{{ message.message }}
{{ button.text }}

Niet met vreemden mee gaan...

We hebben het allemaal van onze ouders gehoord vroeger: "Niet met enge mensen mee gaan". Maar wanneer en hoe uitgebreid bespreek je dit?

Afbeelding blog 'Niet met vreemden mee gaan...'

Onze kleine grote man van 4,5 heeft tot voor kort weinig behoefte gehad aan op straat buiten spelen. En moet zeggen, ik vond het zelf ook best een drempel. Ik was internet al aan het afstruinen op zoek naar een struikpak om zo achter hem aan de buurt door te hobbelen. Van buren kreeg ik al eens opmerkingen over waarom hij toch nog altijd niet buiten speelde, dat zou zo leuk zijn. Steeds meer leek het alsof ieder kind al buiten speelde van zijn leeftijd, behalve hij zelf. We boden het aan, probeerden het te stimuleren, maar hij zag het zelf niet zitten. Hij speelde liever in de tuin. Of met ons er bij in een speeltuintje. Ja prima, dan was hij er ook gewoon nog niet aan toe. Tot een paar weken geleden. Hij wilde met zijn fiets op pad. Oké vent, ga maar. Ik had bepaalde grenzen afgesproken met hem, tot waar hij mocht. En gelukkig, Max kennende, houdt hij zich daar ook netjes aan. Zelfs als andere kindjes in de straat verder mogen. En dat gaat goed. Hij vindt het leuk, wij zijn er relaxter onder dan ik vooraf dacht. Af en toe zie je hem door het raam voorbij crossen op zijn fiets. De ene keer alleen, de andere keer met de buurkindjes achter hem aan. Heerljk. 

Maar...je hebt ze niet iedere seconde meer in je zicht. Als je daar een beetje langer bij stil staat is het best een eng idee. Want om de hoek van de straat kan ook een busje parkeren, waar hij zo ingetrokken wordt. Bah, ik krijg er al de bibbers van als ik het typ. Maar dat kan ook gebeuren met een kind van 7, of 10, of 17. Oftewel, je kunt ze niet eeuwig onder je vleugels en in je zicht houden. Toch, je wilt ze wel leren bepaalde veiligheidsprotocollen in acht te houden. En dat komt al gauw neer op een stukje van hun onbevangen openheid naar de wereld toe af te breken. Jammer, want dat is juist zo mooi. Maar ook nodig. 

Zo bleek wel weer uit een mailtje dat wij vanuit Max' school ontvingen. Over kinderen die van voetbal naar huis fietsen. Zij werden op een verdachte en dreigende manier gevolgd door een wit busje. De kinderen hebben het busje kunnen afschudden maar er is wel melding gemaakt bij de politie. De school vroeg om extra alertheid voor dergelijke zaken. 

En dan besef je dat je je praatje over 'vreemde mensen' toch wat moet aanscherpen. Maar hoe ver ga je er in? Je wilt je kind niet panisch maken, bang maken om buiten te spelen. Plus, niet ieder busje is slecht. Maar het idee van vreemden, van boeven kan wel wat realistischer gemaakt worden. Immers, boeven, mensen met slechte intenties, hebben niet altijd een eng, boos gezicht met een litteken over de wang en een zwart-wit streepjespak aan. Het kan een aardig uitziende meneer of mevrouw zijn, die op vriendelijke toon tegen je praat. Oftewel, niet met vreemden praten. Niets van vreemden aannemen. Nooit met vreemden mee gaan. Zelfs niet als ze een schattige puppy bij zich hebben, of je een lekker ijsje beloven. Of zelfs een nieuwe fiets. Ook al kennen ze je naam. Die hadden ze van je rugzak af kunnen lezen of kunnen horen tijdens het buiten spelen. Ook al stellen ze zichzelf voor. Ook al is het een lief oud oma'tje. 

Zoonlief weet al dat hij nooit, NOOIT de deur open mag maken voor iemand die hij niet kent. Alleen papa en mama, opa en oma, vriendjes en dat was het wel zo'n beetje. Zelfs als iemand met een pakje voor de deur staat en daarmee een postbezorger lijkt, dan niet open doen. Dan komen wij wel open doen. En zo ook met buiten spelen. En dat is best een kwetsbaar iets. Ik hoop dat we nu de juiste middenweg hebben gevonden in ons gesprek met hem er over. Niet op te heftige toon, maar met vragen stellen aan hem over hoe slechte mensen er uit kunnen zien, dat waar nodig wat bijsturen. Uitleggen dat mensen je naam kunnen kennen maar je dan nog steeds niet echt hoeven te kennen. Uitleggen dat als je iets of iemand niet vertrouwt, je hard weg rent of fietst. Zo snel mogelijk naar huis, of bij een van de buren aanbellen (als die dichterbij zijn). Even stoer zegt hij dan tussendoor 'nou als ik een boef zie, dan sla ik hem zo op zijn hoofd, bam!'. Ja schat, erg stoer gedacht, maar dat laten we lekker aan de politie over. Als je iets of iemand niet vertrouwt, weg wezen. Om hulp roepen. En mensen die je niet kent: gewoon niet mee praten. 

Hij lijkt het prima te snappen, zonder teveel lading. We zullen het af en toe nog eens aanstippen. En dan hopen dat er gewoon geen engerds in zijn buurt komen ooit. Pff, het idee. Je hoort soms van die enge verhalen. Dat lijkt dan ver weg, maar die dingen gebeuren ook gewoon in een normale straat ergens, met een normaal kind van een normale ouder. Bah, akelig. Hem voor altijd binnen houden kan niet. Maar vrij strakke grenzen aanhouden van zijn buitenspeelgebied (dan maar te voorzichtig, better safe than sorry), hem extra op laten letten op verkeer, hem uitleggen wat hij moet doen bij een calamiteit, hem extra voorzichtig laten zijn rondom vreemden en zelf regelmatig uit het raam kijken of een kijkje komen nemen als hij wat langer uit zicht is, appen met ouders in de buurt ('jouw kind speelt nu bij ons'), dat is ongeveer wel het scala aan opties. En dan maar vertrouwen hebben in de mensheid (hmpf). Terwijl ik dit typ, trekt zoonlief zijn jas aan en doet netjes zijn rits dicht (want 'het is nog wat frisjes hè mama', kijk, hij denkt zelfs al na over de temperatuur). Hij gaat buiten spelen. Veel plezier lieverd, geniet er lekker zorgeloos van. Ondertussen houd mama wel mee een oogje in het zeil. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je