{{ message.message }}
{{ button.text }}

Niet de zedenpolitie, maar wel deel III

Nee, dit keer geen zedenpolitie, maar in de ogen van velen wel weer een nieuw "slachtoffer". Volgens mij is er iemand op oorlogspad...

Afbeelding blog 'Niet de zedenpolitie, maar wel deel III' Achtergrond blur afbeelding

DING-DONG! De bel gaat. "Wil jij even de deur voor me open doen?" vraagt Johanna. Ik sta op en loop naar de voordeur. Door de ruit zie ik het gelaat van een vrouw met donkere krullen. Ik open de deur. "Hoi, uhm.... Woont Johanna hier niet?" Het is Nikkie, een buurvrouw van een paar huizen verderop. Ze kijkt een beetje geschrokken. "Jawel hoor," antwoord ik met een vriendelijke lach. "Ze vroeg me of ik de deur open wilde doen omdat ze zo moeilijk op kan staan." "Oh, Okee." Ze klinkt duidelijk opgelucht wanneer ik haar dat vertel. "Is ze nog pakketzegels aan het sparen?" Ik kijk haar vragend aan en trek mijn schouders op met een blik van "ik-zal-het-even vragen-lees-roepen." En zo geschiedde. "Johanna! Spaar je nog zegels?" roep ik door de gang. "Wie is daar dan?" krijg ik terug gekaatst. Ik antwoord niet, want ik wist haar naam op dat moment nog niet. Even later hoor ik Johanna ook al in de benen komen. 

Opeens verdwijnt mijn aandacht naar een ander geluid. Ik kijk Nikkie aan. Ze zegt duidelijk iets, maar dat is niet wat ik hoor. Ik krijg niet eens mee wat ze zegt. Ik luister verder en hoor ineens "Mongool!" "Wat nou mongool! Kijk toch naar jezelf man! Jij.... blablabla!" Ik weet niet wat er allemaal gezegd werd. "Wat hoor ik toch?" vraag ik Nikkie. "Och, twee huizen verderop is al even een dikke ruzie aan de gang." Wacht even.... reken reken reken, even snel mijn geheugen door graven, want wie woont er twee huizen hier vandaan? En dan ineens dringt het door. Daar woont Janien. Dus die hoor ik zo schreeuwen! En die andere stem.... dat is mijn schoonzusje! Ik stuif Nikkie voorbij en kijk rechts van me. Ja hoor! Een woordenwisseling van heb ik jou daar. Janien is een moedertje die in hetzelfde groepje zit, lees-roddelgroepje van de buurt, als mijn schone zuster. Wat is daar dan aan de hand? Ik luister aandachtig, maar krijg het niet helemaal mee. Het duurt maar even en Johanna staat achter mij. "Mooi!" hoor ik haar zeggen. "Laat dat schoonzusje van je maar eens flink op de bek gaan. Ze moet nog wat meer ruzie maken hier in de buurt!" Ik kijk haar vragend aan "Jah, wat is ze nou aan het doen dan? Ruzie maken in haar eigen groepje?" 

Johanna heeft na het hele gebeuren met onze jongste alles behalve het beste voor met mijn schoonzusje of met de moeder van Pieter. Johanna is een ontzettend lieve en wijze oude vrouw. Mijn kinderen noemen haar altijd "Oma met de scootmobiel." Kom je aan haar geliefden, dan is ze op zijn zachts gezegd "not amused." Ze is niet een vrouw die snel heel kwaad spreekt over iemand, tenzij je oprecht wat verkeerd doet in haar ogen. En jah... dan kun je het behoorlijk bij haar verprutsen.

We krijgen de ruzie geen van allen helemaal mee. We lijken wel een stel ramptoeristen zoals we daar op de dam staan te loeren over de auto van de buurvrouw. Janien is niet te zien. We horen alleen haar stem vanuit de voordeur komen. Ik vang nog iets op over een verhaal van haar oudste en iets met propjes in de ogen schieten. Ondertussen zie ik mijn schoonzuster steeds verder achteruit lopen, de dam af. Ze lijkt iets in haar hand vast te houden. Wanneer ze op de straat staat zie ik het. Het is de fiets van Anne, haar oudste. En wie zie ik nog meer de dam af komen? Juist... Anne... "Dus ze heeft het weer gepresteerd om haar kind in een conflict te betrekken!" is het eerste wat ik denk. Ik hoor nog een paar lelijke scheldwoorden de voordeur uitdenderen die mijn schoonzusje naarstig probeert tegen te houden door te roepen. "Jij bent echt niet goed wijs!" Ik hoor nog wat gemoster bij Janien vandaan komen en dan gooit ze de deur met een klap dicht. Mijn schoonzusje loopt met Anne naar huis. Het stuur van de fiets houd ze in de rechterhand en zo druipen de twee af. We kijken elkaar verbaast aan. "Dit gaat nog een staartje krijgen," wuift Johanna met haar hand door de lucht. We draaien ons om en lopen naar binnen. Nikkie vertrekt naar haar eigen huis.

Johanna en ik kletsen weer wat af. Dat is iets wat we heel goed kunnen. Plots gaat de bel weer. "Dat zal Leonie van hiernaast zijn," zegt Johanna. "Ze komt de pleisters op mijn rug vervangen." Inderdaad, het is Leonie. Zij woont tussen Johanna en Janien in. Ze is ontzettend lief. Ze kent iedereen in de buurt en maakt vaak met iedereen een praatje. Als iemand geen blad voor de mond neemt is zij het wel. We krijgen het over de ruzie die deze middag plaats vond. Blijkbaar had Leonie daar niets van mee gekregen. "Oh ik bel Janien vandaag of morgen wel even op. Dan verteld ze het me vast wel. Ik laat het jullie nog wel weten." Dan vertrekt ze naar huis. Ik sta ook op en bedank Johanna voor de gezellige middag. "Als je wat hoort dan laat je het me weten hè?" druk ik haar nog op het hart. "Komt goed meis. Andersom ook hè?" vraagt ze op haar beurt aan mij. Ik knik ja en vertrek dan ook naar huis.

De volgende dag zit ik aan de eetkamertafel met mijn man wanneer de bel gaat. Johanna stuift naar binnen wanneer mijn man de deur heeft geopend. "Ik weet wat er is gebeurd! Ik heb Janien kort gesproken en een verhaal gehoord van Leonie!" roept ze ons toe. Ze neemt plaats op een stoel en begint. "Dat schoonzusje van jullie is knettergek! De politie is gister bij Janien aan de deur geweest. Mag jij raden wat jou schoonzusje heeft gedaan. Eef! Ze is een nieuw slachtoffer aan het maken!"

"Wat!?"


Benieuwd hoe dit verhaal afloopt? Klik dan hier om naar het vervolg blog te gaan.

Lees ook mijn blogs over de zedenpolitie voor een het complete verhaal.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je