{{ message.message }}
{{ button.text }}

Niets is wat het lijkt.

een miskraam? Maar dat kan niet, ik voel mezelf nog zwanger. 'Bloedverlies betekent in 9/10 gevallen een miskraam' zei mijn verloskundige.

Afbeelding blog 'Niets is wat het lijkt.'

September 2015

Na een voorspoedige eerste zwangerschap, zonder complicaties en een perfecte bevalling, wisten mn vriend en ik het zeker. We wilden gaan proberen om een tweede kindje te krijgen, na veel lange gesprekken kwamen we er wel achter dat die wens voor mij groter was dan voor mijn vriend. Ondanks dat wilde hij het toch ook graag proberen en zouden we ervoor gaan! Zo blij als ik was liet ik 1 oktober mn spiraal verwijderen en dat ging eigenlijk allemaal prima.

Na 4 weken voelde ik me al 'anders' en had ik 6 testen gehaald bij de action. Hoewel het streepje nog niet super duidelijk was, was het wel zeker dat ik nu al (zo snel) zwanger was. Zo blij en trots, maar voor mij stiekem nog steeds een raadsel aangezien de huisarts had gezegd dat het wel een tijdje zou duren vanwege de hormonen. Wel merkte ik al vrij snel dat deze zwangerschap een stuk minder prettig zou zijn, ik voelde me constant, de hele dag ziek. Overgeven, niks kunnen eten, ligt in mn hoofd en ga zo maar door. Voor mij was het wel duidelijk, dit zou toch echt een meisje worden! (Mijn moeder was tijdens de hele zwangerschap ziek toen ze zwanger was van mij, en bij mijn broertje had ze nergens last van)

Rond begin november kreeg ik ineens een heftige bloeding. Ik had mn eerste controle nog niet eens gehad bij de verloskundige. Ik zat rustig aan tafel te eten met mn zoon en mn vriend en ineens liep het er zo uit, maar ik wist en voelde dat dit geen miskraam was. De verloskundige, die ik dus nog niet had gezien of gesproken, wist dit wel zeker en wenste me alleen sterkte en vond het heel vervelend voor mij. Ik was het daar totaal niet mee eens, ik voelde me nog zwanger en wist zeker dat ik mijn baby'tje nog bij me droeg. De verloskundige wilde het niet voor de zekerheid controleren en ik moest maar afwachten.

Zelf hou ik totaal niet van onzekerheid dus ik moest en zou een echo hebben. Na lang doorzeuren zaten we de volgende ochtend zaten we in het ziekenhuis voor een echo.

Na lang wachten en heel veel stress kwam het hoge woord eruit. Het hartje klopte, de vrucht zag er heel erg goed uit, alleen had ik een inwendig hematoom, ook wel in de volksmond een blauwe plek die was gaan bloeden. Ik moest het rustig aan doen en bij meer bloedverlies contact opnemen... ik had dus toch gelijk, toch wachtte ik de eerste intake bij de verloskundige af. De assistent aan de telefoon was gelijk al bevooroordeeld omdat ik 20 ben. De eerste afspraak was nogal raar, de assistent deed alle medische controles en ik ging bij de verloskundige alleen naar binnen voor een kennismakingsgesprek. Waar ik direct ook hoorde dat ik vanwege mijn leeftijd een drugstest moest doen om dingen uit te sluiten. Toen ik dit vertelde aan mijn moeder en schoonmoeder keken ze me met grote ogen aan, zijn ze helemaal gek geworden? Mijn schoonmoeder raadde mij toen direct aan om over te stappen naar een andere verloskundige, dan maar 10 minuutjes langer fietsen, maar dit vind ik echt niet normaal. 

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je