{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn kinderen spelen het liefst wanneer…

Mijn kinderen, de hele dag hebben ze sturing nodig en vragen ze aandacht. Ik speel alsof mijn leven ervan afhangt...

Afbeelding blog 'Mijn kinderen spelen het liefst wanneer…'

Ik speel en speel. Elke andere activiteit, hoe kort ook, wordt herhaaldelijk onderbroken door een kind. Vooral die 30 minuten waarin er een poging gedaan wordt een fatsoenlijke maaltijd op tafel te krijgen, is hét moment om elkaar in de haren te vliegen, niet te weten wat je wilt doen, je vingers in het stopcontact te steken of in de vensterbank te gaan staan -terwijl je nog niet eens los kan lopen-. En als dit niet leuk genoeg is, kan er altijd nog aan moeders broekspijpen -zo geëmancipeerd is ze dan wel- gehangen worden -bij voorkeur met geluidseffect-, gegarandeerd komt nummer twee dit nadoen.

Met veel geduld, een half oog, hier en daar een verbrand stuk voedsel en af en toe een schreeuw -gevolgd door ingrijpen en verplaatsen van de onverlaat-, komt er een maaltijd op tafel. Meestal niet gewaardeerd door de kleine afnemers, gelukkig heb ik nog een volwassen eter in huis die mijn kookkunsten -de verbrande stukken daargelaten- wél kan waarderen.
Twee kinderen zitten al wrijvend in hun ogen aan tafel en blijven maar vragen of ze van tafel mogen -met een keurige zin of met heel veel stemgeluid-. Als het verlossende woord gesproken is gaan ze ieder huns weegs. De chaos in de keuken en rondom de eettafel wordt opgeruimd -nee, daar komen (helaas) geen kinderhandjes of kabouters aan te pas- en het is al weer bijna tijd om het bedritueel in te zetten.

Ineens realiseer ik me iets.

De rust in huis is oorverdovend. Twee kindjes zitten heerlijk te spelen. Met hun eigen speelgoed. Of zelfs samen. In harmonie. Weg is de chaos die voor het eten heerste, de chaos waarin ik dacht dat ze na het eten linea recta naar bed mogen. Ze spelen zo lief, zo stil, zo harmonieus.
Samen met manlief plof ik neer op de bank en vertederd kijk ik naar het tafereel. Hij moet wel denken dat ik klaag als ik zeg dat ze overdag soms onmogelijk zijn. Ze kunnen het dus wel, zonder aandacht te vragen spelen. Als we ze hun gang laten gaan spelen ze de hele avond lief en vragen ze geen aandacht. Kinderen onderbreken die net zo lief en vredig aan het spelen zijn, voelt helemaal niet leuk! Het is alsof ze het weten! Het is alsof die kleine donderstenen de rust inplannen zodat ze nog niet naar bed moeten. Maar dat begint toch nog niet zo jong al?!

Speelt jouw kind ook altijd zo lief als het tijd is om naar bed te gaan? 

Tags: #Kids & Zo

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je