{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn prachtige mislukte vbac

eerder beviel ik na 26 uur strijden via een keizersnede. De natuurlijke bevalling lukte weer niet, maar de ervaring was prachtig!

Afbeelding blog 'Mijn prachtige mislukte vbac'

Mijn zwangerschap was roerig, met 15 weken kwam ik al in het ziekenhuis met ernstig bloedverlies en werd verwacht dat ik in de hierop volgende dagen een miskraam zou krijgen. Dat gebeurde niet, al hield het bloeden 8 weken lang aan. Daarna was het gestopt, maar het litteken zat er nog wel, vlak bij de placenta en op de vliezen van de baby.. Spannend spannend, heel erg eng!

En toch eindelijk was het zo ver, 40 weken zwanger en precies op die dag kreeg ik weeën. Voor weeën zo bleek, helaas. Mijn vliezen hadden nog steeds gehouden en die nacht ging ik met een je-bent-net-van-vakantie-terug kater naar bed. Geen kindje, geen weeën. Maar vooruit, lang kon het nooit meer duren.

Spannend vond ik het wel, de vorige bevalling (lees in oudere blogs) was niet bepaald een pretje, eindigde in een keizersnede en uiteindelijk verhuisde mijn kindje voor een week naar de kinderafdeling vanwege een infectie.

Voorzorgsmaatregelen had ik zo veel mogelijk genomen, een duidelijk bevalplan, cursus van een doula, dagelijkse oefeningen om de spieren van mijn bekken zo optimaal mogelijk te trainen. En vooral een ander ziekenhuis, eentje die ook plek had voor kraamvrouwen op de kinderafdeling, mochten er onverwachts weer problemen zijn. Maar kom op zeg hoeveel pech kun je hebben, zoiets gebeurt geen tweede keer (helaas dus wel, lees je nog)

2 dagen later werd ik wakker van een vreemde droom, er stond een trein in de weg en met zijn allen hadden we die weg staan duwen. Wat was dat zwaar geweest, ik dacht het zelfs te kunnen voelen.. Raad je het al? Dat was dus geen trein.. dat bleek een wee! Dolgelukkig dat dit het echte werk was, was het moeilijk om rustig in bed te blijven. Wat voelde ik me trots! Mijn vliezen waren dit keer niet spontaan gebroken, mijn lichaam kon zelfs helemaal zelf weeën ontwikkelen! Ergens had ik dat al niet verwacht. Bij de oudste werd alles medisch opgewekt omdat er helemaal niks gebeurde.

Een uurtje later moest mijn man uit bed, na 3 keer de wekker af te hebben laten gaan, heb ik hem wakker gepord. Hij moest maar snel aan de gang, want al zou het vast nog wel even duren, vandaag was wel de dag! Even overleg gehad en gezegd dat hij nog wel kon gaan melken, en dat ik later wel zou laten weten wanneer hij terug moest komen. Ergens was ik nog wel bang dat het weer niet echt zou zijn, maar ik wachtte het nog wel even af.

Tussendoor kon ik nog een poosje slapen dus dat ook steeds maar weer gedaan. Om 6 uur hield ik het niet meer, manlief gebeld en gezegd dat hij geen haast hoefde te maken maar na het melken wel naar huis moest komen, dan kon hij de oudste uit bed halen, oppas regelen en de spullen in de auto zetten.

Om 8 uur werd mijn dochter opgehaald (die krijsend afscheid nam want ze wilde ook in bad en naar mama toe die daar wel in zat) en lekker in bad mijn ontbijtje gehad.

2 uurtjes later werd ik heel onrustig. Stel dat het nu toch nog voor weeën waren? Dat het niet door ging zetten? De weeën werden niet veel krachtiger en een regelmaat was ver te bekennen. Soms om de 8 minuten en soms om de 2. Omdat ik merkte dat ik mijn rust niet meer kon vinden hebben we overleg gehad met de eigen verloskundige. Die raadden aan om toch maar naar het ziekenhuis te gaan, want omdat ik een medische bevalling had mochten ze helaas echt niet komen kijken.

30 minuten later waren we in het ziekenhuis, en had ik geen weeën meer gehad in de auto. Daar werd ik aangesloten op het ctg en een ruim half uur later en 2 weeën verder gingen ze toch maar kijken of ik al iets ontsluiting had. We stonden eigenlijk al klaar om maar weer naar huis te gaan, en ik was al aan het bedenken wat we met de rest van de dag zouden gaan doen, want dit leek nergens meer op.

