{{ message.message }}
{{ button.text }}

Moederschap maakt blind. En doof.

Elke moeder vind haar het kind het mooist, meest bijzonder en uniek. Zoals het hoort. Maar soms sla ik door in de liefde voor mijn kinderen.

Afbeelding blog 'Moederschap maakt blind. En doof.'

Ik beken. Ik vond mijn beide dochters niet de mooiste baby's. Wel vond ik ze heel lief en schattig. En ze waren rustig. Dat was een hele prettige bijkomstigheid. Als mijn pad dan eens een keer kruist met een minder mooie baby vraag ik mij serieus af of de bijbehorende moeder haar baby echt mooi vind of dit alleen maar zegt omdat het zo hoort?

Iris is nu ruim 7 maanden en ik vind dat ze best mooi aan het opdrogen is. Ze lacht de hele dag en dat heeft de afgelopen maanden een hoop goed gemaakt. Ik ben echt verliefd op dat kleine wezentje en ben benieuwd tot wie en wat ze opgroeit. Ze is Sara 2.0 qua relaxtheid. En dat is fijn. Heel fijn. Sara is nu 2,5 en met grote regelmaat een echte peuter. Ook Sara was niet de mooiste baby ter wereld maar ik vind haar inmiddels het meest prachtige meisje dat er rondloopt. Mocht iemand die mening niet delen; ik hoor 'm graag!

In het kader van liefde maakt blind vind ik uiteraard ook dat het heel duidelijk is wat Sara tekent; van een poesje tot een huis tot een cirkel. Allemaal vind ik het even prachtig. Vol trots duw ik tekening nummer zoveel onder Jurres neus die regelmatig moet vragen wat het is. Vaak roep ik ongeduldig dat je dat toch wel ziet? Dat hoef je toch niet te vragen?

Goed. Moederliefde maakt blind. Afgelopen donderdag ben ik erachter gekomen dat moederliefde ook doof maakt. Ik was een middagje bij mijn zus en alle kinderen waren harmonieus aan het spelen. De jongste van mijn zus had ineens Sara ontdekt (en andersom) en samen hadden ze de grootste lol op de trampoline. Zo konden mijn zus en ik relaxed aan de koffie en bespraken een gezamenlijke hobby; schrijven. Na een poosje had Sara het schoolbord ontdekt en ging heel erg lief in haar eentje spelen. Daarbij zong ze een liedje; "Jongens, meisjes aan de kant daar komt papa olifant, enz.". Ik hoorde dat ze de tekst goed kende en de woorden echt heel goed uitsprak. Ik begon te glimmen en vol trots zei ik tegen mijn zus: "Hoor je dat? Zo goed als ze het liedje zingt? Wauw, echt gaaf!" Mijn zus gierde het uit toen ze mijn gezicht zag en zei eerlijk dat ze alleen aan de melodie enigszins kon horen wat Sara aan het zingen was. Ik keek haar aan met grote ogen en zei: "Ja, maar je hoort toch dat ze het heel duidelijk zingt??" Hmmm... Nee dus. 

Daaruit blijkt dus dat moederliefde ook doof maakt. Ik versta bijna altijd wat Sara zegt, welke woorden ze waarvoor gebruikt. De liedjes die ze zingt zijn kraakhelder en het tellen of noemen van kleuren gaat haar bijzonder goed af. Niet dat ze het verschil kent tussen mintgroen en donkergroen, maar ik vind het heel knap! Maar net als bij de tekeningen heeft Jurre regelmatig een groot vraagteken boven zijn hoofd zweven. Vaak zegt hij maar wat als antwoord terwijl ik dan duidelijk heb gehoord wat Sara heeft gezegd. Ik dartel er dan irritant omheen en help Jurre waar nodig door te roepen wat Sara heeft gezegd of wat ze bedoelde. Puntje voor mij om aan te werken; minder aanwezig zijn bij de momentjes tussen vader en dochter. 

Ik ben blind en doof omdat ik altijd thuis ben. Elke zucht en scheet maak ik mee en ik heb aan een half woord genoeg. Ik ken alle huiltjes van Iris, weet precies wat en wanneer ze nodig heeft. Halve woorden heeft Sara meer dan genoeg in haar vocabulaire en bij haar weet ik precies wat ze bedoeld met 'ziek', 'luid' en 'ses'. Ik neem aan dat ik hiervan de betekenissen er niet bij hoef te vermelden? Dat weet toch iedereen?

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je