{{ message.message }}
{{ button.text }}

Misschien was hij tóch nog niet toe aan school...

Kinderen veren snel op. 's Ochtends koorts kan 's avonds toch bergen energie betekenen. Maar Max en ik waren nu toch wat te voorbarig...

Afbeelding blog 'Misschien was hij tóch nog niet toe aan school...'

Er wordt wat afgesnotterd en gehoest in Nederland de afgelopen weken (maanden?). Vorige week was ik zelf aan de beurt met een belabberde griep. Bij zoonlief op school lijkt het wel een griep-estafette. Steeds talloze lege stoeltjes als ik hem afzette. Deze week was het estafette-stokje dan helaas ook aan hem doorgegeven. Maandag was het een ernstig twijfelgeval. Ik heb hem toch naar school gebracht, waarbij ik met de juf afsprak dat ze zeker moest bellen als het niet goed ging.

Angstvallig hield ik mijn GSM op mijn werk in de gaten. Geen telefoontje. Geen nieuws = goed nieuws? Toen ik wat later in de middag mijn schoonmoeder belde (waar hij door was opgehaald uit school), bleek het toch een zielig, zeer moe musje. Hij had wat filmpjes mogen kijken en was op een gegeven moment op de bank in slaap gevallen. Doodmoe was hij. Dinsdag bleef hij dan ook thuis, want dat werd niets. Hij voelde zich zo belabberd. Die nacht was hij nog wakker geworden van de hoofdpijn en de koorts. Dat was een flink gebroken nacht (ook voor mama....). Dus een ochtendje thuiswerken (vrij nemen is helaas écht onmogelijk met de mega-giga-drukte op mijn werk nu waarin ik zelfs avonden zit te werken) en de rest van de werkdag naar opa & oma. Daar was Max het totaal niet mee eens! Want hij is al echt een mama-knul, maar als hij zich niet lekker voelt, zit hij het liefst heel de dag aan mijn romp vastgeplakt. Tja, geef hem eens ongelijk, hij heeft comfi's nodig. Nu kunnen opa & oma dat ook prima geven, maar dat voelde hij toch even anders. Dus na een hartverscheurend, krijsend afscheid ging ik naar mijn werk. Met een knoop in mijn maag. Zo zielig...Die avond was het nog altijd dat kleine zielige tuttekontje. Dus het werd al gauw: dikke knuffels en extra kusjes, paracetamolletje, neusspray, proberen veel water te laten drinken en op tijd naar bed.

Woensdag was hij duidelijk nog niet in staat om überhaupt over school na te denken. Ons plan was om hem te laten slapen tot hij wakker werd. Sprong hij om kwart over 7 energiek zijn bed uit? Prima. Sliep hij door? Ook prima, dan had hij dat nodig. Om 6 uur werden we geroepen. Husband ging kijken, Max voelde zich rot. Uiteindelijk is hij weer terug in gestopt om nog wat te dutten. Maar om half 7 ging het alarm weer af. Verontwaardigd brulde hij dat hij zo toch niet kon slapen met die hoofdpijn en buikpijn? Ik snap het lieverd... Ik probeerde hem nog zover te krijgen om nog een klein dutje te doen, om wat sneller te herstellen. Nee no way, dat wilde hij écht niet. Nou bij uitzondering mocht hij dan nog even bij ons liggen (opsta-tijd was toch in zicht...). Hij ging meteen in slaaphouding liggen (op zijn buik, de befaamde sabbelvingers linkerpink en linker-ringvinger in zijn mond, Elmo onder zijn rechterarm geklemd). Ik wurmde mezelf er nog bij op een strookje van 10 cm bed wat er nog over bleef. Alles voor het kind. Na 10 minuten zei de kleine man dat hij écht nu naar beneden wilde. Hij had honger. Ik gaf al aan dat we dan inderdaad zo maar eens zouden opstaan. Voor ik me kon omdraaien, plofte hij zijn hoofdje al weer neer. Ik wachtte even af...en ja hoor. Binnen no time hoorde ik het zware ademen van een verkouden, slapende kleuter. Die was vertrokken. Ik bleef expres maar wat langer liggen, hij had het immers nodig. De kramp die aan het ontstaan was in mijn rechterarm moest ik maar even negeren. Op een gegeven moment was het écht tijd dat ik moest opstaan. Ik moest naar mijn werk en moest ook nog douchen. Zo voorzichtig als ik kon kroop ik er uit, vrijwel zeker dat deze doorgaans lichte slaper wakker zou worden. Nou niets hoor. Na het douchen kleedde ik me aan, Husband (die vrij was die dag) keek me vragend aan of hij er nou uit kon of niet. Tja...lastig. Uiteindelijk toch maar laten liggen terwijl wij naar beneden gingen, met de deur open en licht op de overloop aan. Na wat appjes op mijn werk richting het thuisfront over hoe het nou ging, kreeg ik om kwart voor 12 eindelijk een foto van een pips mensje met een boterhammetje in zijn knuistje. Max, die zeker weten níet meer kon slapen naar eigen zeggen, was om half 12 wakker geworden. Ja, die had het duidelijk nodig.