IK HAD 3 CM ONTSLUITING!!

goed die had niemand verwacht, dat moge duidelijk zijn. Samen besloten een strippoging te doen, misschien kwamen de weeën dan weer op gang. Van het ziekenhuis mocht ik naar huis, .maar dat zagen we niet echt zitten. Ik was heel bang dat de weeën dan weer zouden stoppen in de auto. Dus afgesproken dat we rustig zouden gaan eten in het restaurant en 2 uur later weer een rondje ctg zouden doen.

Heel gezellig hoor, dat restaurant, maar toen ik wilde gaan zitten kreeg ik dus een enorme wee.. Dus ging ik maar weer staan wiegen met mijn appelflapje in de hand. Valt ook echt niet op of zo... De man aan de andere kant van het restaurant had de dag van zijn leven.. was best een grappig gezicht. Bij iedere nieuwe wee kon ik namelijk echt niet zitten en ging dus maar staan en wiegen. En dat gebeurde nu best vaak.

Maar na een half uurtje heb je het daar ook wel gezien, dus gingen we maar trappen lopen. Veel trappen, nog meer trappen. En mijn man loopt best wel hard. Zeer interessant weeën opvangen op de trap. Het personeel vond het iets minder handig. Want als er weer een aankwam bleef ik staan waar ik stond en ging maar weer staan wiegen. Ogen dicht en helemaal in mijn element. Het ging echt heerlijk. Nog veel grappiger was mijn man, die me zo ongeveer standaard kwijt was. Hij liep gemiddeld een halve trap voor omdat hij mijn waggelgang niet bij kon houden, en omdat ik de wee pas voelde als hij er was en dan niks meer zei miste hij het meestal dat er weer een was. Om dan maar weer terug te komen om te kijken waar ik gebleven was.

Eigenlijk hadden we moeten tellen hoe vaak mensen vroegen of alles goed ging, absoluut het ging geweldig! Mijn lichaam deed bijna wat het hoorde te doen en ik voelde me goed, was rustig en had controle. (toch ging het niet helemaal goed, mijn weeën wilden maar niet regelmatig komen)

Na ruim 2 uur gingen we weer terug naar de afdeling, helemaal bijgepraat, we hadden het best gezellig zo saampjes. De afgelopen weken was het erg druk geweest en er was weinig tijd samen geweest. Eigenlijk kwam het wel heel mooi uit zo.

Het was ruim een uur later voor er iemand tijd had om mijn ctg te beoordelen en een gesprekje te houden. Het was erg druk en al die tijd hadden we in een klein onderzoekskamertje gelegen. In de tussentijd hadden we niemand gezien, en waren zelfs een poosje in slaap gevallen. Al ging het opvangen van de weeen veel minder fijn op bed dan staande.

Na het gesprek verwachten ze niet dat er veel gebeurt zou zijn. Het ctg liet mooie weeen zien, maar zonder regelmaat. Ook reageerde ik nog wel heel rustig tijdens de weeen en kon het heel goed aan. Ze waarschuwden me dat ik er niet te veel van moest verwachten..

IK HAD AL 8 CM!!

Met spoed werd een bed gezocht en ging mijn man de spullen halen. Nu kon het bijna niet lang meer duren. Toen ik een kamertje had gekregen werd het reanimatiebedje al klaar gezet, ze verwachten echt dat het kindje er snel zou zijn.. en zelfs ik ging er in geloven. Misschien ging het dan toch lukken!

Op bed werden mijn vliezen gebroken, al viel ze gelijk wel iets op. De vliezen hadden voor een vochtblaas gezorgd dat uit de bmm hing en zodoende voor de ontsluiting zorgde. Ik moest weer aan de ctg en mocht niet van het bed af.

Gelijk werden de weeen pijnlijker en na een half uur was er van mijn rust niet veel meer over. Ik moest op mijn zij gaan liggen, een houding die me totaal niet beviel, maar het hoofdje daalde niet goed in. Helaas kon ik zo maar nauwelijks de weeën opvangen. Ik twijfelde over een ruggenprik, maar ik was al zo ver op eigen kracht gekomen. Dat ik het niet zo maar op wilde geven.

