{{ message.message }}
{{ button.text }}

Na keiharde regen, komt er eindelijk zonneschijn! deel3

Hoe kun je genieten van je zwangerschap, na een miskraam en EUG? gelukkig hulp, de POP Poli.

Afbeelding blog 'Na keiharde regen, komt er eindelijk zonneschijn! deel3'

Weer zwanger....... Direct sloeg de paniek toe. Zal ik het weer kwijtraken? Eerst de gynaecoloog bellen. Ik kreeg nu een echo met 6 weken. Eindelijk was het 7 juli. Mijn hart zat in mijn keel. Hij hield ons ook niet langer in spanning en riep vrolijk "we hebben een hartslag". De eerste horde was genomen. Ik nam mezelf voor als ik die 12 weken maar door ben, dan kan ik het los laten en er echt van genieten. Elke 2 weken kregen we een echo t/m 14 weken. Alles was nog steeds goed en we konden weer terug naar de verloskundige praktijk. Daar hebben we afgesproken om ook elke 2 weken op controle te komen. Dan konden we een hartslag luisteren en zou ik langzaam aan kunnen genieten van mijn zwangerschap!

Alleen het genieten kwam maar niet.... Dan komt het vast na de 20weken echo. Als dan alles goed is, heb je geen reden meer om niet te genieten. Vanaf week 19 begon ik haar te voelen in de buik. Dit vond ik natuurlijk heel fijn. Bij de 20 weken echo was alles goed. Wat was ik opgelucht. Die dag heb ik met een grote grijns rond gelopen. De dag erna was dit gevoel helemaal weg en in de weken erna kwam de angst weer terug. Ik durfde me niet te hechten aan het kindje. Ik was zo bang dat mijn lichaam nog wat voor me in petto had. En als ik het nu kwijt zou raken, zou ik daar ooit nog bovenop komen? Marc en ik hadden afgesproken dat dit de laatste keer was. Als het nu niet goed zou gaan, wilde ik het niet meer proberen. We hebben zelfs besproken wat we dan zouden doen. Draagmoeder?  Adoptie? Ik kreeg huilbuien en sloot me af van mensen die alleen maar tegen me konden zeggen dat ik moest genieten! Net of ik een knopje had om de angst uit te zetten. Geloof me als ik die had gevonden, had ik hem direct ingedrukt. De verloskundige merkte mijn angst op en wilde ons zoveel mogelijk hierin begeleiden. Ze kwam ermee om me aan te melden bij de POP Poli ( Psychiatrie – Obstetrie– Pediatrie ). Ik had hier nog nooit van gehoord.

Ik zou een gesprek krijgen met de gynaecoloog, verpleegkundige van GG-net en psychiater, dit om te bepalen welke behandelplan voor mij het beste was.

Met de gynaecoloog afgesproken om in ieder geval de bevalling in te gaan leiden met een ruggenprik. Dit om onnodige spanning te voorkomen. Ze kunnen hierdoor ook moeder en kind goed in te gaten houden en omdat ik het vertrouwen in mijn lichaam helemaal kwijt was, vond ik dit een heel fijn gevoel. Als er dan wat aan de hand is, lig ik direct op de goede plek en kunnen ze ook meteen handelen.

Daarna kreeg ik een gesprek met psychiater en verpleegkundige. De psychiater vertelde dat ik eigenlijk een hele sterke vrouw ben, maar dat ik gewoon in een korte periode iets teveel op me bordje heb gehad. Hij had alle vertrouwen in mij als moeder. Zei zelfs als jij je kleine maar in je armen hebt, dan is alles goed.

Met de verpleegkundige afgesproken om de 2/3 weken er heen te gaan. Zij heeft er voor gezorgd dat we een extra echo kregen voor geslachtsbepaling, dit om toch de hechting te krijgen met het kindje. Ook zijn we stap voor stap beginnen te praten over de bevalling. ik ben met haar naar de verloskamers geweest om te wennen aan het idee. Ze heeft me elk kastje, slangetje uitgelegd waar ze voor bedoeld waren. Bij de echo kregen we te horen dat we een meisje krijgen. Door alle gesprekken en hulp begon ik langzaam aan te praten tegen mijn buik. Als we alleen thuis waren noemde ik haar naam. Dit voelde al een stuk beter.

De babykamer was af. in mijn verlof zorgde ik ervoor dat alles helemaal af was. Ze mocht van mij komen. In de 36e week van de zwangerschap begon ik me pas echt te ontspannen. Het kindje is klaar. Alles zit erop en aan. Het mag komen. Ik was er klaar voor.

10 februari, 37 weken en 5 dagen zwanger. We gingen naar het ziekenhuis voor een gesprek over de inleiding. We kregen eerst nog even de standaard controles. Mijn bloeddruk was ineens te hoog en er zaten eiwitten in de urine. Ik moest maar even bloedprikken en mocht s' middags om 15.00 even bellen voor de uitslag. We hadden afgesproken om vrijdag 19 februari te gaan inleiden, maar als de bloedwaardes niet goed waren, zouden we beginnen met plan b.

Om 15.00 belde we met spanning op! We mochten ons melden in het ziekenhuis, ik zou worden opgenomen. Die avond was alles nog een beetje onduidelijk. Donderdagochtend werd ik wakker gemaakt met het bericht dat ik vandaag zou worden ingeleid. Ik bleek al 2cm ontsluiting te hebben. Ze konden direct mijn vliezen breken. Daarna door voor de ruggenprik en vanaf 10.00 lag ik aan de weeën opwekkers. Om 16.45 had ik 5cm en om 18.45 al 9 cm. De ruggenprik werd uitgezet. Vanaf 20.00 had ik hevige weeën en om 20.30 mocht ik gaan persen. Na een bevalling van 11 uur en 4 min, met maar 34 min persweeën, werd op 11 februari om 21:04 onze mooie dochter Sophie geboren. 2950 gram en 52 cm. Ze werd op mijn buik gelegd en alles was goed. Dit was mijn meisje. Weg waren de angst en zorgen. Mijn lichaam heeft het gedaan!!

Nu bijna 2 weken later ben ik nog steeds zorgeloos en blij. Ik leef nu op de roze wolk die ik tijdens de zwangerschap niet heb gehad, maar het was het waard! Ik ben nu zo'n verliefde moeder.

De hulp die ik heb gekregen vanuit de verloskundige en POP poli hebben me ontzettend geholpen.

Nu is het tijd om alleen maar te genieten van ons gezinnetje!! Hieronder een foto van onze mooie Sophie.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je