Toen ik die avond thuis kwam deed een zéér vrolijke meneer de deur open. Hij had volop praatjes. Eten deed hij nog niet veel, maar hij kon weer wat spelen en leek weer wat energie te hebben. Dat was een goed teken! De koorts was helemaal weg. Hij had zelfs weer zin om naar school te gaan.

Zogezegd zo gedaan. Ook deze ochtend leek hij kwiek. Wel wat moe, maar tja, was dat nou van het net op staan (dan is hij meestal wat slaperig nog) of van het ziek zijn nog? Tja, hij had zin in school en het leek goed te gaan. Dus we gingen er voor. Het zou toch maar één dagje zijn, want morgen heeft de school een studiedag. Uiteraard had ik met de juf afgesproken dat ze gerust mocht bellen. In de klas zelf was hij weer lekker gek aan het doen met zijn vriendjes. Dat zag er goed uit! Om 3 uur stond ik netjes op het schoolplein. Ik zag allemaal blije, drukke kindjes naar buiten komen. En toen kwam daar Max. Zo wit als een puntje jonge brie sjokte hij gapend naar buiten. En dat gapen hield non-stop aan. Gaap, gaap, gaperdegaap. Ik wist niet dat het fysiek mogelijk was zoveel achter elkaar te gapen. Dit kon in het Guinness Book of Records.

En de miepjes namen ook toe. De tas was te zwaar, zijn benen deden pijn, Molly (ons hondje wat ik mee had genomen om hem op te halen) liep expres tegen hem aan en zelfs zijn wenkbrauwen deden pijn en waren te zwaar. Okeeeej, dat wordt een middagje Netflix! Thuis heb ik hem maar even onwijs gepamperd. Mommy to the rescue! Schoenen uit, lekker met een dekentje op de bank, uiteraard Elmo er bij, filmpje er bij, paracetamolletje, tissues binnen handbereik, snoepje en vooral een beker drinken. Al gauw werd duidelijk dat hij dat zitten niet lang ging volhouden. Zijn ogen zakten af en toe wat dicht. Net toen ik hem zo ver kreeg om te gaan liggen, besefte hij dat hij toch een boterham wilde. Vooruit maar vent. Avondeten ging er waarschijnlijk toch niet in. dan had hij in ieder geval iets gegeten. De film moest toen op pauze, dat vond hij al teveel (dan voelt hij zich écht niet goed hoor). Daarna is hij gaan liggen en nog voor zijn hoofd goed en wel in het bankkussen was gezakt, hoorde ik hem al ronken. Diepe slaap. Een kanon had hem nog niet wakker kunnen krijgen. Waarom heb ik dat kind in vredesnaam naar school laten gaan vandaag..Hij leek zo fit weer en vrolijk. Toen Husband thuis kwam en naast hem zat, over zijn hoofdje aaiend en tegen hem pratend, sliep hij gewoon door. Pas na een uur had hij überhaupt door dat papa thuis was. We probeerden hem wakker te krijgen, anders zou hij vannacht niet in slaap kunnen komen wellicht. Nou, succes daarmee. Want wat we ook probeerden, hij wilde niet wakker worden, hij wilde per se liggen. Toen ik voorstelde hem maar naar bed te brengen (18.00 uur en hij lag al een uur te slapen toen...) vond hij dit geloof ik een uitstekend idee. Dus als slappe dweil om mijn nek heb ik hem naar boven gedragen en bij de wc neergezet. Hij zei immers dat hij misschien nog moest plassen. Maar voor ik de klep omhoog had gedaan was hij al op zijn kamer en lag op bed. Dit ging 'm niet worden. Dus ik heb hem omgekleed terwijl hij voor pampus lag. Gelukkig draagt hij nog een luierbroekje (dry nights) in de nacht, dus als hij nog had moeten plassen was het bij deze opgelost. Ik legde hem al goed en begon met instoppen. Toen kwamen er dikke tranen over zijn gloeiende koortswangetjes dat er écht nog een verhaaltje moest. Tuurlijk mop. Na 1 alinea stelde ik voor om morgen verder te gaan. Nou hop, hij lag al.

Tja, ik geloof dat hij toch nog niet helemaal toe was aan school (lees: helemaal niet). En die halfhoogslaper die ik overwoog, moeten we misschien ook maar niet doen. Ik zie zo'n slap zielepietje daar nog niet in-of uitkruipen. Maar goed, dat is iets voor een volgende blog :-) Nu maar lekker heel de nacht doorslapen (pretty please?) en morgen hopelijk weer een stuk beter!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je