijn hoofd snijden. Operaties die ze normaal uitvoeren als een kind 9 tot 12 maanden is. Zoals het nu is, hebben mijn man en ik altijd gelijk gehad. Maar niemand die ons hoorde. Bij junior 2 zal het anders gaan. We zijn wijzer geworden. Maar ja, welke zorgeverlener kan ik voortaan nog vertrouwen?  
👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je