Tegen 17.30 uur werd me gemeld dat de weeën niet genoeg kracht hadden, het hoofdje nog steeds niet goed lag en dat ze urineretentie wilden meten. Toch even gevraagd of ik geen verblijfskatheter mocht krijgen voor het geval dat het alsnog een keizersnede ging worden (daar begon het wel op te lijken) Ook kreeg ik een inwendige drukmeter om zeker te weten hoeveel kracht de weeen hadden. We gingen het nog een half uurtje proberen.

Eigenlijk wist ik het al.. er kwamen een paar tranen op, maar snel probeerde ik weer wat rust te vinden. Het ging niet lukken, maar ik ging er nog even tegenaan. In mijn hoofd had ik besloten om na 18.00 te vragen om een ruggenprik als er dan nog steeds geen verdere ontsluiting was en ik weeopwekkers kreeg. Want het deed me dan toch zeer opeens? (later hebben we vermoed dat de baby in mijn litteken lag te duwen met zijn hoofdje in plaats van op de bmm)

Om 18.15 kwam de gynaecoloog vertellen dat ik weeënremmers kreeg, want er was geen ok team. Dus ik moest wachten, mocht geen pijnstilling en had dus gewoon nog steeds zeer pijnlijke weeen terwijl mijn kindje met een keizersnede gehaald moest worden.

Een half uur later was de ok klaar en werden we naar beneden gebracht, alles verliep verder in rust. Na de ruggenprik waren de weeen weg en begon het tweede deel van mijn bevalling. De keizersnede. Toch even moeilijk hoor. Heel eerlijk gezegd, ik heb wel even gehuild. Had zo gehoopt op een natuurlijke bevalling.

Iedere keizersnede verloopt dus anders, helaas zag ik hier mijn kindje pas voor het eerst vanuit de verte op de onderzoekstafel (dochter werd na de geboorte direct boven het doek gehouden) en kreeg ik hem maar heel even vast. Daarna ging je met papa mee, mijn kleine man, ons kleine vechtertje.

Bij mijn dochter voelde ik alleen gewiebel aan mijn buik, nu was het nog best pijnlijk soms. Zeker toen het hoofdje geboren moest worden, je zat behoorlijk scheef in mijn buik en er moest flink gebogen worden. Toch was het heel goed te doen, was niets in vergelijking met de weeen. Maar wat een jeuk toen de verdoving uit was gewerkt, gelukkig duurde dit niet heel lang.

De kraamverzorgster die tijdens de bevalling en keizersnede bij ons was geweest kwam mij weer halen. Papa had strikte instructies met de baby op de borst te blijven liggen. Samen met het knuffeltje met mama's geur. Daar bleek je veel meer interesse in te hebben dan in papa's lege borst. Ja dat bleek je ook al een paar keer uitgeprobeerd te hebben. Voor het eerst dronk je bij mama zomaar, direct uit jezelf. Wat was mama trots.

Op jou, zo dapper had je je gehouden en had het netjes 40 weekjes bij mama uitgehouden, ondanks alle bange verwachtingen. Op papa die mama zo goed erdoor had geholpen, in de zwangerschap, tijdens de bevalling. Het was een prachtige ervaring, het ging zo mooi samen op de trap, het was serieus zelfs gezellig.

En stiekem was mama ook best trots op zichzelf, al vond ze het later heel moeilijk dat het niet gelukt was, dat ze nu nog niet weet hoe het voelt om een kindje op de wereld te zetten, dat nooit zal ervaren. En toch de ervaring was prachtig, het samen zijn, samen sterk jij en ik tegen de wereld aan. Het was een prachtig gevoel. Behalve die twee laatste uurtjes dan, maar dat mag de pret niet drukken toch?

Beide kindjes hebben tijdens het indalen het hoofdje in dezelfde hoek van mijn bekken gedraaid, beide kindjes werden met een keizersnede gehaald. Helaas, zulke dingen gebeuren. Jammer vond ik het wel, en ik heb me er ook schuldig over gevoeld. Ook al kon ik er niks aan doen, zo is mijn bekken helaas gegroeid. Misschien mag ik blij zijn met deze afloop, dat er niet ten koste van alles geprobeerd is om mijn kindjes natuurlijk te halen.

Toch vind ik het erg jammer dat ik zoveel tijd na de geboorte van mijn kinderen heb gemist. UIteindelijk bleek ik nog veel meer tijd met ze te moeten gaan missen. Maar dat verhaal volgt nog..

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je