{{ message.message }}
{{ button.text }}

Moeders tegen moeders

Laat jij je kind huilen? Nou sorry, dat vind ik echt niet normaal. Jij geeft geen borstvoeding? Ga je schamen.

Afbeelding blog 'Moeders tegen moeders'

Krijgt jouw kleine lieveling wel eens een tik op de vingers? Het is dat ik je niet ken, anders had ik de kinderbescherming gebeld. Loopt hij nog niet? Hij is al ruim een jaar!

Als nieuwbakken moeder krijg je hoe dan ook commentaar. Van het consultatiebureau, van opa’s en oma’s, van vreemden. Het meeste commentaar krijg je echter van andere moeders. Degenen die je het best zouden moeten begrijpen, zeggen vaak de meest onbegrijpelijke dingen. Althans, dat vind ik.

Ik begeef me zo af en toe op wat fora over het moederschap en alles wat daarmee samenhangt. Voornamelijk om nuttige informatie te lezen. Helaas bevind ik me er tegenwoordig vooral om me te verbazen over de hardheid van moeders onder elkaar, tegen elkaar. Als er tips gevraagd worden, mondt het al gauw uit in een discussie over wat wel goed is en niet goed is. Ook als er geen tips gevraagd worden, komt er negen van de tien keer commentaar. En dat ontaardt dan ook weer vaak in een eindeloze discussie over zogenaamd goed moederschap.

Op één of andere manier vinden moeders het blijkbaar nodig continu aan anderen te laten weten dat hun manier van moederschap de enige juiste is. Het valt me op dat vooral de ‘natuurlijke ouders’ hier een handje van hebben. Het zijn ongetwijfeld niet alleen de aanhangers van het natuurlijk ouderschap die zich hier schuldig aan maken, maar van hen verbaast het me wel het meest. De ouders die er alles aan doen om de vertrouwensband met hun kind zo optimaal mogelijk te maken, lijken niet zo te malen om de vertrouwensband met andere moeders. Moeders met een afwijkende opvoedingsopvatting en de keuzes die zij daarin maken, worden op slinkse wijze gewezen op hun tekortkomingen.

Het gebeurt wel eens dat er rechtstreeks tegen iemand gezegd wordt dat haar manier niet goed is. Veel vaker wordt er echter een zogenaamd goed bedoelde, maar eigenlijk heel gemene, opmerking gemaakt over hoe zij het doen en hoe veilig, verantwoord, gezond, goed voor de hechting etc. etc. dat is. Voor mijn gevoel willen ze daar vooral mee aangeven dat ze het totaal niet eens zijn met de manier waarop andere moeders het aanpakken en dat hun manier de enige juiste is. Ik gaf ooit aan dat ik mijn zoon, van toen anderhalf, echt wel eens liet huilen. Als hij zijn zin niet krijgt en de behoefte voelt om daarom te huilen, laat hem maar even lekker huilen. Het commentaar dat ik op die opvoedkundige beslissing kreeg, was niet mals. Waarschijnlijk ‘had ik een paar stappen daarvoor al een verkeerde beslissing genomen, waardoor hij ging huilen en dat had dus voorkomen kunnen worden’. Dat klopt, ik nam een beslissing. Ik zei namelijk NEE tegen mijn zoon, een woord dat hij niet graag hoort (en wat hij overigens zelf wel erg graag zegt nu hij bijna twee is, maar dat terzijde).

Internet is hierin een gevaarlijk medium. Je kunt anoniem, vanachter je scherm, de eerste de beste reactie die in je opkomt, plaatsen. Je kent degene tegen wie je het schrijft vaak toch niet, dus is het lekker veilig. Het lijkt alsof het een soort gevoel van ongepaste bevrijding in mensen heeft losgemaakt om alles er maar uit te gooien, hoe kwetsend voor een ander ook. . Ik denk dat negen van de tien mensen in levenden lijve niet zo dapper zouden zijn. Ik zie tenminste weinig moeders elkaar in het openbaar aanspreken. Ze beperken het tot een afkeurende blik. Een afkeurende blik als ik mijn gillende zoon in de supermarkt over mijn schouder slinger om vervolgens geïrriteerd naar de kassa te stampen. Een afkeurende blik wanneer ik niet ingrijp als er ruzie ontstaat met een ander kind, maar geamuseerd toekijk hoe hij dit probleem nou weer op gaat lossen.

Ik begrijp het afbranden van andere moeders echt niet. Het lijkt wel of moeder zijn een wedstrijdje is en degene die het best een ander af kan zeiken en haar eigen opvoedmethode kan promoten ook de beste moeder zou zijn. De beste moeder vind ik echter de moeder die zelf ook doet wat ze haar kinderen als het goed is leert: anderen in hun waarde laten, elkaars verschillen onderkennen en accepteren, lief zijn voor elkaar en vooral; eerst nadenken voordat je je mening er totaal ongenuanceerd en kwetsend uitgooit. Moeder zijn is al heftig genoeg, dat weten we allemaal, dus laten we elkaar alsjeblieft wat meer steunen.

Of is dit vooral mijn eigen onzekerheid die spreekt? Vind ik mezelf niet goed genoeg als moeder en ben ik daardoor extra gevoelig voor commentaar van anderen?

Tags: #Kids & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je