{{ message.message }}
{{ button.text }}

Moedergevoel

Botbreuken hadden we met de jongens niet gehad, maar toen kwam onze dochter vorig jaar vlak voor de zomervakantie......

Afbeelding blog 'Moedergevoel'

Wij kennen periodes met onze jongens, dat we het gevoel hadden een abonnement te hebben op de EHBO. Jongens zijn nu eenmaal wilder en onbesuisder en dat liep bij ons wel eens wat minder af. Rodney die over de bank heen klimt, eraf valt en met zijn hoofdje op een blokje valt (moest geplakt worden), Robin die zijn vingers tussen een hele zware deur met dranger krijgt of een zondagsarmpje (elleboogje uit de kom) of door de kamer heen rent en met zijn hoofdje tegen de punt van een kast aan loopt, vlak naast zijn oogje, Rodney die zijn voet verbrand of kokend heet water over zich heen krijgt, dat soort dingen. En dat gebeurt dan ook standaard 's avonds of in het weekend, dus kom je altijd bij de eerste hulp terecht. Tenminste mijn man dan, ik had nog geen rijbewijs.

En waren het onze jongens niet, dan belde mijn vriendin wel, dat er weer wat met een van haar kindjes was. Ze was alleenstaande moeder zonder auto, dus dan vroeg ze mijn man mee. En dat gebeurde zo vaak, dat ze in het ziekenhuis niet meer wilden geloven dat de kinderen niet zijn kinderen waren.

En toen vorig jaar zomer........ Ik kom net uit een naburig gelegen dorp rijden om mijn dochter van school te halen, word ik gebeld door school. Of ik haar wilde ophalen. Ze had 's morgens haar ripstick meegenomen naar school en was daarmee gevallen en heel naar terecht gekomen. Of ik met haar naar de dokter toe wilde, want ze vertrouwde het niet. Ze maakte zich een beetje zorgen of het niet gebroken was, ze wilde haar armpje niet meer gebruiken.

Later hoorden we dat een vriendinnetje (en buurmeisje) van haar, haar had willen helpen. Ze had met het idee dat Arrenzina dan verder zou komen, haar een duwtje gegeven en toen was ze heeel hard gevallen.

Dan natuurlijk het gaspedaal iets verder intrappen en naar de kleine meid toe. Onderweg naar de huisarts gebeld om te vragen of we terecht konden en natuurlijk kon dat. Bij school aangekomen, zetten we Arrenzina in de auto en meteen naar de huisarts. Arrenzina was wat panniekerig en huilerig, ze had het woordje gebroken gehoord en was daar nogal van onder de indruk. Ik probeerde haar gerust te stellen en we gingen naar de huisarts.Een hele lieve huisarts hielp ons en keek naar het armpje. Ze boog en trok eraan en de kleine meid gaf geen krimp. Alleen ik kreeg een heel naar onderbuik gevoel, dat zei: houd op! en blijf eraf!. Maar goed, ze legde uit dat ze dacht dat het niet gebroken was en dat het de eerste twee dagen nog pijn zou doen, maar daarna moest het minder worden. Als ik het niet vertrouwde kon ik maandag terug komen. Ze deed er verband om en Arrenzina kreeg een mitella.

We vierden dat weekend haar verjaardag (het was dus ergens in mei), maar het hele weekend wilde ze niets met dat armpje doen en bleef ze het ondersteunen. Ze wilde het verband er ook om houden. En het hele weekend bleef ik met een rotgevoel lopen, het zat me niet lekker. Zondag vroeg ze zelfs wanneer ze naar de dokter mocht en was ze teleurgesteld dat ze de volgende dag pas mocht. Dan vraag ik je!!! Dan is er volgens mij echt iets aan de hand. Maar de dokter had maandag gezegd, dus daar hield ik me toch aan vast.

De volgende ochtend gingen we terug naar de huisarts. En weer was ze bezig met dat armpje en weer bekroop mij dat nare gevoel. Ze dacht dat het niet gebroken was, maar het klopte ook niet. Het kon wel eventueel een zogenaamd twijgbreukje zijn.

Dus wij door naar de eerste hulp voor foto's. Daar aangekomen bleek het ongelooflijk druk te zijn. Een van de rontgen apparaten was kapot. Tjonge, wat kunnen patienten dan lelijk en sjagrijnig doen zeg! En die zusters maar de benen onder hun lijf vandaan rennen!!!!!!! Maar Arrenzina was over de schrik van die vrijdag voor een eventuele breuk heen en we hadden het supergezellig met zijn tweetjes. Samen kletsen en lezen........ je zou bijna vergeten waarom we daar zaten hahaha. Toen we eindelijk aan de beurt waren werden we geholpen door een hele lieve meid. Die zou de foto's maken. Maar omdat Arrenzina zo vrolijk was, ze houdt er nu eenmaal van om in het middelpunt van de belangstelling te staan, merkte je aan haar dat ze niet het idee kreeg dat er wel eens een breuk(je) zou kunnen zitten. Ik stond naast het scherm toen de foto gemaakt werd en ik zag het meteen!!! Er zat echt overduidelijk, niet te missen, een scheur in het bot. Je zag de zuster gewoon verbaasd zijn!!!

Dat was natuurlijk direkt door naar de gips kamer. Daar mocht ze een kleur gips uitzoeken. Rood, wit of blauw. Ze kon niet kiezen en toen bedacht de broeder dat het ook alledrie kon. Dat werd dus rood wit blauw!!!!!!

Al met al hebben we, niet te geloven hihihi, een geweldig gezellige dag met zijn tweetjes gehad en kwam Arrenzina thuis met rood-wit-blauw gips.

In eerste instantie vond ze het gips geweldig. Ze kreeg van iedereen aandacht en iedereen wilde er natuurlijk op schrijven. Maar na een week was het niet zo leuk meer. Het zat toch wel in de weg en ze was bang met de zomervakantie niet te mogen zwemmen. En toen moest er na twee weken ook nog eens nieuw gips om!!! Maar ze mocht de kleur weer kiezen en dit keer werd het knaloranje. Gelukkig mocht hierna het gips eraf en mocht ze gewoon zwemmen met de zomervakantie!!!!!!!!!!

En o, wat heeft haar vriendinnetje zich schuldig gevoeld. Ze had echt het gevoel dat het haar schuld was en toen bleek het ook nog eens gebroken te zijn. En haar ouders en ik hebben haar echt proberen te vertellen dat het een ongelukje was, dat dit kon gebeuren en dat Arrenzina gewoon pech had gehad. Ze had immers Arrenzina alleen maar willen helpen en nooit de opzet gehad haar pijn te doen!!!! Omdat ik de indruk had dat er nog foto's gemaakt zouden worden als het gips eraf gehaald zou worden, heb ik haar toen meegenomen. Ik hoopte dat het voor haar dan ook afgesloten kon worden. En toen maakte ze geen foto's! Echt balen. Ik weet niet of ze het uiteindelijk naast zich neer heeft kunnen leggen, maar ze spelen gelukkig nog steeds met elkaar en ze durft hier ook nog steeds aan de deur te komen. Zelfs nu ze (dat buurmeisje/vriendinnetje) op een andere school zit.

Maar wat me het meest is bijgebleven, is dat mijn gevoel al zei dat het niet goed zat!!! Ze heeft een heel weekend onnodig doorgelopen. Ik had ook kunnen zeggen dat het me niet lekker zat en dat ik doorgestuurd wilde worden. Ik heb hier in ieder geval van geleerd dat ik echt naar mijn moedergevoel moet luisteren. Je moedergevoel klopt echt negen van de tien keer, je kent zelf je kind het beste!!!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je